Lunatic Soul - The World Under Unsun (2025)

Dit wordt weer zwieren, zwaaien en zweven met Mariusz Duda!

The Prophecy is een fraaie, tweede single.
(En... let even op de hoes!)

Da datum staat in de agenda. Vreemd genoeg vind ik Duda's werk met Lunatic Soul interessanter in vergelijking met Riverside.
Niet dat de laatste slecht is, integendeel, maar voor mijn gevoel kan Duda zijn creatieve ei in Lunatic Soul helemaal zelf uitbroeden en dat levert bij vlagen juweeltjes van nummers op.
Ik ben benieuwd.

Gezien de speelduur een dubbel album? Ben benieuwd hopelijk grijpt deze weer wat terug op het geluid van de eerste 2. Maar het wordt sowieso genieten.

Ja, dit wordt Duda's eerste Lunatic Soul dubbelalbum, zoals hij dat zelf zegt. Dubbel fun, dus!

Zo, dit is lekker thuiskomen zeg! Een heerlijk album in de stijl die we goed kennen. Nee, niks nieuws onder de Sun, maar wel weer heel fijne muziek met een productie om door een ringetje te halen. Lijstjesmateriaal voor mij.
Openingsbod 4*

Samen met de nieuwe van Gazpacho een proggy weekend voor de boeg. Dat zal mevr. Broem wat minder vinden

Gazpacho staat nu op. Mevrouw Leptop vindt dat prima . Mariusz is zelfs een favoriet.

Simpelweg hoofdtelefoon Dali op je hoofd plaatsen en 1 je stoort je lieftallige vrouw niet én 2 Prog weekend kan niet stuk. Hi hi

Helemaal gemist dat deze vandaag is uitgekomen. Van het weekend maar eens goed beluisteren. Met 1,5 uur belooft het wel wat moois te worden.

De eerste Lunatic Soul die me volledig pakt.

Het is een lange zit, soms splits ik hem op in 2 luisterbeurten.
Hands Made of Lead is het nummer waarmee ik de 2de luisterbeurt steeds mee start.

Ik vind het moeilijk om er favorieten uit te halen, want het vloeit allemaal zo mooi in elkaar over.

Misschien moet ik zijn eerdere platen nog eens in de herkansing gooien, want ze staan ook hoog aangeschreven hier.

4*

Met anderhalf uur aan de pittig lange kant, maar pas tegen het einde zakt het album in en wordt de boel wel erg gezapig. Voor die tijd is het aangenaam vertoeven bij het afwisselend melancholisch en dreigend klinkende songmateriaal dat Mariusz Duda hier uit de hoge hoed tovert. Het steenkolen engels van de beste man is er nog niet erg op vooruit gegaan, maar hij heeft wel een prettige stem. Hier en daar is de invloed van een componist als John Carpenter hoorbaar, wat het album alleen maar extra fijn maakt.

Zo, deze plaat is een lastige. Het is een erg lange zit van veelal ambient/folk momenten met wat meer progrock invloeden erin. Maar vooral gericht op sfeer. Dat werkt goed. Mits het je weet te grijpen en laat nou net dat hier niet lukken. Op momenten klinkt de muziek echt weer als vanouds heerlijk. Maar daarna komt er altijd wel een muzikale passage die me niets doet. Merk ook dat Duda's zang mij hier wat tegenstaat. Doet me wat denken aan zijn zang op Wasteland. Het is wat intiemer maar dat is net hoe ik hem wat minder kan waarderen.

Nu las ik ergens dat dit vooral een goed passief luister album is. Ofwel er naar luisteren terwijl je wat anders doet. Denk dat ik dat ook even ga proberen komende tijd. Want de actieve luistersessies zetten nog niet veel zoden aan de dijk.

Lunatic Soul, de schaduwzijde van Mariusz Duda.

Lunatic Soul is het soloproject van Mariusz Duda, frontman en bassist van de Poolse band Riverside. Waar bij Riverside de kracht en complexiteit van de progressieve rock hoog in het vaandel staat, vormt Lunatic Soul voor Duda een toevluchtsoord voor introspectie, verstilling en creatieve vrijheid.

Het nieuwe album ontvouwt zich langzaam rond het concept van een wereld onder een “Unsun”: een zon die altijd schijnt, maar nu even gevangen zit in een moment van totale verduistering. Het roept een beeld op waarin licht en duisternis elkaar in evenwicht proberen te houden. Het is een metafoor voor innerlijke strijd en transformatie. Met The World Under Unsun presenteert Mariusz Duda tegelijkertijd het slotstuk van een lange muzikale reis dat zich afspeelt tussen leven en dood. De thematiek sluit immers naadloos aan bij de melancholische, spirituele sfeer die Duda al jaren op een bijzonder fraaie wijze weet te creëren.

Het album bevat een aantal lange postrock-achtige stukken waarin de zang weliswaar heel belangrijk is, maar niet de hoofdrol opeist, terwijl de uitbundige percussie en allerlei – al dan niet elektronisch geproduceerde – klanken duistere scènes oproepen waarin mysterieuze en ceremoniële handelingen plaatsvinden. Deze tracks zijn zonder uitzondering geraffineerd en veelal ritmisch opgebouwd, maar ze vragen wel om aandacht die niet altijd vanzelf komt. Vooral dat laatste maakt dat The World Under Unsun geen album is dat je zomaar even opzet.

Tegelijkertijd zijn er ook enkele pareltjes als o.a. Torn in Two, Confession, The Prophecy en The New End te bewonderen, die de verloren aandacht moeiteloos terugwinnen en het album redden van een al te zweverige inhoud. Want Duda is niet alleen een begenadigd zanger, basgitarist, componist en multidisciplinair muzikant, maar ook een meester in het schrijven van hele mooie liedjes.

Ofschoon Mariusz Duda dit ambitieuze, dubbele album beschouwt als het laatste deel van een acht albums tellende reeks, voelt het album toch een beetje aan als een open einde. Want hoewel de reis hier lijkt te eindigen, roept het de stille vraag op: zal er ooit een nieuw Lunatic Soul hoofdstuk volgen?

Ik hoop het wel…

Mooi gesproken Alicia

Het passief beluisteren van dit album werkt eigenlijk wel goed merk ik. Af en toe veer ik eventjes op vanwege wat lekkere momenten en voor de rest kabbelt het prima voort. Het luistert zo wat makkelijker weg. Qua cijfer wordt het wel wat lastig want ik wordt verder ook niet gemotiveerd om hier dieper in te duiken. Daarnaast werken zowel de lengte als de wat te folk achtige insteek mij minder. Iets wat ik het vorige album ook al merkte. Daardoor komt ik niet verder dan 3*.