Lunatic Soul - The World Under Unsun (2025)

Met anderhalf uur aan de pittig lange kant, maar pas tegen het einde zakt het album in en wordt de boel wel erg gezapig. Voor die tijd is het aangenaam vertoeven bij het afwisselend melancholisch en dreigend klinkende songmateriaal dat Mariusz Duda hier uit de hoge hoed tovert. Het steenkolen engels van de beste man is er nog niet erg op vooruit gegaan, maar hij heeft wel een prettige stem. Hier en daar is de invloed van een componist als John Carpenter hoorbaar, wat het album alleen maar extra fijn maakt.

Lunatic Soul, de schaduwzijde van Mariusz Duda.

Lunatic Soul is het soloproject van Mariusz Duda, frontman en bassist van de Poolse band Riverside. Waar bij Riverside de kracht en complexiteit van de progressieve rock hoog in het vaandel staat, vormt Lunatic Soul voor Duda een toevluchtsoord voor introspectie, verstilling en creatieve vrijheid.

Het nieuwe album ontvouwt zich langzaam rond het concept van een wereld onder een “Unsun”: een zon die altijd schijnt, maar nu even gevangen zit in een moment van totale verduistering. Het roept een beeld op waarin licht en duisternis elkaar in evenwicht proberen te houden. Het is een metafoor voor innerlijke strijd en transformatie. Met The World Under Unsun presenteert Mariusz Duda tegelijkertijd het slotstuk van een lange muzikale reis dat zich afspeelt tussen leven en dood. De thematiek sluit immers naadloos aan bij de melancholische, spirituele sfeer die Duda al jaren op een bijzonder fraaie wijze weet te creëren.

Het album bevat een aantal lange postrock-achtige stukken waarin de zang weliswaar heel belangrijk is, maar niet de hoofdrol opeist, terwijl de uitbundige percussie en allerlei – al dan niet elektronisch geproduceerde – klanken duistere scènes oproepen waarin mysterieuze en ceremoniële handelingen plaatsvinden. Deze tracks zijn zonder uitzondering geraffineerd en veelal ritmisch opgebouwd, maar ze vragen wel om aandacht die niet altijd vanzelf komt. Vooral dat laatste maakt dat The World Under Unsun geen album is dat je zomaar even opzet.

Tegelijkertijd zijn er ook enkele pareltjes als o.a. Torn in Two, Confession, The Prophecy en The New End te bewonderen, die de verloren aandacht moeiteloos terugwinnen en het album redden van een al te zweverige inhoud. Want Duda is niet alleen een begenadigd zanger, basgitarist, componist en multidisciplinair muzikant, maar ook een meester in het schrijven van hele mooie liedjes.

Ofschoon Mariusz Duda dit ambitieuze, dubbele album beschouwt als het laatste deel van een acht albums tellende reeks, voelt het album toch een beetje aan als een open einde. Want hoewel de reis hier lijkt te eindigen, roept het de stille vraag op: zal er ooit een nieuw Lunatic Soul hoofdstuk volgen?

Ik hoop het wel…