Wolf Alice - The Clearing (2025)

En weer doet Wolf Alice een volte. Zelfs zo stevig, dat ik mij afvraag of dit de opstap naar Ellie Rowsell's solo carrière is. In een aantal nummers draait echt alles om haar en dat was in het verleden niet zo.

Dat daargelaten, The Clearing bevat meer dan genoeg interessants om de fan en gewone luisteraar te vermaken. Een paar hints naar het verleden daargelaten, laat de band een soulvolle kant van zich zelf en liedjes gebaseerd op een pianopartij, die alternatieve ballads genoemd kunnen worden. Dat gaat vooral ten koste van gitarist Jeff Oddie, die er in sommige nummers zeer bekaaid af komt. Daar staan weer en aantal prachtige akoestische gitaarpartijen tegenover, waarin in mijn oren de geest van The Beatles en George Harrison duidelijk duidelijk rondwaren.

Voorlopig hoogtepunt voor mij is 'White Horses'. Dat nummer nodigde mij echt uit om serieus te gaan luisteren naar het album, waar 'Bloom Baby Bloom' mij het ergste deed vrezen. Ik vond het nummer helemaal niets bij eerste beluistering. Dat was een tegenvaller omdat 'Blue Weekend' mijn favoriete plaat van 2021 was.

Wolf Alice is een band die zich niet in één hokje laat duwen en niet allen bereid, maar ook in staat is om zichzelf te ontwikkelen. Fans van het eerste uur gruwen wellicht, maar met The Clearing heeft Wolf Alice in mijn ogen weer een stevige troef in handen op weg naar de volgende stap in haar carrière. Die stap wordt onder andere in de AFAS Live gezet eind november.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Wolf Alice - The Clearing - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Wolf Alice - The Clearing
Wolf Alice komt vier ja na Blue Weekend op de proppen met The Clearing, waarop de band zich wederom evolueert en een geluid met veel meer pop laat horen, waarin zangeres Ellie Rowsell gelukkig als vanouds schittert

De Britse band Wolf Alice maakt al sinds haar debuutalbum indruk en heeft met het deze week verschenen The Clearing vier albums op haar naam staan. De band klonk op haar eerste albums nog wel eens stevig, maar laat op haar nieuwe album een wat meer pop georiënteerd geluid horen. Het is knap geproduceerd door topproducer Greg Kurstin, die het geluid van Wolf Alice heeft voorzien van een jaren 70 vibe. De songs van Wolf Alice klinken anders, maar zijn nog altijd goed. In muzikaal opzicht klinkt The Clearing prachtig, maar het is ook dit keer de stem van Ellie Rowsell die de meeste indruk maakt en die laat horen dat ze met Wolf Alice alle kanten op kan.

Tien jaar geleden verscheen het debuutalbum van de Britse band Wolf Alice en op My Love Is Cool hoorde je direct al dat de band uit Londen wel eens heel groot zou kunnen worden. Dat was voor een belangrijk deel de verdienste van de zang van frontvrouw Ellie Rowsell, maar ook in muzikaal opzicht wist Wolf Alice te verrassen met een geluid dat onder andere invloeden uit de folk, dreampop, shoegaze, new wave, indierock en psychedelica verwerkte. De Britse band plakte al deze invloeden aan elkaar in songs die zich direct genadeloos opdrongen en vervolgens direct memorabel waren.

Op My Love Is Cool was het geluid van Wolf Alice nog te omschrijven als een bonte mix van invloeden, maar op het in 2017 verschenen Visions Of A Life waren al deze invloeden samengesmolten tot een uniek Wolf Alice geluid. Het is een geluid dat nog altijd makkelijk schakelde tussen ingetogen en uitbundig en ook op Visions Of A Life stal Ellie Rowsell de show met haar indrukwekkende stem.

Vier jaar geleden verscheen Blue Weekend, het derde album van Wolf Alice, en het is een album waarop de band uit Londen wederom een stap zette. Blue Weekend bevatte wat minder ruwe kanten en scherpe randen en koos voornamelijk voor een wat dromeriger geluid, waarin wederom de stem van Ellie Rowsell imponeerde.

De Britse band heeft de tijd genomen voor haar vierde album, maar het album is deze week eindelijk verschenen. The Clearing is een album dat de lijn van de vorige drie albums doortrekt, maar Wolf Alice slaat op haar vierde album ook wel serieus nieuwe wegen in. Net als op Blue Weekend neemt de Britse band grotendeels afstand van haar rockverleden, maar waar invloeden uit de shoegaze en de dreampop op de eerste drie albums van Wolf Alice een voorname rol speelde, neemt The Clearing vooral de afslag richting pop.

Het vierde album van Wolf Alice focust nog wat meer op de stem van Ellie Rowsell, die direct in de openingstrack alle registers mag open trekken. Het is op zich een verstandig besluit, want waarom zou je niet profiteren van zo’n geweldige zangeres, maar The Clearing klinkt ook wel een beetje als een Ellie Rowsell album in plaats van een Wolf Alice album.

Voor de productie van het album deed de band een beroep op de gerenommeerde muzikant en producer Greg Kurstin, die onder andere albums van Paul McCartney, Lily Allen, Harry Styles en Adele op zijn CV heeft staan. De Britse producer heeft The Clearing voorzien van een fraai klinkend popgeluid met af en toe een jaren 70 sfeer. Het is een soulvol popgeluid dat op het eerste gehoor misschien erg gelikt klinkt, zeker als een vleugje disco opduikt, maar het is een bijzonder geluid dat op knappe wijze invloeden uit een aantal decennia popmuziek verwerkt, maar toch eigentijds klinkt.

Het ene moment hoor je pure 70s pop, het volgende moment een bijna Beatlesque popsong en vervolgens toch ook weer een beetje Wolf Alice zoals we de band kennen. De gruizige gitaren zijn uit het geluid van de Britse band verdwenen, maar er valt absoluut genoeg te genieten op The Clearing en natuurlijk is er de stem van Ellie Rowsell, die nog wat meer dan in het verleden haar veelzijdigheid etaleert en wederom indruk maakt als zangeres. Wolf Alice klinkt op The Clearing flink anders dan we van de band gewend zijn, maar misschien is dat ook precies wat je verwacht van de Britten. Erwin Zijleman

Wolf Alice is voor mij een band die met originele songs and song structuren komt, zang met urgentie, het contrast van de mooie hoge stem van de zangeres, en - met regelmaat - de rock, drive en bombast van de volledige groep. Op dit album is de rock echter verdwenen. Er is nagenoeg geen moment van elektrische gitaar meer te bekennen. En daarmee valt een heel stuk ruggegraat weg voor mij.

Er is nog genoeg te beleven; Bloom Baby Bloom, The Sofa, Leaning Against The Wall. En ook het lekkere Just Two Girls en White Horses nestellen zich eenvoudig in je hoofd waardoor je ze steeds op nieuw wil opzetten. Alle songs zijn eigenlijk op goed niveau. Op Play it Out na dan. Die had wat mij betreft nooit gemaakt hoeven worden.

Al met al een solide album, dat ik wellicht meer zou waarderen als het hun eerste was geweest. Maar met de wetenschap hoe goed Wolf Alice is met het volle, stevigere band geluid op alle voorgaande albums, voelt dit toch meer als een ‘Unplugged’ achtig avontuurtje dat leuk is om af en toe te draaien, maar je altijd weer doet terug verlangen naar het ‘echte’ werk.

Ik weet nog als de dag van gisteren dat ik voor de eerste keer ‘Moaning Lisa Smile’ van Wolf Alice hoorde. Ik was direct verkocht door het uitstekende gitaarwerk en na het aanschouwen van enkele energieke liveperformances op YouTube wist ik het zeker: deze band zou een grandioze toekomst tegemoet gaan. En deze voorspelling bleek uit te komen, want later in hun carrière wonnen de dame en heren van Wolf Alice de Mercury Prize, een belangrijke muziekprijs van Groot-Brittannië.

Inmiddels zijn wij tien jaar verder en ik had gehoopt dat het grote publiek had kunnen wennen aan de stijlwijzigingen van Wolf Alice en het brede kleurenpalet van Ellie Roswell en haar mannen. Echter, dit blijkt niet het geval te zijn. Maar ook bij mijzelf heb ik helaas moeten constateren dat Wolf Alice er na het sterke Blue Weekend niet in geslaagd is mijn hoge verwachtingen volledig waar te maken.

Waar ging het fout? Of anders gezegd: hoe komt het dat mijn honger, als de wolf in Roodkapje, niet gestild kon worden? Is het de grootmoeder haar schuld of ligt het toch aan mij?

Het begon allemaal zo goed met de eerste single ‘Boom Baby Bloom’, een energiek nummer dat iets wegheeft van Kate Bush, met een videoclip die mij direct deed denken aan Dirty Dancing. Op het eerste gezicht vond ik dit een gewaagde keuze als single voor een nieuwe plaat, maar nu de volledige langspeler te beluisteren is, snap ik de keuze maar al te goed. ‘Boom Baby Bloom’ is namelijk een van de weinige uptempo nummers op de plaat en daarmee begint ook mijn kritiek: The Clearing staat vol parels van nummers waarin het waanzinnige stemgeluid van Roswell centraal staat, maar af en toe had de ritmesectie wel wat meer gas mogen geven.

Terwijl mijn kritiek vooral over de muziek gaat, heb ik op internet vooral veel negatieve zaken moeten lezen over het uiterlijk van de bandleden en dan met name over de frontvrouw. Zij zou door de meer sex outfits de band in de uitverkoop hebben gedaan. Of het zou de schuld van Sony zijn, die een een 33-jarige vrouw zou hebben gedwongen zich meer bloot te geven ter compensatie van een poppier sound die volgens sommige mannen weinig meer om het lijf heeft? (Dit terwijl de frontvrouw wel vaker op het podium heeft gestaan met een luchtigere outfit.) Hiermee wordt maar weer eens pijnlijk duidelijk dat seksisme nog steeds niet uit de muziekwereld verdwenen is.

Terug naar de muziek, want daar gaat het uiteindelijk om. De tweede single van The Clearing is ‘The Sofa’, een ode aan Noord-Londen. Dit nummer vormt een mooie tegenhanger van Florence + The Machine’s ‘South London Forever’, waarin ook de liefde voor een deel van de Engelse hoofdstad wordt bezongen.

Typerend voor The Clearing is niet alleen de heldere productie, maar ook de transparante, onverbloemde wijze waarop Ellie Roswell reflecteert op het leven en alles wat daarbij komt kijken (ouder worden, de liefde, etc.), zoals op ‘The Sofa’:

I can be happy, I can be sad
I can be a bitch when I get mad
I wanna settle down, oh, to fall in love
But, sometimes, I just want to fuck

Dit zie je ook terug in bijvoorbeeld de albumopener ‘Thorns’: 'I must be a narcissist / God knows that I can't resist / To make a song and dance about it', waarin de gevolgen van een break-up aan bod komen.

En eigenlijk laten ‘The Sofa’ en ‘Thorns’ al direct zien wat het probleem van The Clearing is. Beide nummers hebben een glasheldere productie, bevatten goede introspectieve teksten en er is een glansrijke rol weggelegd voor de zang van Ellie, maar albumbreed kabbelt alles maar door. Ik mis de zogeheten bangers, scheurende gitaren of desnoods ergens een catchy hook. Wat meer afwisseling tussen harde nummers en dromerige, shoegaze-tracks zorgde vroeger voor de nodige variatie en dat ontbreekt op The Clearing.

Dan heb je een zangeres die nog nooit eerder zoveel verschillende facetten van haar stem heeft laten horen, maar dit is voor mij niet genoeg om de nieuwe plaat volledig te doen slagen. Voor de rest springen er voor mij nog maar twee andere nummers uit: de derde single ‘White Horses’ en ‘Bread Butter Tea and Sugar’. Het gitaargeoriënteerde ‘White Horses’ blinkt deels uit doordat drummer Joel Amey de leadvocalen op zich neemt, terwijl Ellie Roswell soms ver weg klinkt als The Cranberries’ Dolores O’Riordan. En dan hebben we nog het swingende ‘Bread Butter Tea and Sugar’, dat iets wegheeft van Elton John in zijn begintijd. Een zoet nummer dat zeker nog vaker op repeat zal staan.

Verder is ‘Midnight Song’ zo’n typisch Wolf Alice-nummer dat eigenlijk op elk album had kunnen staan, omdat er altijd wel een nummer op een Wolf Alice-plaat staat waarin Ellie’s engelenzang de hoofdrol krijgt.

Maar dat is het dan. The Clearing is een album waar zelfs de titels enige passiviteit uitdrukken: ‘Passenger Seat’, ‘Leaning Against the Wall’ en ‘The Sofa’. Het ontbreekt aan meer dynamiek, en dan heb ik het niet over de zangkwaliteiten van Roswell. Op deze plaat heeft zij echt wel haar beste zangprestatie ooit neergezet, maar dit is, samen met het teruggrijpen naar oude tijden (Kate Bush, Fleetwood Mac, Abba en Elton John), niet genoeg om mij volledig tevreden te stellen. Naast muziek uit de jeugd van (groot)moeder heb je namelijk nog meer nodig om het publiek voor je te winnen.

Is The Clearing dan slecht? Nee, maar het is een middelmatige plaat voor een band zoals Wolf Alice. Gelukkig staan ze live altijd als een huis en zijn vaak zelfs de zachtste nummers live een stuk leuker. Ik zie het optreden in 2026 positief tegemoet en don't delete the kisses.

Thatorchie zegt: Dat dit het meest poppy album van Wolf Alice is stoort mij nergens. Ik heb hem afgelopen tijd meer gedraaid dan enig voorgaand werk en nochtans heeft de verveling nog nergens toegeslagen. Integendeel; de meeste nummers worden beter naarmate je ze vaker hoort. Favorieten zijn: Bloom Baby Bloom, Passenger Seat, Midnight Song, White Horses en The Sofa, maar 'skippers' zitten er verder niet tussen en het betreft ook een voldoende afwisselend geheel.

Nimmer schurkte Wolf Alice zo dicht tegen Harry Styles aan en ook de veel aangehaalde 70s / Fleetwood Mac referenties zijn terecht. Als je dan toch iets negatiefs moet noemen dan (naast de (vocale) dominantie van Ellie Rowsel binnen de band (zie ook mijn comments bij "My love is cool") - waarbij ik de rest van de band ook weer niet tot inwisselbare hulpkrachten wil degraderen) vraag ik mij wel eens af hoe diep de introspectie en het "lijden van de kunstenaar" gaat. Waar FM bij Rumours nog de dramatische storyline van het maar liefst 2*1 + 1 perspectieven op het op de klippen lopen van liefdesrelaties had, lijkt Ellie best happy met haar leven (ook ondanks het woeden van de wereld). "The clearing" interpreteer ik nog niet als een pijnlijk afrekenen met oude demonen, meer met het afschudden van verwachtingen (b.v. aan die als 'Indie-queen'). Maar ik gun haar ook alle geluk van de wereld en met de omvang van haar hier tentoongespreide talent mag dit ook eigenlijk niet als bezwaar gelden.