Wolverine - Anomalies (2026)

Tien jaar na het vorige (erg matige) album Machina Viva is deze zweedse progressieve terug met een gelukkig betere worp. De lekker zware gitaarriff in opener A Sudden Demise is direct een goed teken. Dit betekent overigens niet dat dit een stevig album is geworden, verre van, maar de balans tussen ingetogen en heavy passages is ditmaal wel goed getroffen en het songmateriaal is erg sfeervol.

Na een viertal luisterbeurten kan ik niet zeggen dat er ergens iets blijft hangen. Nu zijn de vorige albums ook niet in 1 keer binnen gevallen, maar dit is weer anders. Het is allemaal prima ingespeeld, en er zijn leuke ideeen en melodieen, maar voorlopig kan ik er nog niet veel mee. Dus nog geen beoordeling mijnerzijds.....

Ik vind dit album verrassend sterk, hoewel ik er redelijk vooringenomen in ging. Na Machina Viva was ik een beetje klaar met de band, dat was matig. Naarmate ik het album draai groeit het bij elke luisterbeurt. Ze weten weer een sfeer te grijpen dat vergelijkbaar is met Communication Lost. Er staan een paar geweldige nummers op dit album. Mijn eerste worp is een 4, maar dat gaat nog groeien vermoed ik.