Keef Hartley Band - Halfbreed (1969)

Lekkere mix van funky Rock en Blues. Deze band heeft destijds nog op Woodstock gespeeld.

Keef Hartley Band, 1968-1972
Van drummer Keef Hartley hoorden we nooit meer iets na 1972. Terwijl het een fantastische drummer was. Overleden in 2011.

De band stond op Woodstock 1969 en Pinkpop 1970. Op Pinkpop gezien maar de herinnering is vervlogen.
Kwam bij toeval hun "Halfbreed" tegen en werd hierdoor overrompeld.
> https://www.discogs.com/master/319234-Keef-Hartley-Band-Halfbreed
> ‎Halfbreed - Album by Keef Hartley Band - Apple Music - music.apple.com

Gepassioneerde Britse bluesrock van topmuzikanten.
Referentiekader? John Mayall, Chicken Shack, Savoy Brown Blues Band, Steamhammer, Groundhogs, ouwe Fleetwood Mac.... dat soort werk

Opvallend: luister eens naar laatste nummer "Take It Over / Too Much To Take"
Klinkt wel heel erg als "Willie The Pimp" van Zappa.
Maar deze Halfbreed werd uitgebracht in maart 1969 terwijl Zappa's "Hot Rats" in oktober van datzelfde jaar werd uitgebracht.
Wellicht heeft Zappa dat nummer al eerder live gespeeld. Keef Hartley was in die jaren eens op toernee in VS met John Mayall. De vraag is wie heeft wiens concert bezocht en deze riff opgepikt?!

Doet er verder ook niet toe, geweldig nummer zoals elk nummer van "Halfbreed" gehoord moet worden!

Degelijke plaat uit de nadagen van de Britse bluesgolf. Helaas valt hij wat mij betreft niet in de eredivisie daarvan: de zang van Miller Anderson is niet "persoonlijk" genoeg, en de gitaarsolo's van hem en/of Ian Cruickshank vind ik nergens echt interessant. Wat de nummers vaak toch boeiend houdt zijn de "versieringen" op de arrangementen: het Santana-achtige begin van het instrumentale gedeelte na de eerste twee minuten van het openingsnummer, de verrassende fluit op Sinnin' for you, de geweldige half jazzy half experimentele trompet-hook op Just to cry, de fraaie viool op Too much thinking, en de blazers waarvan de sound vooruit lijkt te wijzen naar hoe Chicago (Sinnin' for you) en Blood Sweat & Tears (Too much thinking) niet veel later zouden gaan klinken. Door die toevoegingen krijgen de nummers (en daardoor de plaat als geheel) toch genoeg karakter om tot een voldoende te komen. (Getipt door Mssr Renard.)
        Op de remaster van One Way Records uit 1995 staat als bonustrack overigens nog de aardige single Leave it 'til the morning, een lief poppy liedje met een country-achtig gitaartje dat geen hit werd. (Op de B-kant stond een ingekorte versie van Just to cry.)

Ach ja, je hebt geprobeerd toch? En soms is het luisteren van een plaat die je niet zo goed vind, ook belangrijk om te weten waar je waarden en kaders liggen. Zo luisterde ik onlangs nog de eerste plaat van Greenslade, en dat beviel me helemaal niet, zoals ik me herinnerde. En dan weet ik weer wat ik wel graag wil, al is dat niet goed in woorden of termen uit te drukken.

Sacked heeft één van de meest komische intro's die ik ken. En nog waar gebeurd ook, geloof ik. Het klinkt met het telefoongerinkel alsof je er live bij zit > op YouTube.

Ja, ik heb dat verhaal gelezen, heel grappig, en het komt op het outro van het laatste nummer nog even terug!