Fatboy Slim - You've Come a Long Way, Baby (1998)

Vorige week liep ik in de stralende zon door een achterbuurt in Tilburg (dat is overigens niet zo moeilijk, aangezien Tilburg één grote achterbuurt is, maar dat terzijde) met als soundtrack dit album. Ik had het album al een tijdje niet meer gehoord en ik was benieuwd of het de tand des tijds heeft doorstaan. Welnu, de liedjes van de heer Cook zijn met vlag en wimpel geslaagd voor de test.

Ik zal altijd wel een speciale band houden met dit album, aangezien dit een van de eerste stapjes was in de richting van de grote muzikale revolutie in mijn leven. In de winter van 1998 geloofde ik al een tijdje niet meer in Sinterklaas, maar toch kreeg ik cadeautjes van de fictieve goedheiligman. Op mijn verlanglijstje stond dit album en de Sint was zo aardig om hem ook daadwerkelijk te geven. De single ‘The Rockafeller Skank’ snelde dit album vooruit en zorgde ervoor dat ik dit album móest hebben. Destijds hield Veronica Magazine nog een iedere week een lijstje bij met de coolste nummers op dat moment. Ik geloof dat ‘The Rockafeller Skank’ wel 10 weken op 1 heeft gestaan.

Het album begint echter niet met dit nummer, maar met ‘Right Here, Right Now’. Ook dit is een dijk van een track die er gelijk voor zorgt dat je in de sfeer van het album zit. Het radiogesprek dat vervolgens ‘The Rockafeller Skank’ inluidt kan ik inmiddels wel dromen, heerlijk die overgang van de zingende beller naar het echte nummer. Na deze twee winnaars vertoont het album de eerste scheurtjes. ‘Fucking in Heaven’ doet zijn titel eer aan en is een ontzettend banaal nummer. Erg vervelend nummer waarvan ik het einde eigenlijk nooit haal.

Gelukkig wordt het niveau met ‘Gansta Trippin’ weer omhoog gekrikt. Een heerlijk swingend nummer met een sample om van te watertanden. Gesteund door de fantastische videoclip die de mannelijke fascinatie van ontploffende objecten volledig uitbuit werd dit nummer een bescheiden hitje. Nummertje 5 op de tracklist, is een aardig niemendalletje, het doet zijn werk, maar verwacht er niet al teveel van. En dat kan ik eigenlijk ook wel van nummers 6,7 en 8 zeggen. Erg leuk om te horen, maar echt heel bijzonder is het niet. Dat zijn de laatste drie nummers wél. ‘Praise You’ is een nummer wat eigenlijk helemaal niet klopt, maar juist daarom zo gaaf is. Het geinige pianoriedeltje, de monotone zang en het kekke dansbare ritme zorgen voor een fantastisch geheel dat nooit gaat vervelen. Ook hier werd een briljante video voor geschoten die zelfs door MTV werd uitgeroepen tot beste clip allertijden. Dat is misschien wat teveel eer(‘Sabotage’ van The Beastie Boys is beter!), maar desalniettemin niets dan lof. ‘Love Island’ is een heerlijk pompende dance track waarbij ik echt niet stil kan blijven zitten. Later zou dit nummer nog op de soundtrack komen te staan van de fantastische futuristische racegame ‘Rollcage’(waarom kreeg dat spel trouwens geen vervolg op de PlayStation 2? Eeuwig zonde Sony!). Afsluiter is ‘Acid 8000’ een lekker vreemd nummer in de goede zin des woords. Heerlijk stukje ook bij 2:57 minuten.

Al met al is dit een beetje een wisselvallig album. Uiteindelijk overheersen de vele hoogtepunten en dus is een score van 4* gerechtvaardigd. Helaas zou het voor Fatboy Slim na dit album alleen maar bergafwaarts gaan. Jammer hoor.

Heerlijk album, dat eigenlijk als enige minpuntje Fuckin in Heaven heeft. De rest is naar mijn mening heerlijk, zeker Right here, right Now vind ik echt geweldig. Het stukje Radio dat er achteraan wordt gespeeld is elke keer weer hilarisch.
Het mooiste aan dit album vind ik eigenlijk dat het echt enorm op je groeit. Ik begon dit album te luisteren, vond het niks, pas bij de derde keer door begon ik het echt te waarderen. Nu is het een van mijn favoriete albums, vind ik toch wel knap.

4.5*

Mijn favoriete FIFA-nummer aller tijden is zonder enige twijfel het bekendste nummer van Fatboy Slim, The Rockafeller Skank. Dat was ook mijn eerste kennismaking met Norman Cook en tot ongeveer drie maanden ook mijn enige. Tot dan toe was ik in de veronderstelling dat dit gewoon een toevalstreffer was. Maar toen ontdekte ik de geniale videoclip van Praise You en via de Rock ID Contest op MuMe ook Acid 8000, en was ik overtuigd dat Fatboy Slim wel iets meer was dat een eendagsvlieg.

Sinds ongeveer een maand ben ik verslaafd aan de muziek van Fatboy Slim (zelfs zijn artiestennaam is geniaal). Right Here, Right Now is zo'n nummer dat meteen de vakkundigheid en compositorisch vermogen beschikt. De strijkers die in dit nummer zijn gesampled, zijn zó raak. Vervolgens komt het geniale The Rockafeller Skank, dat eigenlijk heel erg veel van hetzelfde is, maar op de een of andere manier zorgt Fatboy Slim ervoor dat het geen moment verveelt. Helaas lukt dit hem niet altijd. Zo is Fucking in Heaven wel geinig, maar weet hij niet het hele nummer mijn aandacht vast te houden. Gelukkig volgt het beste nummer van You've Come a Long Way, Baby. De blazers in dit nummer geven het een heerlijk vrolijk zomers tintje. Ook laat Fatboy Slim zien heerlijk te kunnen scratchen. Na Gangster Tripping volgen drie wat minder indrukwekkende nummers en een "subtopper". Allen zeker wel fijn om te luisteren, maar op Soul Surfing na niet heel bijzonder. Vervolgens komt een nummer met een clip dat zeker tot mijn vijf beste videoclips aller tijden behoort.Praise You is een heerlijk relaxed nummer. De piano maakt dit nummer helemaal af, en geeft het een feel-good sfeer. Daarom ook het meest toegankelijke nummer van het album. Tot slot twee stevigere nummers, die mij wel heel erg bevallen. Acid 8000 is weer zo'n repetitief nummer, maar toch weet Fatboy Slim hier een geweldig nummer van te maken.

Nog één opmerking: die man op de hoes is echt een baas

4,5*