Between the Buried and Me - The Blue Nowhere (2025)

De avontuurlijke progressieve metal van deze amerikaanse band schiet weer eens alle kanten uit, maar gaandeweg openbaart zich een verrassend toegankelijk album, zeker naar het einde toe. De laatste twee tracks zijn zelfs behoorlijk ingetogen en radiovriendelijk. Het blijft natuurlijk metal voor gevorderden en is duidelijk niet geschikt voor iedereen, maar ik kan er wel wat mee. Het songmateriaal steekt in ieder geval ongelooflijk knap in elkaar. In de meer melodieuze passages doen overigens de zanglijnen en de sfeer wel wat denken aan het werk van Devin Townsend.

Het duurde eventjes voordat die viel, maar als die eenmaal begint met vallen dan blijft het doorgaan. Het is een enorm energieke en vooral een plezierige plaat om te luisteren. De afwisseling in stijlen is heerlijk en hoe ze alles in elkaar weten te mengen blijft fascineren. Het kan niet anders dan dat ze de grootste lol hebben met het maken en spelen hiervan. Zo klinkt het in ieder geval wel en dat straalt ook over naar mij als luisteraar. Erg fijne plaat dit, ik knal hem erin met een 4,5*. Ik wordt er vrolijk van in ieder geval.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

The Blue Nowhere blijft een moeilijk album. Op sommige momenten doet het me aan het briljante Empath van Devin Townsend denken, dan weer aan Yes in de tijd met Trevor Rabin of Haken ten tijde van Affinity. Helaas werkt het versnipperde karakter van dit album zich ook regelmatig tegen me en wordt het luisteren van dit album een vermoeiende exercitie. En dat laatste gevoel overheerst wel bij dit album.

Score: 73/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl