Elvis Costello & The Attractions - This Year's Model (1978)

Gramschap, nijd, ergernis, frustratie.

Deze woorden liggen allemaal dicht bij elkaar in de beklemmende spiraal van negatieve gevoelens die soms komen naar boven borrelen wanneer het alweer even tegenzit.

Zo klinkt deze plaat dan ook voor de volle 100 %. 't Was één van de weinige platen die ik kende van Costello voor dat magische Costello-concert in Oostende op 14 juli 1999.

Alles klinkt hier zo verdomd opgefokt. Waarmee ik niet bedoeld dat het brallerig op de plaat geslingerd is. Neen - opgenomen onder het mom van "vrolijke" popsongs (dat spottende orgeltje dat door de songs racet ).

't Is alsof je een sappige perzik aangeboden krijgt waar een scheermesje in verborgen zit.

" I don't wanna kiss you, I don't wanna touch you - I don't wanna see you, 'caus I don't wanna see you that much. I'm not a telephone junkie - I told you that we would just be good friends - There's no actions. Everytime I hold you I just wanna put you down"

Wàt een absolute klootzak, die Costello

Waarom ik van Costello hou, deel zoveel

Costello werd uitgenodigd in het Amerikaanse televisieprogramma Saturday night live . Costello stelde voor Radio Radio te spelen, waarop de producers wezen op de onvriendelijke teksten van Costello richting media ( "And the radio is in the hands of such a lot of fools
tryin' to anaesthetise the way that you feel" ) - kon Costello niet iets anders zingen, Less than zero bijvoorbeeld?

Costello knikte deemoedig, en slot het pact met de spreekwoordelijke (?) duivel.

Televisieshow start, Costello wordt aangekondigd - en begint inderdaad Less than zero te spelen, na vijf noten stopt hij. " I'm sorry. I can't do this! " en zet vervolgens een vlammende, kreunende versie neer van Radio, Radio . Naar het schijnt was het gezicht van de producer krijtwit.

Dat is punk

Heeft Nirvana dat ook niet een keer gedaan bij de David Letterman Show? Ze zeiden dat ze Lithium gingen spelen en vervolgens ragden ze er een punknummer uit. Volgens mij zo'n beetje de enige actie van Cobain die ik wel kan waarderen.

Zopas een aardige Costello-typering uit de mond van Joost Zwagerman gehoord: "hij is een soort mix van Graucho Marx en Woody Allen"

Daarbij moest ik meteen denken aan dit album: het bijt en is schlemielachtig tergelijkertijd

Hoewel ik het zelden met je oneens ben, meneer ZG, heb ik hier zo mijn twijfels bij. Dat Costello bijt lijkt me evident, maar het schlemielige haal ik er toch niet zo snel uit. Wel uit het nerdy uiterlijk maar niet uit de teksten (hoewel ik de teksten ook weer niet zo heeeeeel erg goed ken).
Heb je mischien een voorbeeld van dat schlemielige?

Blijft trouwens wel een beste plaat!

Zijn onze wittebroodsweken voorbij, meneer d2 ?




Nou, niet meteen. Maar ik kan me nooit van de indruk ontdoen wanneer iemand je toebijt (b.v. in een liedje), dat altijd voortvloeit uit een zeker gevoel van onmacht. Het is toegeven dat je geen greep hebt op de situatie, in andere woorden: je kunt niks veranderen, dus snauw je er maar op los.

Neem nou zo'n nummer als You Belong To Me of Party Girl en Senior Service (de laatste twee te vinden op Armed Forces ). Die zijn zo verdomd opgepompt met adrenaline van de "verdomme-dat-lukt-hier-niet-waarom-blijft-het-duren-met-die-andere-kerel". De onmacht wordt zo pregnant gebracht, dat het - voor mij - dan iets schlemielig verkrijgt

Nijd is de ultieme, duur verkochte reddingsboei voor de verliezers in de liefde

Hou het voorlopig maar op wittebroodsjaren


Dat ben ik wel met je eens, alleen zie ik de link tussen nijd en schlemieligheid niet zo snel. Woody Allen bijvoorbeeld is zonder twijfel een uberschlemiel maar echt nijdig (lees vilein) zie je hem nooit.
Ik moest nog wel denken aan het nummer Alison waarin Costello eerder verdrietig dan boos is. Daarin neigt hij inderdaad een klein beetje naar de schlemiel. 'I don't know if you are loving somebody, I only know it isn't mine'

Fijn, fijn



Neen, da's waar. Woody Allen heeft meestal iets melancholisch. Alhoewel bepaalde fragmenten uit Husbands & Wives er ernstig inhakten bij mij




- dat doet me dan altijd weer denken aan de eindsequentie van Play It Again Sam

"Candy" (uit "Mighty Like a Rose") heeft ook wel een aardig paroxisme-gehalte. Maar daar schuilt weer iets terpentijn-achtig achter: "So like Candy". Nou, de smaak van snoepjes verdwijnt wel erg snel uit de mond van een zoetekouw, nietwaar?

Net zoals je veel aardbeien na mekaar dient te eten om de vluchtige smaak van die vrucht enigszins te consolideren in de mond. En zo komen we terug bij het beeld uit De tuin der lusten van Jeroen Bosch

Costello heeft sowieso wat met die zoetige beeldspraak. Wat te denken van die prachtige zinnen uit 'Our Little Angel':

'You think that you'll be sweet to her
but everybody knows
that you're the Marshmellow Valentine
that got stuck on her clothes'

Inderdaad

Of wat te denken van "Little Palaces" (uit het superb album "King of Amerika" - nog wat sluikreclame tussendoor ):

In Chocolate Town all the trains are painted brown
On the silver paper of the wrapper
There's a dapper little man
And he wears a wax moustache
That he twists with nicotine fingers

Altijd één van de filmachtige-teksten van Costello gevonden

"The soldier asked my name and did I come her very often, while I thought that he was asking me to dance".

Uit: "Sleep of the just"; King of America

Niet zoet; wel Costelliaans prachtig.

Zo'n geweldig album, dit.
Ontzettend sterke nummers, gespeeld door een perfect op-elkaar-ingespeelde band.
Met name hulde voor drummer Pete Thomas. Onnavolgbaar goed.

Als twintigjarige ken ik niet zo heel veel van Costello, wel vind ik Pump it up een erg aanstekelijk up tempo nummer. Het is dan ook de rede dat ik dit album eens ben gaan beluisteren en vind het wel gaaf.

Ik bezit de lp, mis ik veel aan al dat bonusmateriaal ?

Ik heb wel even tijd nodig gehad om Costello te waarderen (die stem...) draaide dit album vanmiddag samen met een aantal van zijn tijdgenoten en dan hoor je dat het kwalitatief toch wel (vooral tekstueel) een stapje verder was als het merendeel van de punk/postpunk bandjes.

Het bonusmateriaal is "leuk", maar om eerlijk te zijn draai ik de bonusdisc van dit album zelden of nooit.
"Stranger in the house" is echter een heerlijk nummer, maar daar heb ik nu dus al weer meerdere versies van....

Fredpit, het bonusmateriaal is hier niet echt geweldig. De single Radio, Radio natuurlijk wel, maar deze is tegenwoordig standaard toegevoegd aan het album. Wel aardig is waarschijnlijk de beste benaming voor de extra tracks.

Dit album geldt zo'n beetje als de Elvis Costello klassieker. En het moet gezegd, hij klinkt erg lekker. Toch zal het nooit een vijfsterrenplaat voor mij worden. Als alles even goed was als de beste 10 nummers dan had er wel 4,5 ster ingezeten, maar You Belong to Me, Hand in Hand en Lip Service zijn me net iets te simpel.

Wel is dit een goed startpunt om Costello te ontdekken. Het is een redelijk makkelijk in het gehoor liggend album met 13 lekkere nummers. Bedenk echter wel dat deze band nooit twee keer hetzelfde album heeft gemaakt.

Ik ben een echte Costello freak, dus aan mijn "bespreking" zou je toch niet veel hebben, veel te vooringenomen. Vind dit uiteraard een van zijn sterkste platen, maar Get Happy vind ik toch sterker hoor.
I don't Wanna go to Chelsea, Pump it Up, The Beat en Radio Radio springer er zeker uit!

**** dat zijn er vier.

Mijn vader had deze op plaat.
Ik heb deze in mijn jeugdjaren veel opgelegd omdat het een rode plaat was (of oranje?), ik was daar wel enorm door gefascineerd.
Maar ik meen dat daar ook een numer op stond dat "Watching the detectives" heette (het was mijn lievelingsnummer).
Hoe komt het dat dit hier niet bij staat?

Dat nummer staat op zijn eerste plaat. My Aim Is True

Dit nummer staat geloof ik als bonus track op een persing van Radar. Jouw vader had blijkbaar een mooie versie te pakken...

Het debuut van Costello vond ik al lichtjes fantastisch, maar dit album is op elk front beter. Heerlijke venijnige popsongs die mij zeer vrolijk stemmen. Een favoriet kiezen is toch wel moeilijk hoor. 'Pump it up', met dat heerlijk dwingende drumgeluid en frisse orgeltje of toch 'The Beat' met die heerlijke achtergrondkoortjes. Ik weet het ook niet hoor. Wel 4,5* voor Elvis. En snel door met een andere plaat uit zijn discografie.

Mijn laatste comment schreef ik hier een jaar geleden, en ik ben nog geenszins van mening veranderd.
Ik draai deze plaat nog geregeld, en hij blijft verrassen.

Verreweg de beste plaat uit de jaren '70, mijn inziens.

Dit album heb ik pas nog gedraaid en ik vind het een ontzettend sterk album : puntige, aanstekelijke songs met de nodige scherpte of venijn. Het klinkt nu nog steeds fris en vrij poppy met dat heerlijk orgeltje en de vrolijke melodieën. Elvis Costello brengt op dit album even intelligente als aanstekelijke en lichtvoetige pop en songs als "(I Don't Want to Go to) Chelsea" en "Lipstick Vogue" zijn gewoon topklasse.

Iemand met zo'n groot oeuvre, dat roept toch om aandacht. Zo werd in ieder geval wel de aandacht van ondergetekende gewekt Elvis Costello.. tja, wel eens van gehoord, maar wat voor een muziek maakt hij nu eigenlijk? Dit was mijn eerste van Costello, en onmiddellijk was ik onder de indruk van zijn kunsten. Op dit album vind je een 13-tal ontiegelijk catchy popnummers, in de eerste plaats door het basswerk en inderdaad dat orgeltje is heerlijk! Verder vallen de teksten en de driftige manier van zingen meteen op hier. Costello is een buitengewoon goede vocalist en songschrijver, een echte woordentovenaar, die zijn teksten vaak op een originele intelligente manier in elkaar knutselt. Vaak is het me ook niet volledig duidelijk wat de beste man precies bedoeld, maar het is juist leuk om de teksten iedere keer weer opnieuw te interpreteren, iedere keer wat nieuws te horen. Op This Year’s Model is het in ieder geval duidelijk dat Elvis zijn teksten als uitlaatklep gebruikt om zijn frustratie te uitten over allerlei zaken. Vooral het vrouwelijke geslacht lijkt het te moeten ontgelden. Onzettend vileine beestjes zijn dat namelijk, die Costello voortdurend prikkels en signalen geven die hem verleiden, hem onzeker maken, hem kwetsen en irriteren. Daarom gaat Costello ze maar een koekje van eigen deeg geven en flink zeggen waar het op staat met dit album. Althans zo lijkt het

Verder sluit ik me aan bij de mooie woorden van Zachary en dan met name de volgende quote vind ik wel treffend voor dit album:



”Sometimes I almost feel just like a human being”

Kon wel eens een van mijn grootste favorieten gaan worden deze Elvis. Ander werk dat ik van hem ken is tot nu toe ook uitstekend bevallen

Onlangs heb ik de deluxe-edition binnengehaald, dus met de live-CD erbij (totaal 40 nummers) en dat is smullen geblazen met een zeer goed ingespeelde band en natuurlijk de ijzersterke songs. 5* en een bank vooruit (nóg beter dan het al zeer sterk debuut) en wat mij betreft, ook hét album van 1978!

Te vinden op het internet, en wel hier!
http://www.videosift.com/video/Elvis-Costello-Radio-Radio-SNL
Ook werd Watching the Detectives gespeeld:
http://www.videosift.com/video/Watching-the-Detectives-Elvis-Costello

Gaaf hoor, bedankt voor de tip (al is het wat tijd terug dat je dat zei)!

In dat kader is dit ook wel ene leuke:
Radio Radio door Beastie Boys en Elvis Costello, ook op SNL.

Wow wat een frisse muziek dit!
Ooit in het boek '1001 albums' zien staan maar nooit de moeite gedaan om het te beluisteren.

4*

En of dàt ge gelijk hebt! Deze plaat klinkt nog net zo lentefris als toen ze uitkwam, het was duidelijk dat een nieuw groot talent was opgestaan. Elvis lives!

Nee, deze gaat er nog steeds niet in bij mij. De opvolger is stukken beter dan deze. Veel beter. Misschien wat laten rusten. Waarom deze de populairste uit z'n oeuvre is? Ik weet het niet.