Robert Plant - Saving Grace (2025)

Nieuw album met blues covers !!! vette hoes !!!

De single Everybody's Song is een cover van een Low nummer.

Met een nieuwe band:

Robert Plant announces album ‘Saving Grace’ with new band

Wow. Goed nieuws. Single klinkt goed. Ik kijk alvast uit naar de release in september

Yep, heel fijn. Eerste nummer alvast een voltreffer.

Ben benieuwd. Een aansluitende tour zou ook erg geinig zijn.

Everybody's Song klinkt in ieder geval erg goed

Een tweede worp: Robert Plant - Gospel Plough (Official Audio).

De opener van dit album: Robert Plant - Chevrolet (Official Music Video).

Mooiiiiiii...

Alweer? Dat is bij mijn weten de derde cover van een Low-song.

Die gaat mee doen in de top 10 over 2025.

Carry Fire, destijds door Robert uitgebracht in zijn zestiger jaren, klimt de beste man inmiddels richting de 80. Van stoppen wil Plant niks weten en gelijk heeft hij.
Voorganger Carry Fire vond ik best redelijk maar kon niet tippen aan Fate of Nations uit 1993. In mijn ogen nog steeds man's beste soloworp.

Dat de jaren gaan tellen is logisch, Plant is al lang (al dan niet gedwongen) met hoge uithalen en zoekt zijn heil in ingetogen arrangementen en dito zang.
Saving Grace is een coverplaat waarbij Robert songs heeft uitgekozen uit voornamelijk de blues en folk hoek.
En het moet gezegd: hij doet dat met verve.
Het folkgenre is an sich niet zo aan mij besteed maar Plant weet vaak een sfeer te creëren met een mysterieuze ondertoon, met een variatie aan instrumenten bouwt hij de songs vaak fraai uit.

Ik snap echter niet zo goed de bijdrage van Suzi Dian in elk nummer. De dame heeft geen slechte stem maar voegt voor mijn gevoel ook niet veel toe.
Met zijn breekbare stem weet Plant nog moeiteloos de aandacht zelf op te eisen.

Hoewel ik liever een soloplaat met eigen materiaal had gezien vormt Saving Grace een fraaie ode aan de genres waar Plant zoveel aan te danken heeft.

Ik las blues en rock, dus daarom deze Robert Plant geluisterd. Op sommige nummers is inderdaad een bluesy inslag te horen, dat zijn mijn favoriete songs. Zoals bijvoorbeeld Chevrolet, It's a Beautiful Day Today, Soul of a Man & Everybody's Song.

Andere songs zijn toch weer meer gebracht als folk(-rock) nummers, die vind ik hooguit aardig tot best mooi. Wel knap en goed dat hij nog steeds albums uitbrengt. Ook de hoes met de buffel is mooi.

Het was voor mij al weer even geleden dat ik een warm gevoel kreeg bij de werken van Robert Plant. Tot voor kort vond ik zijn debut van direct na de Zeppelintijd nog het best.
Maar wat hij presteert met Saving Grace is meesterlijk. En ook nu weer kan ik er niet omheen.De beste rockstem allertijden heeft niets aan kwaliteit ingeleverd.Het Dylaneffect speelt de heer Plant geen parten

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Robert Plant with Suzi Dian - Saving Grace - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Robert Plant with Suzi Dian - Saving Grace
Voormalig Led Zeppelin zanger Robert Plant slaat als solomuzikant steeds weer andere wegen in en maakt ook met het deze week verschenen en echt opvallend mooie Saving Grace weer behoorlijk wat indruk

Toen Led Zeppelin in 1980 uit elkaar viel werd vooral veel verwacht van de solocarrière van gitarist Jimmy Page, maar die van zanger Robert Plant bleek echter een stuk succesvoller. Het oeuvre van Robert Plant is inmiddels flink uitgedijd en het is een oeuvre dat wat betreft genres een zeer breed terrein bestrijkt. De Britse muzikant heeft zich voor zijn nieuwe album omringd met een aantal geweldige muzikanten en zangeres Suzi Dian. Het was de afgelopen maanden al op het podium te zien, maar de muzikale en vocale hoogstandjes zijn nu ook te horen op Saving Grace, dat nog een fantastisch album toevoegt aan het bijzondere oeuvre van de voormalige Led Zeppelin zanger.

In 1980 overleed Led Zeppelin drummer John Bonham en viel direct het doek voor een van de meest legendarische rockbands aller tijden. Het is inmiddels 45 jaar geleden en in die 45 jaar heeft met name zanger Robert Plant laten horen dat er leven is na Led Zeppelin. De solocarrière van Robert Plant duurt inmiddels een stuk langer dan die van zijn voormalige band en het is een carrière die absoluut opvallend en indrukwekkend mag worden genoemd.

De Britse zanger maakte eerst een aantal albums die naadloos aansloten bij de rockmuziek die in de jaren 80 werd gemaakt, ging vervolgens samen met Led Zeppelin gitarist Jimmy Page op zoek naar de wortels van Led Zeppelin in de folk en de blues, werkte hierna zeer succesvol samen met bluegrass zangeres Alison Krauss om tenslotte weer een aantal interessante soloalbums te maken. In de tussentijd waren er ook nog een aantal andere interessante projecten, waarvan het uitstapje met The Honeydrippers het bekendst is.

Eerder dit jaar was Robert Plant samen met zangeres Suzi Dian en een aantal geweldige andere muzikanten te zien op de podia in Europa en deze week is een nieuw album van de Britse muzikant verschenen. De naam van Robert Plant staat het grootst vermeld op de cover van Saving Grace, maar ook de naam van Suzi Dian heeft terecht een plekje gekregen.

Iedereen die Robert Plant eerder dit jaar op het podium aan het werk zag, weet wat je ongeveer kunt verwachten op Saving Grace, al zijn de op het podium gespeelde versies van Led Zeppelin songs achterwege gelaten. Het nieuwe album van Robert Plant bevat wel een aantal folk- en bluessongs en traditionals en songs van onder andere Low, The Low Anthem en Sarah Siskind.

Ook op zijn nieuwe album maakt Robert Plant geen geheim van zijn liefde voor traditionele Amerikaanse rootsmuziek en Britse folk. Het is een liefde die op fraaie wijze wordt geuit met een geweldig spelende band, waarin met name de snarenwonders opvallen. In muzikaal opzicht is Saving Grace niet alleen een mooi, maar ook een spannend album.

De muzikanten op het album laten zich enerzijds beïnvloeden door traditionele folk, blues en gospel, maar voorzien de muziek op Saving Grace ook van een wat mystiek en bezwerend karakter. Het snarenwerk op het album is om je vingers bij af te likken, maar het is ook muziek vol bijzondere wendingen en fraaie spanningsbogen.

Robert Plant is inmiddels een totaal andere zanger dan hij was bij Led Zeppelin, wat gezien de vele decennia die zijn verstreken ook niet zo gek is, maar de Britse muzikant is nog verrassend goed bij stem. Hij heeft bovendien in Suzi Dian de perfecte metgezel gevonden. Net als de stem van Alison Krauss past ook de stem van Suzi Dian uitstekend bij die van Robert Plant, waardoor er naast muzikaal vuurwerk ook flink wat vocaal vuurwerk is te horen op Saving Grace.

Het komt samen in een opvallende selectie songs, die uit verschillende genres komen. Het maakt niet zoveel uit voor het geluid op Saving Grace, want Robert Plant, Suzi Dian en de uitstekende andere muzikanten die zijn te horen op het album, maken hun eigen songs van de songs op Saving Grace. De zeer realistisch uitziende aankondiging van een afscheidstournee van Led Zeppelin in 2026 bleek helaas nepnieuws, maar het nieuwe album van Robert Plant maakt veel goed. Erwin Zijleman

Dient Suzi Dian geen eigen credit te krijgen vermits ze expliciet op de hoes staat vermeld?

Maar het betreft een cover album. Dus er is geen sprake van enige compositorische bijdrage.
Aangezien zij wel wordt vermeld op de cover van deze plaat lijkt mij dat afdoende.

De plaat opent uitstekend met Chevrolet en As I Roved Out. Daarna zakt de plaat in elkaar als plumpudding.
Het ene naar het andere gezapige nummer komt voorbij. Wie zingt er eigenlijk bij Soul of a Man ? Ik herken Plant in ieder geval niet als zanger. En voor mij hoeven die duetten ook niet. Het pakt me nu eenmaal niet. Zo heb ik ook nix met Plant / Krauss. Pas bij Everybody's Song veer ik weer op. Gospel Plough gaat nog enigszins.
Wat mij betreft een behoorlijke tegenvaller.

Ik denk Matt Worley.

Ja. Nee. Ja. Nee. Tot nu toe, voor mij, geen sterke eerste indruk.

Ik mis iets en weet even niet wat. Misschien een bepaalde spanning in de muziek ? Tuurlijk , als je als 77 jarige nog zo kan zingen dan is dat gewoon bewonderenswaardig maar er ontbreekt iets. Plant heeft altijd heel goed de muzikanten met zijn stem kunnen uitdagen (en wederzijds) maar hier hoor ik het niet.

Zijn de covers te safe ? Ook de stem van Suzi Dian vind ik wat mainstream. Dan laat Alison Krauss de broek van Plant echt wel wat strakker staan als die twee samen gaan zingen.

Is het de productie ? Komt bij mij wat glad gestreken over.

Maar goed, als alles en iedereen die hier aan meegewerkt heeft nu lekker samen ergens na zitten te genieten dan is ze dat zeer gegund. Ook voor degenen die dit een lekker album vinden. Maar ik mis iets en ik kan echt even niet zeggen wat.

Spanning wellicht? Het klinkt wat gezapig, maar ik vind dit wel een duidelijke verbetering op Carry Fire, dat ik een zwak album vind.

Plaat die in het verlengde ligt van zijn optredens afgelopen jaar. Zag hem vorig jaar in Antwerpen en was wel onder de indruk van Plant en het geheel dat hij vormde met deze band. Speelde toen nog een aantal andere covers die ook goed uit de verf kwamen en ik ook op dit album had verwacht (o.a. Orphan Girl van Gillian Welch).

Robert Plant graaft weer eens diep in de rootsachtige ziel van de Amerikaanse muziek. En dat levert weer een mooie, intense en met verve gespeelde en gezongen plaat op. Het is een fijne tweede jeugd die de Led Zep voorman met veel liefde heeft omarmd. En hij kan nog steeds een moppie zingen.

Wanneer je Saving Grace als achtergrond via iTunes luistert gaat de plaat wat langs je heen. Wat ben ik blij dat ik het vinyl heb gekocht. Ga er lekker voor zitten, draai het volume wat omhoog. Wat krijg je dan een fijne driekwartier aan eerlijke, heerlijke muziek voorgeschoteld.

Dit album had van mij wel wat Jimmy Page kunnen gebruiken.
Ik hoor best wel individueel sterkere songs als Everybody's song en Gospel plough.

Je zit op een punt dat je ook wel begrijpt dat Plant (77) het wat rustiger aan wil doen. Alleen begint het contrast wel heel erg groot te worden. Hij is daar ook langzaam naar toe gegroeid. Ook in die samenwerking met Alison Krauss.

Ik wil niet de vergelijkingen trekken met de nog oudere en beduidend harder rockende bands Deep Purple en de Rolling Stones die nog steeds van leer trekken. Maar een beetje venijn mag er wel van Plant afkomen. Nogmaals, slecht is het nergens. Maar door het karakter wordt het wel wat slaapverwekkend. Het heeft te weinig afwisseling en dan komt voor mij helaas een woord als nachtkaars een beetje opzetten.

Het komt op mij over als een nieuwe een poging een opvolger van Raising Sand (2007) te maken, maar zonder Alison Krauss deze keer. Want Raise the roof (2021) mag toch wel als mislukt worden beschouwd.
Plant doet weinig verkeerd en zingt naar vermogen anno nu - bedeesd en geen hemel verscheurende uithalen meer, maar dat mag op die leeftijd ook niet verwachten. Voorts is de muzikale inlijsting meer dan verzorgd, maar misschien is dat wel het probleem. Gebrek aan vocaal avontuur wordt nl niet op andere manieren gecompenseerd. Het is allemaal iets te braaf, te overdacht en te weinig hart.
Dus ja, ik vind het eigenlijk een album voor nieuw publiek; zelf heb ik te veel last van bagage.