The Boxer Rebellion - The Second I'm Asleep (2026)

https://www.youtube.com/watch?v=An2IRvwTezE
Helemaal uit het oog verloren na hun wat tegenvallende Promises. Nieuwe nummer klinkt best aardig als hun eerdere werk, hoewel de productie wel erg vol is.

2 nummers inmiddels beluister o.a. Hidden Meanings wat wel een bijzonder fraai nummer is. Dat smaakt naar meer dus. Nu maar hopen dat ie goed verkrijgbaar zal zijn. Hun laatste was echt een ramp. Was vrij plots niet meer te verkrijgen op vinyl. Ik zag die tenminste nergens staan.

"Flowers In The Water" kan bekoren. Optimistische sound die me raakt.

Leuk om ze te gaan zien in Rotterdam omdat Charlie Barnes invalt voor de geblesseerde gitarist. Ik ken Charlie persoonlijk (hij is ook een vast tour bandlid van Bastille), dus dat geeft het wel wat extra's mee.

Benieuwd hoe hij het er vanaf brengt, want lijkt me geen gemakkelijke taak om zo even in te moeten vallen.

Charlie Barnes volledig los bij slot van Hidden Meanings in de Maassilo

Blijft natuurlijk een te gekke gast: we hebben elkaar vooraf en na het concert opgezocht en hij vertelde mij hoe hij bij de band is gekomen als tijdelijke invaller. Het blijft een band met nul komma nul uitstraling maar gelukkig bracht Charlie nog wat show. Hopelijk duurt het niet weer 12 jaar voordat we elkaar weer zien.

Dit album nu vooruit besteld: altijd een gok, maar denk dat het wel een prima album zal worden. De singles bevallen wel.

In 2018 zag ik The Boxer Rebellion in Tivoli Vredenburg.

Het is het enige concert waar ik toen halverwege ben weg gelopen. We stonden in het midden op de vloer maar het geluid was in één woord afgrijselijk. Een grote bass-brij waarmee de zanger niet bovenuit hoorde komen. Ik weet niet of het kwam door de persoon(en) achter het mengpaneel of dat de band een slechte sound check had, maar het was niet om aan te horen.

Dat terwijl ik de cd's die ik heb van de groep tot dan toe altijd graag hoorde, daarna moest ik wel even een afkoelingsperiode in

Live vind ik ze ook erg op safe spelen. De platen zijn overtuigender. Ik zal de nieuwe plaat dit weekend een luisterbeurt geven

Vooraan was geluid dus veel beter. Technisch had ik (naast ontbreken van een ondersteunende lichtshow) geen opmerkingen. De maassilo is voor concerten dus hopenloos. 75% van de bezoekers hebben geen enkel contact met het podium en een slecht geluid.
Heb hele album nu al paar keer gehoord (via concert barcode) en de albumtracks zijn avontuurlijker en dus beter dan de singels.

Mwoah, ik stond helemaal vooraan tegen het hek aan, linkerkant (waar Charlie speelde) maar ik vond het geluid niet geweldig. Sowieso vind ik de zaal niet leuk (zag je trouwens nog lopen, maar je was te snel).

Benieuwd naar de rest van het album.

The Boxer Rebellion heeft het nooit tot mijn grote favoriete bands weten te schoppen. Ik volgde de band zijdelings en dat was het. Ik begreep dat ze in Nederland net zo'n soort status hebben als een band als Saybia. Er is iets met dit soort muziek dat Nederlanders blijkbaar aanspreekt.

Enfin: leuk bandje, leuke muziek en meer niet. Live? Heel populair, maar ik ging nooit mee naar concerten als me dat gevraagd werd. Hierdoor bleef de band wat onder mijn radar terwijl ik er wel naar luisterde, maar niet bepaald op hoge rotatie.

En toen was daar de mededeling dat gitarist Andrew Smith niet mee zou gaan op de tour rondom dit nieuwe album waar fans bijna acht jaar op hebben moeten wachten. Maar ze hadden een vervanger in de vorm van Charlie Barnes, en laat ik die nu net persoonlijk kennen.
Het kaartje voor een optreden in de Maassilo, Rotterdam, was snel gekocht en Charlie vooraf en achteraf ontmoeten een zekerheid. Ook weet ik hoe ze bij hem terecht zijn gekomen als vervangend gitarist. Ik genoot enorm van zijn optreden (hij viel op tussen de ietwat kleurloze, maar vriendelijke mannen van de band) maar het had ook een bijeffect: The Boxer Rebellion ging op hoge rotatie in huize aERo en de waardering groeide.

Dit album wordt dus ineens heel anders beluisterd en ontvangen. Het is niet langer meer de anonieme band waar ik telkens zijdelings naar luisterde. Het is de band geworden met albums waar ik enorm graag naar luister (Union, Promises) en daardoor luister ik nu met heel andere oren naar The Second I'm Asleep.

Gevoelsmatig vind ik het wel wat aansluiting hebben met Promises (sorry niet-liefhebbers van dat album). Waarschijnlijk omdat het wat populairder klinkt. Maar buiten dat komt het ook fris over: een typische lente-plaat wat mij betreft. De timing van uitbrengen kan dus niet beter (alhoewel cd- en vinylliefhebbers nog even tot 11 april moeten wachten voor het in de winkels ligt).

Tien gedreven alternatieve pop-rock nummers die verre van spannend zijn, maar toch de weg naar mijn muzikale hart weten te vinden. En ook al weet ik dat Charlie niet meespeelt op dit album: ik zal nog lang met een grote glimlach terugdenken aan zijn enthousiasme en bijdrages aan de diverse radio- en televisie opnames. Hij vertelt doorlopend hoe hij geniet van deze tour en hoe goed hij wordt opgevangen door de mannen, maar blijft uit de spotlights want zoals hij zei 'dat is niet aan mij'. In interviews zul je hem dus niet aan het woord zien en ook bij de merchandise stand na afloop blijft hij op de achtergrond.

En The Boxer Rebellion? Die staat nu toch echt wel een stuk steviger verankerd in mijn lijstje favoriete bands. Met stip gestegen zullen we maar zeggen.

Leuk leesvoer aERodynamIC.

Grappig dat je de link legt met Saybia, door de titel van dit album moest ik ook aan die band denken, 'The Second You Sleep' is namelijk een van hun grootste hits.

Geen bewuste keuze, maar wel een leuke overeenkomst die ik ook zag uiteraard. Maar Saybia is zo'n band die buiten Denemarken vooral enorm populair is (was) in Nederland. Ik begreep dat The Boxer Rebellion hier ook een enorme aanhang schijnt te hebben. Allebei ook redelijk veilige muziek (geen kritiek).

Ik was helemaal verliefd op de hoes en besloot deze eens integraal te beluisteren. Dat had ik beter niet kunnen doen. Ik ken deze band voornamelijk van wat trage niet zulke hele spannende liedjes en dat is hierbij wederom bevestigd.

Dit album is een auto die vastzit in de tweede versnelling: Elk nummer zit vast in eenzelfde ritme en stramien waar zelden uit losgebroken lijkt te willen worden. Ieder nummer bouwt langzaam op naar iets maar ook naar helemaal niets. De opener begint nog wel fraai, maar het duurt vervolgens vijf hele nummers voordat er weer iets memorabels gebeurt bij Satellite Above. Na dat nummer zakt het tempo en staat de auto weer op de parkeerplaats. Waarom niet meer van dat?!

Als je zingt over 'regrets regrets regrets' of 'don't leave yet' dan verwacht je iets van emotie of overtuigingskracht, helaas is er zowel instrumentaal als vocaal weinig emotie te bespeuren. Zet dat strottenhoofd nu eens open! Breek even uit de mal en scheur iets harder met die gitaar. Het enige nummer waar het uiteindelijk een beetje uit de band springt, naast de eerder genoemde nummers is Perception.
De rest ís mooi, maar ook bi-zar saai. Ik zou dit album instrumentaal als achtergrondmuziek wel fraai vinden, maar dit geheel is gewoon slappe thee.

Waar heb ik nu naar geluisterd bijna veertig minuten lang? ik weet het echt niet. Wel mooie, maar ultraveilige bijna klinisch afgemeten muziek? Een beetje Paper Kites? een beetje Half Moon Run maar dan zonder spitsvondigheden? Ik schrijf niet vaak over albums die me niet interesseren maar dit album irriteerde me. Overigens om in slaap te vallen wel prima achtergrondgeluid.

Never judge a record by its cover. Een krappe onvoldoende.

Mooi comeback (?) vind hier echt helemaal niks mis mee. Plaat ligt echt meer dan prima in het gehoor. Als het ware.