The Moody Blues - On the Threshold of a Dream (1969)

Stiekem heb ik dit altijd beschouwd als de zwakke broeder in de worp van de zeven klassieke Moody Blues-albums van tussen 1967 en 1972: een kortere speelduur dan de eerste twee platen (ondanks het feit dat er "officieel" meer nummers op staan), een paar melige teksten en/of composities (ik kon vroeger niet zoveel met de twee nummers van Ray Thomas) en een kwalitatief "gat" in het midden van de plaat. Dat laatste weegt nog altijd het zwaarst: Send me no wine is een gewichtloos nummer dat alleen maar opveert bij het loopje dat bas en gitaar samen spelen, To share our love is een richtingloze rocker met suf drumwerk, So deep within you is dan weer redelijk maar niet goed genoeg om de twee voorgangers te doen vergeten, en Never comes the day lijkt bedoeld te zijn als de volgende klassieke Justin Hayward-single maar lijdt onder een teleurstellend refrein met een vervelende mondharmonica plus de domper dat Hayward niet eens de moeite heeft genomen om een nieuwe tekst voor het tweede couplet te verzinnen (hetgeen hem helaas wel vaker overkomt).
        Uiteindelijk vallen de bezwaren toch ruimschoots weg tegen de sterke momenten. De opener heeft een prachtig ijzingwekkend "deep space"-sfeergeluidje, Lovely to see you is een lekker vriendelijke binnenkomer, en Dear diary heeft niet alleen een prachtig arrangement met mooie fluit, mellotron en contrabas, maar ook nog eens een geweldige tekstuele uitsmijter: "Dear diary, it was cold today, but the sun came out later, so I went out and strolled about, looking at the shops. Didn't really see anything I liked, so I didn't buy anything. On my way home I posted a letter! Been quite a nice day. Somebody exploded an H-bomb today, but it wasn't anybody I knew." En na Never comes the day blijft het niveau helemáál hoog, met het troubadour-achtige Are you sitting comfortably, de majesteuze Have you heard-suite met Mellotron en piano, en helemaal op het einde de terugkeer van dat omineuze ruimte-geluid. Bovendien betekent meer nummers in minder tijd dat ook de mindere nummers nergens te lang doorgaan, hetgeen de "flow" van dit album zeker ten goede komt.
        Uiteindelijk haalt dit album voor mij dus niet het niveau van z'n twee voorgangers, maar is het aan de andere kant ook aanzienlijk minder lichtgewicht dan ik het vroeger beoordeelde. Het blijft voor mij de minste van "de zeven", maar met 4* is dat geen schande.

Vandaag in een pop up shop met een kast vol cd-s van 3 euro, heb ik deze nu wel of niet ? Ik herkende veel nummers maar dat komt door de geweldige verzamelaar 'This is the Moody Blues' . Toch maar meegenomen en inderdaad had ik deze nog niet. Maar bij het beluisteren bijna enkel herkenning. Dat is niet zo vreemd , op 'This is the Moody Blues' staan 8 (!) nummers van deze plaat. 8 van de 25, dus is er flink geput uit deze plaat. Terwijl deze plaat geen enkele hitsingle heeft voortgebracht.
Het is een andere plaat dan de voorganger 'In search of the lost chord'. Die plaat was zeer psychedelisch met een zeer sterke mystieke, hippieachtige, oosterse invloed. Met prachtige nummers, maar duidelijk beïnvloed door wat verdovende middelen, kan ik me zomaar voorstellen.
Deze derde van 'the magic 7 albums' is geheel anders. Minder mystiek, gewone nummers met kop en staart. Het is een wat somber album, het lijkt of The Moody Blues weinig toekomst ziet in de jaren 70 en nu al heimwee heeft naar de vrijheden en losse jaren 60. De plaat begint weer met een gedicht en ook the Dream is een gedicht. Hoewel er dus geen single hits waren (enkel Never comes the day was als single uitgebracht, maar dat deed niets) zijn er wel een aantal songs favoriet bij concerten. Denk aan het 'Lovely to see you' 'Dear Diary´. De twee nummers van Thomas blinken uit in zwaarmoedigheid, maar zijn wel mooi. Maar het mooiste komt van opperhippie Pinder met Have You Heard part 1 en 2 en het schitterende tussenstuk The Voyage. Dit behoort tot het mooiste wat the Moody Blues ooit gemaakt heeft. Ik beluister dat nog steeds na al die jaren met ver- en bewondering. Deze plaat was de eerste van de Moodies die op nummer 1in Engeland kwam en liet zien dat the Moody Blues een echte album groep was. Een plaat op de grens van de jaren 60 en 70, de vrolijke, onstuimige jaren 60 werden achtergelaten en de jaren 70 met aandacht voor milieu etc kwamen eraan. The Moodies zien dat somber in , maar heeft wel gezorgd voor een heel mooi album met opnieuw een prachtige hoes.