Fatboy Slim - You've Come a Long Way, Baby (1998)

ik heb het origineel hier liggen en heb toch echt geen rode streep

Ik herinner me dat bij de soccer-game "Fifa Soccer 1998" het nummer The Rockafeller Skank zat. In de game-store waar ik altijd kwam stond een monitor met een demo van dit spel. De eerste keer dat ik het zag dacht ik van: "Wauw! Gave muziek ook zeg!" Ik kwam er die maanden toevallig wat vaker en elke keer stond deze demo met "The Rockafeller Skank" daar aan... het begon me te vervelen!!! Nu vraag ik me nog steeds af hoe de verkopers het week-in, week-uit vol wisten te houden: elke twee minuten begint zo'n demo opnieuw! The Funk Soul Brother, Check It Out Now... Dan hoor je zo'n nummer dus ongeveer duizend keer voorbij komen in je leven...

Trouwens, het sampletje in Praise You - altijd verbeeld ik me dat ik daar the Kinks hoor, is dat ook zo? Zoja, welk nummer?

Volgens mij had die Fifa versie ook het nummer Song 2 van Blur. Dat waren nog eens tijden achter mijn playstation . Vind de nummers trouwens nog steeds goed

vetste cd van fatboy slim, hoewel palookville ook erg goed is.

check vooral de clips van fatboyslim, die zijn te goed!

Nog steeds vind ik dit de beste cd van Fatboyslim, draai m nog regelmatig. Praise you blijft meesterlijk.

Vind ik ook wel.

Alleen al de single the Rockafeller Skank..... wat heb ik lopen stuiteren op dat nummer indertijd. De cd was niet uit de discman te krijgen

En vooral als die oorverdovende sirene komt

Juist doordat nummers ook in (fifa) spelletjes zitten zijn ze op cd niet meer aan te horen.

The Rockafeller Skank is wel een héél vet nummer.

Net zoals bij Bodyrock van Moby.
Maar The Rockafeller Skank blijft toch een zeer sterk nummer. Als de rest van het album ook zo leuk is

JA!

Erg goeie plaat toendertijd, maar al heel lang niet meer gedraaid

Bij mij heet nummer 3 FUCKING in heaven

Geen onbelangrijk detail!

Onzettend goed album en het beste van Fatboy Slim. Helemaal grijsgedraaid destijds en vind af en toe nog steeds de weg naar mn cdspeler. Echt jammer dat de latere 2 albums minder waren...

Toen het album uitkwam draaide ik nog vrij vaak dance muziek. Nadat ik helemaal weg was van The Rockerfeller Skank, besloot ik een gokje te wagen door dit album te kopen. Destijds heb ik het album veel gedraaid, maar nu ik mijn interesse verlegd heb naar (prog)rock/metal is deze cd stof aan het vangen.

Het grote probleem met dit soort muziek vind ik de eentonigheid. Eindeloze herhalingen van een bepaalde sample is niet bepaald mijn ding. Gelukkig is een aantal nummers vrij catchy met leuke samples. De leukste albums op dit album blijven voor mij The Rockerfeller Skank (de tempowisselingen, de sirene), Kalifornia en You're not from Brighton.

Aan de andere kant vind ik nummers als Fucking in heaven (na een minuut weet je het wel) en Acid 8000 (vent die vreemde geluiden produceert) wel erg infantiel en heb ik geen idee wat ik met een nummer als Praise You aanmoet (eigenlijk een erg suf nummer, maar in combinatie met de clip vind ik het wel aardig).

De hele cd beschouwend krijg ik een beetje hetzelfde gevoel als bij cd's van The Prodigy. Het blijft jeugdsentiment voor me, maar nu luister ik veel liever naar "echte" bands dan naar "voorgefabriceerde geluidjes". Binnen het genre (voor zover ik daar verstand van heb) lijkt You've Come a Long Way Baby me echter een knap in elkaar gefabriekte cd boordevol pakkende samples. Toch 4*

Dit is voor mij echt een album dat moest groeien. Na de eerste keer te luisteren (een tijdje geleden al) vond ik het nogal saai en eentonig, en enkel The Rockafeller Skank interesseerde mij. Na een paar keer luisteren groeide mijn stem dan tot 4,5, maar nu ben ik helemaal verkocht, en geef ik gewoon de volle 5*. En daar waar mijn favorieten eerst zonder twijfel Right Here, Right Now, Rockafeller en Praise You waren, twijfel ik nu toch sterk. Vooral Love Island en Acid 8000 zijn ook topnummers.

Vorige week liep ik in de stralende zon door een achterbuurt in Tilburg (dat is overigens niet zo moeilijk, aangezien Tilburg één grote achterbuurt is, maar dat terzijde) met als soundtrack dit album. Ik had het album al een tijdje niet meer gehoord en ik was benieuwd of het de tand des tijds heeft doorstaan. Welnu, de liedjes van de heer Cook zijn met vlag en wimpel geslaagd voor de test.

Ik zal altijd wel een speciale band houden met dit album, aangezien dit een van de eerste stapjes was in de richting van de grote muzikale revolutie in mijn leven. In de winter van 1998 geloofde ik al een tijdje niet meer in Sinterklaas, maar toch kreeg ik cadeautjes van de fictieve goedheiligman. Op mijn verlanglijstje stond dit album en de Sint was zo aardig om hem ook daadwerkelijk te geven. De single ‘The Rockafeller Skank’ snelde dit album vooruit en zorgde ervoor dat ik dit album móest hebben. Destijds hield Veronica Magazine nog een iedere week een lijstje bij met de coolste nummers op dat moment. Ik geloof dat ‘The Rockafeller Skank’ wel 10 weken op 1 heeft gestaan.

Het album begint echter niet met dit nummer, maar met ‘Right Here, Right Now’. Ook dit is een dijk van een track die er gelijk voor zorgt dat je in de sfeer van het album zit. Het radiogesprek dat vervolgens ‘The Rockafeller Skank’ inluidt kan ik inmiddels wel dromen, heerlijk die overgang van de zingende beller naar het echte nummer. Na deze twee winnaars vertoont het album de eerste scheurtjes. ‘Fucking in Heaven’ doet zijn titel eer aan en is een ontzettend banaal nummer. Erg vervelend nummer waarvan ik het einde eigenlijk nooit haal.

Gelukkig wordt het niveau met ‘Gansta Trippin’ weer omhoog gekrikt. Een heerlijk swingend nummer met een sample om van te watertanden. Gesteund door de fantastische videoclip die de mannelijke fascinatie van ontploffende objecten volledig uitbuit werd dit nummer een bescheiden hitje. Nummertje 5 op de tracklist, is een aardig niemendalletje, het doet zijn werk, maar verwacht er niet al teveel van. En dat kan ik eigenlijk ook wel van nummers 6,7 en 8 zeggen. Erg leuk om te horen, maar echt heel bijzonder is het niet. Dat zijn de laatste drie nummers wél. ‘Praise You’ is een nummer wat eigenlijk helemaal niet klopt, maar juist daarom zo gaaf is. Het geinige pianoriedeltje, de monotone zang en het kekke dansbare ritme zorgen voor een fantastisch geheel dat nooit gaat vervelen. Ook hier werd een briljante video voor geschoten die zelfs door MTV werd uitgeroepen tot beste clip allertijden. Dat is misschien wat teveel eer(‘Sabotage’ van The Beastie Boys is beter!), maar desalniettemin niets dan lof. ‘Love Island’ is een heerlijk pompende dance track waarbij ik echt niet stil kan blijven zitten. Later zou dit nummer nog op de soundtrack komen te staan van de fantastische futuristische racegame ‘Rollcage’(waarom kreeg dat spel trouwens geen vervolg op de PlayStation 2? Eeuwig zonde Sony!). Afsluiter is ‘Acid 8000’ een lekker vreemd nummer in de goede zin des woords. Heerlijk stukje ook bij 2:57 minuten.

Al met al is dit een beetje een wisselvallig album. Uiteindelijk overheersen de vele hoogtepunten en dus is een score van 4* gerechtvaardigd. Helaas zou het voor Fatboy Slim na dit album alleen maar bergafwaarts gaan. Jammer hoor.

Geweldig album. Ik kan echt uren luisteren naar Right Here, Right Now

@gemaster mooie recensie

Ik heb dit album een tijd op 4 ster staan maar ik ga hem nu ook gewoon verhogen na de volle 5 sterren. Tuurlijk zijn niet alle nummers even briljant maar het klinkt gewoon allemaal lekker. Alleen 'Fucking In Heaven' is vrij fout eigenlijk maar ach het mag...

Mijn favoriete nummers zijn Rockafeller Skank, Gangster Trippin en Love Island. Maar er staan nog wel een paar hele vette tracks op. Als geheel klinkt het gewoon lekker.

Alleen door de eerste twee nummers is deze plaat al goud waar. Heeerlijke muziek...

4*

Dit was het eerste album wat ik hoorde van Fatboy Slim, en ik was meteen verkocht.
Zoals Status Seeker al aangeeft een stukje jeugdsentiment, en inderdaad vergelijkbaar met The Prodigy.
Toch blijven dit soort albums voor mij tijdloos, al moet ik wel toegeven dat sommige nummers net ff te lang doorgaan en daardoor te eentonig klinken.
Dit is achteraf gezien wel meteen het beste album van Norman Cook.
Eigenlijk geen slecht nummer te bekennen op deze cd, toch zijn er een paar kleine minpuntjes waardoor ik hem geen volle 5 kan geven.
Right Here Right Now, Kalifornia en Love Island vind ik de beste tracks op dit superalbum.

Dat gebruik van samples is brilliant

Dat vind ik misschien wel het allerbeste stuk uit dat nummer! Als je de volumeknop dan ff een slinger geeft, regent het verbaasde blikken
Overigens heb ik The Rockafeller Skank en Right Here, Right Now op single, en Gangster Trippin' staat o.a. op Mega Dance '99 Volume 1 die ik ook bezit. Allemaal lekkere nummertjes! (Op de cd-single van Right Here, Right Now staat een track genaamd Don't Forget Your Teeth: hilarisch)
Begin me toch af te vragen waarom ik deze cd niet in mijn bezit heb. Wellicht binnenkort maar even speuren of die ergens goedkoop te verkrijgen is

Goeie plaat al is het aan te bevelen het origineel van The Rockafeller skank een keer op te sporen. Het is een cover van het northern soul-nummer Sliced tomatoes van The Just brothers en eigenljik is er niets aan het nummer veranderd. De beats en de bas zijn wat opgeschroefd en het introotje 'Right about now, etc.' is toegevoegd, maar daar is eigenlijk alles mee gezegd. Vermoed dat The Just brothers Norman dankbaar zijn
Praise you is overigens oorspronkeljik een nummer van Camille Yarbrough en heet in haar versie 'Take yo praise''. Goeie cover trouwens, het origineel is ook erg oké, beetje lichte jaren '70 funk, maar vind zelf Fatboy's versie op de lange duur beter te pruimen.

Een paar briljante, doch doodgedraaide singles en een hele reeks matige vullers.

Alleen Praise You en Love Island doen het nog steeds voor mij.

Gangster Trippin vond ik altijd al niks (al zit er een leuk clipje bij).

Dankzij Right Here Right Now nog wel dat prachtige nummer van the James Gang ontdekt (Ashes, The Rain & I). De vocale sample uit dat nummer komt uit de erg leuke fin de siecle-film Strange Days.

Op Musicmeter zit een user die het mij niet bepaald makkelijk maakt. Laat hij me eerst Norah Jones reviewen, nu kiest hij ervoor om mij een review te laten schrijven over dit album ( ). Electronic is een genre waar ik af en toe graag naar mag luisteren maar waar ik weinig over weet. Hier een poging om een goede review bij dit album te zetten.

Fatboy Slim is inmiddels bij iedereen wel bekend. Is het niet om zijn muziek dan is het wel om de geweldige clips. Right Here, Right Now is dan ook een van de weinige hoogtepunten die op een zender als TMF is geweest. Prachtige clip met een ietwat zenuwachtig tijdbalkje onderin. De muziek is vrolijk en zit lekker in elkaar. Een goede opbouw door middel van de computer samples. Na een luisterbeurt blijft het ook een hele tijd in je hoofd zitten maar dat is absoluut niet vervelend.

Fifa 1998 was het geloof ik, kan me een of twee edities vergissen. Toen hoorde ik het tweede nummer van deze cd. The Rockafeller Skank is een nummer met de nodige rock invloeden en een simpele tekst die lekker in het gehoor ligt. Met de gitaren wordt het nummer helemaal af gemaakt. In Heaven kent met name drum invloeden en zo wordt ook dit instrument ten volle gebruikt.

Humor staat toch ook wel centraal. Misschien niet goed te verstaan maar wie de tekst van Gangster Tripping onder de loep neemt weet dat het deze tekst bevat:

Fuck with your woman
I fuck with your woman
I fuck with your woman
I fuck with your woman

Dit wordt tig keer herhaald maar weet op een of andere manier niet te vervelen. Misschien komt dit wel door de gezellige muziek op de achtergrond.

En zo is de cd in mijn opinie volslagen gestoord. Sommige titels spreken al boekdelen, maar doen deze niet dan is het wel de productie die er voor zorgt. Bijvoorbeeld op Soul Surfing dat vol met bliepjes en snelle ratels zit.

Toch is het mooiste nummer wat mij betreft Praise You. De zang klinkt erg goed en de instrumentale begeleiding is zoals het zijn moet. Piano, iets wat op een koebel lijkt en de beatbox zijn dé ingredienten voor mijn favoriete track.

Love Island en Acid 8000 zitten wellicht serieuzer in elkaar en hier laat hij nog meer zijn kwaliteiten zien als producer van Electronic. Deze nummers zijn meer Techno, ik vind ze goed in elkaar zitten maar minder leuk dan de voorgangers.

En zo zit deze cd er ook weer op. Met name de commerciele nummers vind ik erg goed. De andere nummers laten meer de kwaliteiten zien van Fatboy Slim. En dat hij kwaliteiten heeft dat blijkt uit You've Come A Long Way, Baby.

Fifa 98 heb ik nog gehad, dat me dat nummer volledig is ontgaan zeg! Ach ik was nog erg jong...

Het was FIFA '99, geen twijfel over mogelijk. Op FIFA vond ik hem geweldig, maar later begon ik hem vreselijk irritant te vinden. Heb dus ook geen behoefte om het hele album te beluisteren.