Clipse - Let God Sort 'Em Out (2025)

nou en of! Eerder deze week Lord Willin geluisterd en dat is qua sound echt een wereld van verschil. Eigenlijk is dit nieuwe album grotendeels een wereld van verschil met alles wat Pharrell ooit heeft gedaan. Maar wel gruwelijk zeg. De broers zelf ook in topvorm. Heel dik album!

Prachtig.

Lang geleden dat we zo'n rollout voor een album gezien hebben, terwijl dit vroeger gewoon de norm was. Voor ze het album op de wereld loslieten kregen we eerst Ace Trumpets en So Be It als singles, rond de release waren ze overal en gingen ze langs bij de grootste platformen voor Hip Hop-interviews. Daarbij kwam nog dat Def Jam Recordings deze LP niet wou uitgeven aangezien Kendrick Lamar een gastbijdrage heeft (wegens de rechtszaak van Drake tegen UMG ziet Clipse(/Pusha T) en Kendrick tezamen er op papier niet goed uit), vrij laat kwam Jay-Z met het nieuws dat hij het album wel wou distribueren via zijn Roc Nation. Telkens wanneer Pusha T een album uit gaat brengen heb ik zenuwen, gewoon om het feit dat hij steeds meesterwerken weet uit te brengen en ik de dag vrees dat dit niet meer voorvalt. Dit in combinatie met de enorme hype dat rondom dit album hangt kon dit niet falen.

Van Clipse ben ik nooit een groot fan geweest. Hell Hath No Fury is een erg sterk album, maar met Lord Willin' en voornamelijk Til the Casket Drops heb ik toch heel wat minder (het album van Re-Up Gang vind ik toffer dan deze twee). Van Pusha T ben ik echter een groot fan sinds het begin van zijn solocarrière, dat begon met de mixtape Fear of God. No Malice heb ik solo nooit gecheckt aangezien hij een Christian rapper geworden was. Voor dit album is hij terug Malice trouwens.

Let God Sort 'Em Out is mijn favoriete album geworden van Clipse. Wat mij betreft kan deze LP zo in het rijtje van meesterwerken (King Push - Darkest Before Dawn: The Prelude, DAYTONA en It's Almost Dry). Pharrell is de enige producer van het album, hij produceert op het niveau van It's Almost Dry (dat voor de helft van hem was). Pusha T zonder Kanye West was toch ook even bang afwachten aangezien hij een belangrijk figuur was in zijn solocarrière, hij wordt gelukkig niet gemist.

Clipse rappen voornamelijk weer over waar ze het altijd over hebben: coke en het straatleven. We beginnen raar maar waar met een vreemde eend in de bijt want zo open en kwetsbaar als op The Birds Don't Sing hebben we deze gebroeders nooit eerder gehoord. Ze hebben eind 2021 hun moeder verloren, vier maanden daarna stierf ook hun vader. Pusha T rapt over zijn laatste interactie met zijn moeder en laat de luisteraar horen dat hij niet echt aanwezig was met dat gesprek, iets waar hij nu veel spijt van heeft. Malice beschrijft dan weer het moment wanneer hij zijn vaders lijk gevonden had en doet uit de doeken wat hem een goede vader maakte. John Legend op Hip Hop-nummers als dit is iets wat weer meer mag gebeuren, die man kan ongelofelijk goed zingen.

Na deze emotionele opener komt het verwachte geweld van de broers. Chains & Whips is hét nummer waar Def Jam bang van had aangezien Kendrick Lamar de laatste strofe op dit nummer aflevert. De drie MC's doen exact wat ze moeten doen op deze productie van Pharrell, Malice steelt voor mij de show wegens lines als "you're gasping for air now, it's beautiful!".
P.O.V. is een heerlijk dreigende banger. King Push blijft heer en meester op dreigende nummers zoals dit, je gelooft elk woord dat uit zijn mond komt. Tyler, the Creator klinkt goddelijk op dit nummer en is voor mij persoonlijk de sterkste feature op dit project. Deze strofe maakte me helemaal warm voor DON'T TAP THE GLASS.

Toen dit album pas uitgekomen was zette ik als eerste So Be It, Pt. 2 op, wat een tegenvaller was dat. De teksten en delivery waren exact hetzelfde als de originele versie, de beat was enkel gewijzigd naar een (veel) zwakkere. Gelukkig duurde het geen twee uur voor de originele versie dan toch op Let God Sort 'Em Out kwam in plaats van die remix. Héérlijk nummer en misschien wel mijn favoriete productie op deze plaat. Op de laatste strofe disst Pusha T Travi$ Scott, waarom weet ik niet maar het mag weer duidelijk zijn dat je niet met hem moet sollen.
Ace Trumpets blijft ook een prachtige single. Pharrell weet op zo'n producties de bass wel te vinden hoor, verdomme toch!

All Things Considered opent wederom met een uitzonderlijk kwetsbare Pusha T aangezien hij het heeft over de dood van zijn moeder én het nieuws brengt dat zijn vrouw en hij onlangs een miskraam gehad hebben en hoe ze hier mee omgaan. Malice maakt daarentegen deze beat nog harder dan hij al is.
The-Dream is een zanger waar ik niets van moet weten, enkel in combinatie met Pusha T vind ik hem (erg) sterk klinken... ook hier weer.

M.T.B.T.T.F. (Mike Tyson Blow to the Face) is een fijne banger zonder meer. E.B.I.T.D.A. is een zomers en luchtig nummer dat ook niets verkeerd doet.
Geniaal om Stove God Cooks op een groot album zoals dit te zien. Zijn refrein op F.I.C.O. klinkt weer heerlijk, enkel jammer dat hij geen strofe gekregen heeft. Waar blijft toch die opvolger van Reasonable Drought? Hier zorgt hij weer voor een heerlijke "mee-kweler".

Fijn om Ab-Liva weer in zijn element te horen met Clipse op de energieke banger dat Inglorious Bastards is. So Far Ahead bevat de tofste vocale bijdrage van Pharrell, leuke meezinger. Tijdens zijn refrein is de productie mooi ingetogen, tijdens de stukken van de broers gaat 'ie helemaal los.
De titeltracks doet weer weinig verkeerd, Chandeliers van Nas is een sterke bonus. By the Grace of God is een mooie afsluiter van dit meesterwerk.

Pusha T en Malice leveren érg sterk werk af met Let God Sort 'Em Out, na ongeveer 50 luisterbeurten ben ik geen slechte strofe of refrein tegengekomen. Dit album heeft al sinds het uit is een zeer verslavende werking op mij, nog steeds kan ik het amper neerleggen. Pusha T blijft mijn favoriet van het duo, Malice overtreft hem hier toch een aantal keren. Malice klinkt om deze plaat vaak gevaarlijker en dreigender van zijn jonger broertje eigenlijk. Je zou niet zeggen dat hij de laatste 15 jaar bekend stond als No Malice.

De producties van Pharrell zijn allen werkelijk om van te smullen, dit is hoe ik hem graag hoor en wanneer zijn genialiteit naar boven komt. Zijn vocalen op dit album hebben even tijd nodig gehad om aan te wennen, dit is nu geen probleem meer.

Ray Vaughn is van zijn troon gestoten, Clipse hebben mijn album van het jaar op hun naam staan. Het lijkt me straf dat iemand dit nog overtreft in 2025. Net zoals de drie voorgaande album van Pusha T is dit een meesterwerk van begin tot einde.

Heel stevige 4* met een reële kans op verhoging naar mijn maximumscore in de toekomst. Hoe blijft je het toch voor elkaar brengen, King Push? Hij mag dan niet de sterkste rapper van het moment zijn, wel de rapper dat de laatste jaren de beste albums uitbrengt.

Instant klassieker. Zo, ik zeg het maar gewoon meteen. Belachelijk sterk album (weer). Leeftijd krijgt kennelijk geen vat op deze jongens. De features kloppen precies. Ook mooi hoe ze openen met zo’n (voor Clipse a-typische) kwetsbare, openhartige track.
Vinyl staat in de kast.