Wolverine - Anomalies (2026)

Tien jaar na het vorige (erg matige) album Machina Viva is deze zweedse progressieve terug met een gelukkig betere worp. De lekker zware gitaarriff in opener A Sudden Demise is direct een goed teken. Dit betekent overigens niet dat dit een stevig album is geworden, verre van, maar de balans tussen ingetogen en heavy passages is ditmaal wel goed getroffen en het songmateriaal is erg sfeervol.

Ik herken me wel in wat Ayreonfreak schrijft. Ook ik was wel een beetje klaar met de band na het matige Machina Viva en had weinig zin in het nieuwe album. Daarbij moet gezegd dat het artwork van de plaat ook niet echt uitnodigde om de plaat te luisteren.

In eerste instantie had ik dt album eens achteloos in de auto opgezet om te checken. Daar is dit album voor mij niet geschikt voor. Nu, in alle rust op een ochtend, komt dit album met de juiste aandacht beter binnen. Voor mijn oordeel maakt het echter weinig uit.

De titel van dit album slaat niet op de muziek, want die is zoals je mag verwachten van Wolverine. Sterk op de zang van Stefan Zell leunende melodieuze, licht proggy aandoende rock met veel gevoel voor dosering en zorgvuldig opgebouwde nummers. Dat klinkt misschien een beetje braaf, en dat is het dan ook.

Ik mis soms een beetje een randje, iets dat me nét iets verder op het puntje van mijn luisterstoel doet zitten. Het album begint prima met A Sudden Demise en wordt beter met het erg sterke My Solitary Foe. Daarna komt er serie nummers waarbij het moeilijk is de aandacht vast te houden, waarin alleen Nightfall positief opvalt. Pas bij de openingsrijf van Losing Game veer ik weer op. Dit is dan ook eindelijk weer een sterker nummer. Het afsluitende Scarlet Tide is een dwarsdoorsnede van dit album, klinkt bij vlagen weinig geïnspireerd, met af en toe sterke momenten.

Het is niet slecht wat Wolverine laat horen, maar het klinkt zo belegen, braaf en mist passie.