John Martyn - One World (1977)

Qua sfeer, stijl en kwaliteit een album die sterk lijkt op "Grace en danger". Hetzelfde wat ik daar met "Johnny too bad" had heb ik hier met "Big Muff"; het haalt me eventjes uit mijn zoete dromen, maar zelfs dat zijn nog geen slechte nummers. Met zijn stem en gitaarwerk en al de overige instrumentatie is dit een heerlijk warm bad en is het goed toeven met John Martyn.

"One World" was vroeger samen met "Bless the Weather" en "Solid Air" mijn favoriete album van de man, maar de tijden en kennelijk ook mijn smaak veranderen.

waar voorheen de meer experimentele nummers als "Big Muff" een co-written nummer met de legendarische Jamaicaanse reggae producer Lee "Scratch" Perry en "Small Hours" er voor mij bovenuit staken, waardeer ik deze nu vele jaren later een stuk minder.

mijn voorkeur gaat nu naar de meer ingetogen folky nummers als "One World", "Couldn't Love You More" en "Certain Surprise", die meer in het verlengde liggen van de sound van voorganger "Sunday's Child".

in een ideale wereld was het melodieuze, catchy "Dancing" een hit geworden, zoals bikkel2 hier ooit eerder opmerkte.

heb John Martyn in de seventies in club Eksit In Rotterdam een keer solo live zien optreden, waarbij hij met een drum machine en andere technische hulpmiddelen (o.a. fuzzbox, echoplex) een bandgeluid produceerde. een indrukwekkend optreden.

de man was een meesterlijk gitarist/muzikant en al die jaren commercieel niet erg succesvol. een beetje navrant dat de erkenning voor zijn werk na een carrière van ruim 40 jaar, pas na zijn overlijden in 2009 op gang kwam.

Album werd geproduceerd door Chris Blackwell
Recorded at Woolwich Green Farm, Berkshire, England