Anna von Hausswolff - Iconoclasts (2025)

Hoge verwachtingen... altijd spannend of ze dan ook uit gaan komen.

Nu heb ik Anna sowieso al hoog zitten sinds ze me wist te overdonderen met haar album Ceremony. Toen ik haar snel daarna live bezig zag als voorprogramma van Efterklang en even zo snel daar weer na haar eigen show in dezelfde zaal (Rotown, Rotterdam) was het duidelijk dat ze mijn muzikale hart veroverd had.

Opvolger The Miraculous had iets minder impact maar beviel ook goed, net als Dead Magic, maar bij All Thoughts Fly ging het even een beetje mis. Dat album vond ik niet zo'n succes. Debuut Singing from the Crave beviel ook goed trouwens, maar vind ik een buitenbeentje.

Dus toen Iconoclasts werd aangekondigd was er nog geen enkele nieuwsgierigheid, maar dat veranderde toen het duet met Iggy Pop uitkwam. The Whole Woman wist me te pakken en de nieuwsgierigheid naar dit album was aanwezig en dat werd alleen maar groter per nieuwe release. Zo erg zelfs dat dit ging voelen als een geweldig en majestueus album. Net zo goed als Ceremony wellicht.

De vraag stellen is hem beanwtoorden: ik zeg volmondig ja op de vraag of dit kan wedijveren met Ceremony, mijn persoonlijke favoriet die toen zoveel impact had.

De instrumentale opener laat een knorrende saxofoon horen en dat was niet helemaal verrassend omdat we dit al konden horen op de eerder vrijgegeven nummers. Het keert zeker nog terug op het album zoals op die andere instrumentale track Consensual Neglect.

Iconoclasts is groots, bijna pompeus, maar toch heeft het ook iets compacts. Niet zozeer gezien de lengte van de nummers, maar het is allemaal wat toegankelijker voor zover je de term toegankelijk in je mond kunt nemen bij dit soort muziek.

Het doet me denken aan het Kate Bush album The Dreaming: experimenteel maar toch ergens nog genoeg toegankelijk. Sprookjesachtig en tegelijkertijd aards.
Het album dendert heerlijk voort in een doorgaand ritme dat af en toe onderbroken wordt door wat rare zijwegen.

En dan die stem! Ja, die stem is natuurlijk nog steeds magistraal. Ik snap best dat mensen het juist niet trekken (net als bij Kate Bush), maar bij mij komt ze wel binnen. Opvallend veel gastvocalen ook: Iggy Pop en Ethel Cain zijn niet bepaald de minsten en dan vind ik de samenwerking met Cain net wat beter uitpakken alhoewel het nummer met Iggy me toch ergens ook goed weet te grijpen. Zijn bijdrage heeft iets breekbaars.

Stardust geeft me trouwens een Dead Can Dance gevoel.

Verder is het een bonte toverbal van stijlen: folk, doom metal, pop, orkestrale rock en ga zo maar door en toch weet ze het allemaal binnen de lijnen te houden. Het levert spannende contrasten op zonder te irriteren als 'kijk mij eens lekker tegendraads bezig zijn'.

En dat is het knappe aan dit album: het bevat zoveel indrukwekkends dat je hier nog wel even mee zoet kunt zijn.

Of dit mijn album van het jaar gaat worden is nog even afwachten als de tijd wat meer z'n werk heeft gedaan wordt dat wel duidelijk. Nu zou ik onmiddellijk zeggen dat dit een grote kanshebber is voor die titel, maar het kan ook mijn enorme enthousiasme van dit overdonderende eerste gevoel zijn dus ik wacht het nog even af.

Wat wel zeker is: Iconoclasts is een dijk van een album geworden waar ik denk ik wel eens enorm van zou kunnen gaan houden. Maar die hoes had toch wel anders gekund?!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Anna von Hausswolff - ICONOCLASTS - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Anna von Hausswolff - ICONOCLASTS
De Zweedse muzikante Anna von Hausswolff maakt al een jaar of vijftien bijzondere muziek en voegt met ICONOCLASTS een heftig maar bij vlagen ook wonderschoon album toe aan haar unieke oeuvre

Meestal vind ik een album mooi of juist niet mooi, maar bij beluistering van de albums van Anna von Hausswolff schiet mijn oordeel steeds weer een andere kant op. Het is niet anders bij beluistering van ICONOCLASTS dat ik bij vlagen echt betoverend mooi vind, maar minstens net zo vaak veel te heftig en pompeus. De Zweedse muzikante doet soms echt alles goed in haar fascinerende songs, maar ze is me soms ook volledig kwijt. Ik heb soms echt helemaal niets met ICONOCLASTS, maar het album is ook te mooi en bijzonder om te laten liggen. Ik zal het juiste moment moeten vinden voor de muziek van Anna von Hausswolff, want ICONOCLASTS laat me op een of andere manier niet los.

Precies tien jaar geleden schreef ik een recensie over het album The Miraculous van de Zweedse muzikante Anna von Hausswolff. Het is een album dat ik sindsdien niet meer heb beluisterd, maar in 2015 schreef ik er het volgende over: “The Miraculous is meer dan eens bombastisch en theatraal en hiernaast zo donker dat het vaak muziek is om bang van te worden, maar als je er voor in de stemming bent is het ook muziek van een enorme schoonheid. Anna von Hausswolff voorziet al haar songs van bijzondere spanningsbogen. De ene keer wordt je compleet weggeblazen door de zwaar aangezette klanken, het volgende moment houdt Anna von Hausswolff haar muziek opvallend klein, maar weet je dat een uitbarsting nooit ver weg kan zijn. The Miraculous raakt aan de muziek van The Swans, maar als Anna von Hausswolff kiest voor net wat toegankelijkere songstructuren hoor je ook wat van Kate Bush, terwijl de combinatie van orgel en zwaar aangezette zang juist weer doet denken aan Nico.”

Het is een omschrijving die me nieuwsgierig maakt naar de muziek van Anna von Hausswolff, maar die me ook afschrikt. Na The Miraculous heb ik geen album van de Zweedse muzikante meer besproken en ook het deze week verschenen ICONOCLASTS kwam niet door mijn eerste selectie. Aangemoedigd door een flink aantal zeer lovende recensies ben ik het blijven proberen met het album en uiteindelijk hoorde ik toch genoeg moois om te vallen voor de muziek van de Zweedse muzikante.

ICONOCLASTS duurt bijna 75 minuten en is net als het album dat ik tien jaar geleden besprak een vat vol tegenstrijdigheden. Het album opent met een behoorlijk eclectisch geluid met flink wat blazers maar ook atmosferische klankentapijten die de Scandinavische oorsprong van Anna von Hausswolff verraden. Het is zware kost, maar ook fascinerend mooi.

Ook als de Zweedse muzikante zingt kan het twee kanten op. Haar zang is soms stevig aangezet, maar ze kan ook meer ingetogen zingen. Ik vind de zang op ICONOCLASTS soms betoverend mooi maar soms ook beangstigend. Hetzelfde geldt voor de muziek. Het is muziek die soms fascinerend avontuurlijk is en prachtig beeldend, maar ik hoor ook stukken muziek waar ik veel minder mee kan.

De muziek van Anna von Hausswolff wordt dit keer vergeleken met alles van Dead Can Dance tot Kate Bush. Dat is deels herkenbaar, maar aan de andere kant gaat het meeste vergelijkingsmateriaal zo kort mee dat vergelijken eigenlijk zinloos is. ICONOCLASTS, dat gastbijdragen bevat van onder andere Iggy Pop en Ethel Cain, is voor mij ook na vele keren horen nog een lastig album. Soms vind ik het prachtig en soms heb ik er niets mee en geldt niet alleen voor de verschillende songs op het album, maar ook voor de verschillende passages binnen songs.

Even een geschikte playlist maken zit er dus ook niet in, waardoor ik de keuze heb tussen ICONOCLASTS volledig negeren of juist volledig ondergaan. Ik kan hier geen consistente keuze in maken, want ook die verschilt over de tijd. Het nieuwe album van Anna von Hausswolff lijkt me een prachtige soundtrack bij een heftige onweersbui of een fantastische oppepper na een minder leuke dag, maar er zijn ook heel veel momenten waarop ik echt helemaal niets kan met de bij vlagen wonderschone maar soms ook bijzonder heftige muziek van Anna von Hausswolff. Intrigerend album. Erwin Zijleman

Met een mix aan verwoestende postrock drones, kathedraal vullende pijporgelklanken, zwartgallige doem en een horror scenario aan duistere folk definieert Anna von Hausswolff vrijwel de gehele Zweedse muziekscene naar haar eigen gecreëerde maatstaven. Toch is haar grootste wapen haar neoklassieke engelen stemgeluid, waarmee ze tot tergende hoogtes reikt. Het levert monumentale albums als The Miraculous en het decadente Dead Magic op, maar na het in 2020 verschenen All Thoughts Fly richt ze haar aandacht op het amper opgevallen industriële noise gezelschap Bada. Anna von Hausswolff verdwijnt naar de achtergrond, en het blijft angstig stil.

Haar terugkeer is meer dan een verademing. Op eerder werk doet Anna von Hausswolff haar best om de schoonheid uit de duisternis te filteren, op Iconoclasts laat ze die duisternis grotendeels achterwege. Het meer elektronische Iconoclasts is lichter van toon, al pakt ze wel bombastisch groots uit. The Beast is de ontwaking van een geheimzinnig mythisch wezen uit een eeuwigdurende winterslaap. The Beast bezit de liefdevolle aantrekkingskracht en de angstige afwijzing van het vampirisme. Gothic romantiek met een mespuntje aan verzachtende new age. Niet alleen het kenmerkende toetsenwerk mag het inluiden, er is tevens een belangrijke plek voor gastsaxofonist Otis Sandsjö weggelegd, en dat is zeker niet de enige muzikale verrassing op Iconoclasts.

Facing Atlas heeft een prachtige, bijna serene sprookjesachtige dreampop opbouw. Een typerende jaren tachtig track welke nog het beste op het 4AD label van Ivo Watts-Russell te plaatsen valt. Anna von Hausswolff in de rol van Moeder Aarde die de getergde planeet op haar fragiele schouders met zich meedraagt. De duisternis van het eerdere werk breekt zich open, en daaronder is een sprankje aan licht en hoop zichtbaar. Krachtig, episch, indrukwekkend.

Er zitten de nodige glamrock invloeden en dance lagen in het Iconoclasts titelstuk verweven. Iconoclasts flirt met oeroude strijdbare Viking tradities en geeft er een eigen draai aan. Na het toegankelijke begingedeelte openbaren de geheimen zich. Er volgt een onverwachte stormvloed aan ritmische tegenslagen, soms afstotend, dan weer hypnotiserend zuigend. Het is een vrije val in de diepte, zonder einde, zonder controle. Anna von Hausswolff bezit het vermogen om die totale overgave op te wekken. Dit overstijgt die normale muziekbeleving, dit is een ander soort van bewustwording, uniek in zijn soort. Ook nu is daar de aanwezigheid van saxofonist Otis Sandsjö, die zoveel rust in het geheel brengt.

Punkgod Iggy Pop is de volgende verrassing op Iconoclasts. Na de The Whole Woman donderslagen en de verzachtende folk zang van Anna von Hausswolff wordt deze legende subtiel geïntroduceerd. Iggy Pop, de op leeftijd zijnde zwalkende crooner, die een ander soort doorleefde kwetsbaarheid naast de moederlijke klaag emoties van Anna von Hausswolff etaleert. Een prachtige ballad tussen twee zielen die naar elkander op zoek gaan, maar die elkaar net niet vinden. Hoe mooi kan afzijdigheid klinken.

The Mouth voedt en biedt zinnen de mogelijkheid om expressie te tonen. The Mouth bewapend zich, bevredigd zich met een woordenschat aan aangeleerde emoties. Soms in een overvloed, soms juist precies afgepast. In The Mouth maakt Godendochter Anna von Hausswolff van dat laatste gebruik, dit alles in een ambient bedje aan hemelse klanken. Maar dan openbaart het demonische verleden van de artistieke kunstenaar zich, en schuurt en kreunt mede door toedoen van saxofonist Otis Sandsjö het claustrofobische scharnierpunt The Mouth weer ouderwets hoekig van alle kanten.

Logge drumecho’s luiden het neurotische zenuwachtige krautrock futuristische Stardust in. Anna von Hausswolff is de overkoepelende koningin van dit donkere sterrenrijk. Stardust is het zoveelste hoogtepunt op een plaat die nergens inzakt. Met speels gemak voegt Anna von Hausswolff er reggae en new wave aan toe, alsof dit de gewoonste zaak van de wereld is. Het klopt allemaal. De Amerikaanse singer-songwriter Ethel Cain heeft met haar Preacher’s Daughter debuut daar een cultstatus opgebouwd. Haar vocalen lenen zich perfect voor het orkestrale naar bevrijding zoekende Aging Young Women. Bijna onzichtbaar vloeien de twee stemmen tot een eenheid in elkaar over.

Anna von Hausswolff stelt zich tevens bijna onzichtbaar in een achtergrondpositie bij het instrumentale Consensual Neglect op, waar de kunstzinnige capriolen van klasse saxofonist Otis Sandsjö het speelveld zoveel mogelijk met dikke mediterende rustlagen inmetselen. Bij de aansluitende inheems jazzy Struggle with the Beast hectiek is Otis Sandsjö tevens de grote sfeermaker. Het beest is hier de dood die het leven van naasten opeist. Het onvermijdelijke worstelende verlies van een geliefde waar elk mens mee te dealen heeft. Soms verlossend om de ondraagbare pijn weg te nemen, soms onverwacht als een dief in de nacht.

Vloedgolven dreigen An Ocean of Time te verzwelgen. De aanwezigheid van de meesterlijke architect Abul Mogard, die als een ijzersmid de kunst van het pijporgelspel afdwingt, laat An Ocean of Time in alle rust ademen. Dan mag je van het geluk spreken dat een van werelds beste organisten tijd vrij maakt om zijn medewerking te verlenen. Ik onderschat Anna von Hausswolff niet, maar dit is toch wel het hoogst haalbare. Hierdoor kan ze alle aandacht op haar stem richten en er een griezelige filmische invulling aan geven. Bovenaards stijgt ze opnieuw boven zichzelf uit, ergens zwevend in het universum.

De zusterliefde kruist elkaar in het onvoorwaardelijke natuurzuivere Unconditional Love waar ze met haar zus Maria von Hausswolff jeugdherinneringen ophaalt. Samen vallen, samen opstaan. Het tweetal werkt al eerder op de Swans plaat Leaving Meaning samen waar ze een indrukwekkende en fabelachtige It’s Coming It’s Real performance afleveren. De invloed van dit Michael Gira project is in het gehele werk van Anna von Hausswolff tastbaar aanwezig. Het ontroerende Unconditional Love voelt nog meer eigen aan, nog intenser, nog puurder. Het instrumentale Rising Legends eindstuk biedt wat een eindstuk hoort te bieden. De laatste stukjes vallen op de juiste plek en nemen de laatste twijfel weg. Het surrealistische Iconoclasts kan je gerust een iconisch meesterwerk noemen.

Anna von Hausswolff - Iconoclasts | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

TOP 35 - Favoriete albums van 2025 // #02 ANNA VON HAUSSWOLFF - ICONOCLASTS

Dat bombast niet altijd negatief hoeft te zijn, bewijst Anna Von Hausswolff op ‘Iconoclasts’. Toegegeven, de eerste luisterbeurt deed wel even de wenkbrouwen fronsen bij die tweede track en ik dacht aiii, dit komt niet goed. De Celine Dion-associaties kwamen net iets te dichtbij. Gelukkig herpakt ons Anna zich wel daarna. De mix van ambient / postrock / electronica die ze brengt werkt bijzonder goed voor mij en de toevoeging van die sax blaast letterlijk leven in dit album. Van begin tot einde is dit een epische plaat met een erg goede opbouw/sequencing. In januari live in de Trix, ik ben benieuwd.