Deftones - Private Music (2025)

Dat staat, ik ben totaal geen man van rap, hip-hop of iets in die richting. Weet je zeker dat het je gaat lukken?

Nog even on-topic over de nieuwe single: My Mind Is a Mountain is een monsterachtig lekkere en typische Deftones-track. Er gebeurt weer van alles en na meerdere luisterbeurten vallen de puzzelstukjes dan ook pas in elkaar. Op de zang van Chino lijkt na een slordige dertig jaar overigens totaal geen slijtage te zitten, bizar hoe hij keer op keer in staat is dromerige, meerlagige zangklanktapijten te fabriceren die blijven boeien en ontroeren. Krachtpatserij met hoofdletter K waar Deftones mee bezig is. Ook de K van kwaliteit trouwens.

Ik had het geluk om de officiële luistersessie van het album afgelopen dinsdag in Amsterdam bij te mogen wonen en het was erg indrukwekkend. Heb daarna het album nog een paar keer geluisterd en het is echt goed. Alle ingrediënten die Deftones zo uniek maken komen terug in het album.

Ijzersterke plaat! Op Koi No Yokan en Gore na, hun beste.

De kracht is echt dat het ze zo makkelijk lijkt af te gaan om een energiek en geïnspireerd album af te leveren. Van ervaren bands wordt dit vaak automatisch verwacht, maar in de praktijk is Deftones toch één van de weinigen die keer op keer consistent sterk werk aflevert. Private Music is wellicht één van de fijnste toevoegingen aan hun oeuvre, het klinkt ongedwongen en waar het geluid dit album wat eentoniger is vormt het wel een mooi herkenbaar geheel met een super energieke stijl. Misschien verdienen ze toch wel een beetje hun eigen zomer Juul1998B

Deze amerikaanse band kan bij mij weinig fout doen. Ook dit album is weer een schot in de roos. Knap hoe men na al die jaren nog zo fris en energiek voor de dag kan komen, met inventief en relevant songmateriaal. Productioneel had ik het album graag nog iets zwaarder willen hebben en de drumpartijen klinken wat vlak, maar verder valt er niet veel te klagen. Prima album weer van deze altijd betrouwbare band.

Als tiener luisterde ik vooral Europese metal en had ik maar beperkt interesse in de Amerikaanse nu-metalhype, waardoor ik Deftones aan mij voorbij had laten gaan. Het was Diamond Eyes waarmee ik als jonge twintiger in aanraking kwam en dat mij deed inzien dat ik een band met een zeer solide discografie (die inmiddels tien langspelers telt) onterecht links had laten liggen. Gelukkig was ik niet meer de koppige tiener, maar inmiddels een jongvolwassene die wel openstond voor verandering en het herzien van haar mening.

En ook de Deftones, die inmiddels al meer dan 30(!) jaar actief zijn, stonden open voor verandering. Waar ze vroeger meer een standaard nu-metal-sound hadden, hebben ze hun geluid echt wel ontwikkeld, waarvan andere bands het zeker geen straf vinden om in één adem genoemd te worden met deze Amerikaanse alternatieve grootheden.

Waar ik Ohms en Gore een stuk minder sterk over de gehele linie vond, vind ik private music (ja, met kleine letters) eigenlijk op alle fronten van bovengemiddelde kwaliteit als we de volledige discografie van Deftones in het achterhoofd houden.

Neem nou bijvoorbeeld de eerste single, 'My Mind is A Mountain'. Als opener van private music word je direct het ruige, ongetemde landschap ingezogen, terwijl je je tekstueel begeeft in een beklemmende ruimte: 'We've been waiting here patiently / Locked in this state, clocking our time' en 'Negative space in cycles / Destroying our mental / Remains in our conscious / Constant.'

Dit nummer weet perfect de sfeer neer te zetten waarom ik graag naar de Deftones luister, maar het gevaar schuilt erin dat de kans op herhaling op de loer ligt. Menig muziekrecensent vond 'My Mind is A Mountain' daarom ook geen sterke leadsingle, omdat het niets nieuws onder de zon is. 'Mountain' voelt als een combinatie van Around the Fur en Koi No Yokan.

De tweede single, 'Milk of the Madonna', kon echter wel op enthousiasme rekenen van de pers en behoort ook na vijf volledige luisterbeurten van private music tot een van mijn grootste favorieten. Waarschijnlijk omdat dit nummer mij op enkele momenten doet denken aan het geweldige 'Bodies' van The Smashing Pumpkins, maar dan met de dynamiek van de Deftones. Wederom een nummer dat direct inslaat, maar doordrenkt is van christelijke symboliek.

'Infinite Source' heeft meer een dromerige invalshoek waarbij de luisteraar zowel qua geluid als tekst blijft zweven: 'All of these times, all of our dreams, all of your cheers / I’m releasing, we are afloat.' Terwijl het onheilspellende 'Departing the Body' je soms door de onverwachte baritonachtige Peter Steele-stem van Chino Moreno weer met beide benen op de grond zet. Of eigenlijk nog een stapje erger: je valt met een harde klap op de grond. Dit nummer zou naar mijn mening een perfecte toevoeging zijn aan het laatste seizoen van Stranger Things dat nog moet verschijnen. Bijvoorbeeld in een horrorscène waarin Eleven het wederom moet opnemen tegen Vecna, maar door het angstaanjagende monster wordt vastgehouden.

En om nog even bij een visueel schouwspel te blijven: '~Metal Dream' is de natte droom voor iedere producer die nog een nummer nodig heeft om de soundtrack te vullen van een 90s-achtige actie/horrorfilm à la Underworld.

Voorlopig is de ballad 'I Think About You All the Time' voor mij het nummer waarvan ik verwacht dat het het minst wordt opgezet. Het nummer zou niet hebben misstaan op Diamond Eyes, alhoewel ik daar de softere nummers toch net iets sterker vind. Misschien omdat de Deftones hier weer hetzelfde trucje doen. En hoewel 'Cut Hands' weinig vernieuwend is, en ook had kunnen staan op Around the Fur, verwacht ik dat dit nummer toch vaker beluisterd zal worden. Simpelweg omdat dit nummer mijn nostalgische gevoelens sterker weet aan te wakkeren.

Maar ook met twee minder sterke nummers behoort private music nu al tot de top drie van mijn favoriete Deftones-platen, samen met Diamond Eyes en Koi No Yokan. En dat is niet zo verwonderlijk, gezien het feit dat voor private music Nick Raskulinecz ook weer achter de knoppen zit. Hij haalt echt altijd het beste bij de Deftones naar boven.

private music kan deze herfst op veel draaibeurten rekenen en heeft mij doen inzien waarom ik nog steeds niet uitgekeken raak op de heren uit Sacramento. Een band die heer en meester is in het afwisselen van onheilspellende passages met dreamscapes is ideaal om te luisteren in zowel goede als slechte tijden. Wel hoop ik dat we Chino’s baritonstem in de toekomst vaker mogen horen, want op die manier kan de Deftones ervoor zorgen dat ze niet te veel in herhaling gaan vallen.

Leuk hoe Terry Date en Nick Raskulinecz elkaar afwisselen in de Deftones discografie. Terry laat de snare op een bepaalde manier klinken die echt typisch Deftones is. Een wat meer open geluid qua totaalproductie.

Bij Nick klinkt Deftones wat moderner en scherper, en dat werkt eigenlijk net zo goed.

Op voorhand deden de eerder uitgegeven singles me niet zoveel maar gelukkig vallen alle puzzelstukjes wel op hun plek. Ohms was al een terugkeer naar de vertrouwde Deftones sound maar dit album is meer compact en lichtvoetig in vergelijking met de afgelopen albums. De songs blijven al snel hangen. De riffs zijn gelukkig bikkelhard en de sferische synthesizers zijn ook weer voldoende en doeltreffend ingezet.

Met Private Music is er alweer een goed album toegevoegd aan de haast smetloze discografie van de band. Enkel Gore kan mij wat minder bekoren maar ik vermoed dat vooral de rommelige productie daar de grote oorzaak van is.

Als geheel is het album ontzettend gefocust en verzand het nergens. Dat is een keuze die goed uitpakt, al mist het album voor mij net de emotie en diepte die een Koi No Yokan wel heeft.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Ik ben een laatbloeier als het gaat om Deftones en stapte pas bij Kay No Yokan in. Net als bij alle albums die zij sindsdien uitbrachten (ik ben nog niet in hun vroegere discografie gedoken) duurde het even voordat Private Music bij mij tractie kreeg. Dit album heeft een heerlijke flow en daarin zit de kracht van de plaat, maar gelijkertijd heeft het geen echte uitschieter die me bij blijven.

Score: 78/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

TOP 35 - Favoriete albums van 2025 // #12 DEFTONES - PRIVATE MUSIC

Omdat ik Deftones altijd (onterecht) associeerde met nu-metal heb ik ze heel lang links laten liggen. In 2016 veranderde dat eindelijk met de release van het doorgaans niet zo populaire ‘Gore’. Ondertussen heb ik m’n Deftones-achterstand ruimschoots ingehaald (al heb ik nog niet alles beluisterd) en ik moet bekennen dat ze een vrij unieke sound hebben die imo weinig met nu-metal te maken heeft. ‘Private Music’ verschilt in mijn ogen niet zoveel van de rest van hun oeuvre, maar het songmateriaal is gewoon sterk en zorgt ervoor dat dit album toch op zichzelf staat. ‘Locked Club’ (heerlijk zompig refrein) is samen met de singles de favoriet hier.