Between the Buried and Me - The Blue Nowhere (2025)

Erg tof nummer, beetje een mix van Voice of Tresspass en Ants of the Sky. Things We Tell Ourselves in the Dark klonk ook al erg goed.

Haal het niet bij Colors II wat mij betreft, maar wel weer mooi en typisch BtBaM; vrijwel bij elk nummer denk je bij het intro: wat is dit en waar gaat dit in godsnaam heen, maar blijf je toch geboeid luisteren hoe het zich ontwikkelt tot een interessante en unieke compositie => knap !

Beste voorbeeld hiervan is God Terror: het intro vind ik wat vervreemdend en niet per definitie echt mooi, maar het nummer als geheel vind ik dan uiteindelijk wel erg goed; die bridge op 2/3e die leidt tot een geweldige uitbarsting...

De afsluiter is relatief ingetogen, maar samen met eerder genoemde nummer wel favoriet !

Waar blijft ABDrums...?

Die heeft al een (hoog) cijfer uitgebracht en is wederom volkomen omver geblazen door deze belachelijk briljante band.

Wat heb ik net geluisterd? Dat vraag ik mij af na de eerste luisterbeurt van dit album. Nu serveert BTBAM lichtverteerbare muziek, maar The Blue Nowhere heeft wel erg ruim de tijd nodig om zich te laten verwerken. Maar zijn dat op termijn niet vaak de leukste en beste albums? Vooralsnog vier sterren ****

Ach, dat vraag ik mij soms nog steeds af na +-6 luisterbeurten inmiddels. ook lastig om een cijfer hieraan te hangen. Uberhaupt aan albums, waar ik eerst 4* aan een album geef kan ik een paar maanden of ja(ren) er niet meer naar luisteren en zou het cijfer flink omlaag moeten. Vooralsnog klinkt dit weer als een fijne BTBAM plaat, de eerste 50 min doen mij denken aan een langere versie van Voice of Tresspass oa.

Ik weet idd ook niet precies wat ik hiermee aan moet. Het is een ratatouille van stijlen en genres, en dat kan ik wel waarderen. Ik vind dit absoluut geen metal, maar wat dan wel? Ze hebben volgens mij heel veel plezier gehad bij het maken van dit album. Ben na 2 keer luisteren wel van m'n sokken geblazen, vandaar de hoge score.

De avontuurlijke progressieve metal van deze amerikaanse band schiet weer eens alle kanten uit, maar gaandeweg openbaart zich een verrassend toegankelijk album, zeker naar het einde toe. De laatste twee tracks zijn zelfs behoorlijk ingetogen en radiovriendelijk. Het blijft natuurlijk metal voor gevorderden en is duidelijk niet geschikt voor iedereen, maar ik kan er wel wat mee. Het songmateriaal steekt in ieder geval ongelooflijk knap in elkaar. In de meer melodieuze passages doen overigens de zanglijnen en de sfeer wel wat denken aan het werk van Devin Townsend.

De Deluxe editie, alle nummers instrumentaal en een nieuw nummer: 'Overture', is nu via de verschillende streamingdiensten te beluisteren.

Het duurde eventjes voordat die viel, maar als die eenmaal begint met vallen dan blijft het doorgaan. Het is een enorm energieke en vooral een plezierige plaat om te luisteren. De afwisseling in stijlen is heerlijk en hoe ze alles in elkaar weten te mengen blijft fascineren. Het kan niet anders dan dat ze de grootste lol hebben met het maken en spelen hiervan. Zo klinkt het in ieder geval wel en dat straalt ook over naar mij als luisteraar. Erg fijne plaat dit, ik knal hem erin met een 4,5*. Ik wordt er vrolijk van in ieder geval.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

The Blue Nowhere blijft een moeilijk album. Op sommige momenten doet het me aan het briljante Empath van Devin Townsend denken, dan weer aan Yes in de tijd met Trevor Rabin of Haken ten tijde van Affinity. Helaas werkt het versnipperde karakter van dit album zich ook regelmatig tegen me en wordt het luisteren van dit album een vermoeiende exercitie. En dat laatste gevoel overheerst wel bij dit album.

Score: 73/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Op mijn zoektocht naar de verborgen schatten van 2025 hoefde ik hier niet zo diep of zo lang voor te graven, dit omdat ik al spoedig op een paar keiharde, ondoordringbare rotspartijen stuitte. Dit is echt niets voor mij. Te chaotisch. Geen fijne zangpartijen ook. Derhalve geen cijfer. Geprobeerd in ieder geval.