Robbie Williams - Britpop (2026)

Rocket (Feat. Tony Iommi)

Spice

Pocket Rocket

Singles klinken goed! Zin in dit nieuwe album van toch wel mijn favoriete popster allertijden!

Single met Iommi toch een tegenvaller.

Had meer uitgehaald kunnen worden met zo’n gitaar gigant aan boord dan zo’n springerig niemendalletje lijkt mij.

En blijkbaar zou Glenn Hughes ook nog ergens te horen moeten zijn.

Toen ik vernam van de samenwerking was ik zeker benieuwd maar als dit het dan is dan tja.

Verder is Robbie zeker okee toch wel aardig wat erg aardige nummers op zijn naam.

Ook wel benieuwd naar de track Morrissey.

Pocket Rocket is erg mooi. Desire daarentegen vind ik een van zijn zwakste nummers ooit.

Spies steekt er qua singles ver bovenuit!

Vandaag al uitgekomen dus...

Dus???

Ja, dus niet op 6 februari

Mijn eerste gedachte bij het beluisteren van Britpop: man, dan ben je de vijftig gepasseerd en dan maak je nog steeds dit soort muziek.

Mijn tweede gedachte: doe ik nou aan leeftijdsdiscriminatie? In principe vind ik namelijk dat een muzikant ongeacht diens leeftijd lekker moet maken waar hij goed in is, en als ik de hitjes van Robbie Williams twintig jaar geleden best leuk vond, waarom stoor ik me dan aan de muziek die hij nu maakt, terwijl die nagenoeg hetzelfde klinkt?

Mijn derde gedachte: ik verwacht toch een zekere progressie in diepgang, of op zijn minst enige variatie, naarmate een carrière in de kunsten langer duurt. Dat heeft niets met leeftijd te maken. Robbie mag van mij dus nog steeds een feestje willen bouwen zoals hij dat altijd al deed, maar wanneer het liedmateriaal de middelmaat niet overstijgt, heb ik het op een gegeven moment wel gehoord.

De beuk gaat er ouderwets jolig in, maar het doet me weinig. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat Williams zich overschreeuwt, omdat hij stiekem niet zo veel te melden heeft. Hoogtepuntjes hier zijn All My Life, dat best een aardige albumvuller van Oasis had kunnen zijn, en Human, gewoon omdat het een behoorlijk geschreven liedje is. Daarna gaat het met Morrissey weer mis - om Morrissey een artistiek plaagstootje uit te delen, moet je toch vroeger opstaan en met iets spitsvondigers of poëtischers komen. Daarna dreutelt Britpop blijmoedig verder naar het einde, om met Pocket Rocket als een nachtkaars uit te gaan.

Ik vraag mij altijd af wat de mensen bij de heer Williams allemaal verwachten. Je weet al 100 jaar wat je gaat krijgen en dan nog verbaast zijn als ie dezelfde meuk maakt als pakweg 25 jaar geleden. hij maakt na zijn 50ste dezelfde muziek. Ja duhhhh. Wat had je verwacht dan? Klassieke opera of dat ie ineens hardrock gaat maken.

Het is zijn 1ste popalbum sinds tien jaar dus dan mag het ook wel weer eens toch?

Ik vind het opzich wel een vermakelijk figuur. Een goede entertainer met aardige muziek. Niets meer en niets minder.

Toch mooi: Robbie Williams breekt Beatles-record met zestiende nummer 1-album in VK

Dit album is prima aan te horen. Normaal niet mijn soort muziek maar besloten het toch een kans te geven. Enkele sterke nummers, de rest een beetje minder interessante nummers die ik zelf nooit op zou zetten maar ook niet zou skippen op de radio of in een playlist.

Altijd een zwak voor deze man gehouden. Vanwege Sing When You're Winning (muziek én hoes) heeft hij de legendarische status. Maar na die plaat veerde ik slechts incidenteel op bij zijn nieuwe liedjes. Nu heeft hij echter op een moment dat ik het nooit meer had verwacht weer een plaat die over de hele linie overtuigt. Ik snap alles wat hierboven staat maar it works, maar it works, maar it works voor mij! Ik vind de liedjes, behalve nummer 3, ook echt erg leuk en kwalitatief dik ok. Alle clichés worden afgekloven, maar hoe kers!!!!! PRET!!!!

Robbie is een echte entertainer en heeft gedurende zijn indrukwekkende (lange) carrière toch echt wel al een plaats verdient in de muziekgeschiedenis.
Britpop is een Robbie Williams album pur sang en daarmee kunnen we alleen maar weer blij mee zijn...

Wisselvallig album met een toepasselijke titel. Het geluid schiet heen en weer tussen de electropop van Pet Shop Boys (Morrissey), de weids galmende rock van Oasis (All My Life) en alles daartussenin. Helaas levert het slechts sporadisch vuurwerk op. De meeste tracks zijn niemendalletjes die de eerdere albums van meneer Williams waarschijnlijk niet gehaald zouden hebben. Tekenend is ook dat de zes bonustracks eigenlijk leuker en avontuurlijker zijn dan de rest van het materiaal.

Verrassend goede plaat, nu en dan. Een handvol nummers zouden niet misstaan tussen de hits uit de topjaren van Robbie Williams, en dat is ondertussen ook al meer dan 20 jaar geleden. Hij heeft het nog in zich, wat ik eerlijk gezegd niet had verwacht. Britpop is zijn beste werk sinds de early zeroes. En ah, de album-vullers nemen we er dan maar bij.