Spin Doctors - Pocket Full of Kryptonite (1991)
mijn stem
105 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Epic
-
Jimmy Olsen's Blues (4:38)
-
What Time Is It? (4:50)
-
Little Miss Can't Be Wrong (3:54)
-
Forty Or Fifty (4:23)
-
Refrigerator Car (4:46)
-
More Than She Knows (2:12)
-
Two Princes (4:18)
-
Off My Line (3:58)
-
How Could You Want Him (4:59)
-
Shinbone Alley / Hard to Exist (12:42)
-
Yo Mamas a Pajama * (4:02)
-
Sweet Widow * (11:38)
-
Stepped on a Crack * (4:02)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur:
50:40
(1:10:22)
1
geplaatst: 18 november 2025, 09:28 uur
je kunt natuurlijk ook gewoon de radio uitzetten en als tegengif zelf eens een plaatje opzetten. 
Ik ben het met je eens dat dat ene nummer zwaar overplayed is, en ik hoef het de rest van mijn leven ook niet meer te horen. Tegelijkertijd begrijp ik de aanhoudende radio-populariteit ook wel: het nummer komt lekker binnen met die drumroffel, heeft een lekkere riff en groove en een aanstekelijk refrein, al gaat dat 'dit-dit-dit, dit-dit-dit-a-dobba-dobba-dobba dobba' (inderdaad, ik heb het even opgezocht) me al vrij snel de keel uithangen. En: het is gitaar-georiënteerd, kenmerkend voor de nineties, maar nou ook weer niet zo heavy dat je er luisteraars mee op de kast jaagt. Uitgelezen keuze dus voor discjockeys die niet al te diep willen nadenken over hun platenkeuze.
Ik ben er zelf destijds ook ingetrapt: kocht de CD-single en later het album. Dat album is helemaal niet onaardig. Het klopt met name wat Queebus hierboven schrijft: deze band, en met name de ritmesectie, rockt en funkt als een malle. Dat is een positieve kwaliteit, waar de zang inderdaad wat bij achterblijft. Die uitgesponnen laatste track - in mijn herinnering een live-opname, klopt dat? - onderstreept het jamband-achtige karakter nog eens. Maar het trucje was na één album inderdaad wel uitgewerkt.
Ik ben het met je eens dat dat ene nummer zwaar overplayed is, en ik hoef het de rest van mijn leven ook niet meer te horen. Tegelijkertijd begrijp ik de aanhoudende radio-populariteit ook wel: het nummer komt lekker binnen met die drumroffel, heeft een lekkere riff en groove en een aanstekelijk refrein, al gaat dat 'dit-dit-dit, dit-dit-dit-a-dobba-dobba-dobba dobba' (inderdaad, ik heb het even opgezocht
) me al vrij snel de keel uithangen. En: het is gitaar-georiënteerd, kenmerkend voor de nineties, maar nou ook weer niet zo heavy dat je er luisteraars mee op de kast jaagt. Uitgelezen keuze dus voor discjockeys die niet al te diep willen nadenken over hun platenkeuze.Ik ben er zelf destijds ook ingetrapt: kocht de CD-single en later het album. Dat album is helemaal niet onaardig. Het klopt met name wat Queebus hierboven schrijft: deze band, en met name de ritmesectie, rockt en funkt als een malle. Dat is een positieve kwaliteit, waar de zang inderdaad wat bij achterblijft. Die uitgesponnen laatste track - in mijn herinnering een live-opname, klopt dat? - onderstreept het jamband-achtige karakter nog eens. Maar het trucje was na één album inderdaad wel uitgewerkt.
1
geplaatst: 18 november 2025, 11:59 uur
Hoe sommige mensen enorm gefrustreerd kunnen raken van luisteraars en het geluisterde 
1
geplaatst: 18 november 2025, 21:00 uur
Two Princes...een nummer wat je niet vaak genoeg kunt horen 
Little Miss Can't Be Wrong en Refrigerator Car evenzo. Nummers die vervlochten zijn met mijn militaire dienstplichttijd en de verre reizen, binnen NL dat wel, die ik toen moest ondernemen om bij de kazerne in Havelte te komen.
And Justice For All (Metallica), Ten (Pearl Jam), albums die steeds maar weer beluisterd werden...op mijn walkman. Achteraf toch nog wel een mooie tijd.
Herinneringen die me niet afgenomen kunnen worden.
En voordat de reis ten einde was, kwam ook dat ene nummer weer voorbij, jazeker...Two Princes.
Kan voor mij niet kapot.
Albumpje maar weer eens opzetten straks. Zin in!
Little Miss Can't Be Wrong en Refrigerator Car evenzo. Nummers die vervlochten zijn met mijn militaire dienstplichttijd en de verre reizen, binnen NL dat wel, die ik toen moest ondernemen om bij de kazerne in Havelte te komen.
And Justice For All (Metallica), Ten (Pearl Jam), albums die steeds maar weer beluisterd werden...op mijn walkman. Achteraf toch nog wel een mooie tijd.
Herinneringen die me niet afgenomen kunnen worden.
En voordat de reis ten einde was, kwam ook dat ene nummer weer voorbij, jazeker...Two Princes.
Kan voor mij niet kapot.
Albumpje maar weer eens opzetten straks. Zin in!
0
geplaatst: 20 november 2025, 10:42 uur
Oei, daar ben ik het echt niet mee eens. Ik was destijds 10 en had er toen al genoeg van. Dat nummer was echt alomtegenwoordig op radio en (M)TV.
Wat zat er verder nog in je playlist (of cassette). Ugly Kid Joe? Extreme?
* denotes required fields.
* denotes required fields.