Big Big Train - Woodcut (2026)

Sterk album. Het klinkt fris, sterke composities, interessante wendingen en voldoende variatie. En Bravin is een hele goede zanger. Het vorige album deed me minder en heb ik uiteindelijk niet zo vaak beluisterd. De sterke zang van Bravin valt me nu dus pas echt op.

Ik begin voorzichtig met 4 sterren. Voorlopig blijf ik deze nog wel even draaien.

Een hele stap vooruit tov de vorige. De veranderde samenstelling begint elkaar aan te voelen. Ik was al om en blijf ook om. Nog steeds bizar dat ze nog niet zijn opgepikt door een groter publiek.

De eerste luisterbeurten gehad. Wacht nog op de bezorging van de vinyl-lp voor een diepere kennismaking, inclusief teksten en alles. Maar alleen al op basis van de muziek: WOW!

Er zijn altijd van die bands die je als ‘prog head’ eigenlijk goed zou moeten vinden, maar die op een of andere manier je toch niet weten te raken. Flower Kings en Yes zijn in mijn geval goede voorbeelden.
Big Big Train was ook altijd een prima voorbeeld van een band die op papier in mijn straatje zou moeten passen, maar hoe vaak ik het ook probeerde, de spreekwoordelijke klik bleef uit.

Tot nu dan! Wat een magnifiek album. Het concept, de uitwerking van de teksten, de geweldig gevarieerde muziek, de prachtige finale, álles klopt aan dit album.
Het is nog vroeg in het jaar, maar dit is absoluut ‘album of the year’ materiaal.
5 sterren.

Wat een heerlijke plaat! Die gaat nog veel digitale rondjes draaien...

Inmiddels ook twee diepere luisterbeurten van mijn groene vinyl achter de rug. Was mijn eerste gevoel WOW.... Inmiddels is het wel WOW WOW!!! Dit is echt het beste totaalpakket dat ze ooit geleverd hebben. Beter dan English Electric? Ja. Dat was ook werelds, maar dit is echt van zo'n hoog niveau. Eigenlijk voelt het als één lang nummer. Maar ook de teksten, de uitwerking van het concept. Het is allemaal zo erg goed. En het mooiste vind ik dat elk bandlid bijdragen levert aan het geheel, in de teksten, de muziek, de solo's. En dat het toch als één geheel en als BIG BIG TRAIN klinkt. Genoeg geschreven. Ik ga hem weer opzetten.

Oh waw, dat zijn fraaie woorden. Ik heb er de tijd nog niet voor genomen of gemaakt sinds de release. Moet ik als fan van het eerste uur duidelijk dringend doen!

Het komt in ieder geval akelig dicht in de buurt van de kwaliteit van English Electric. Of ik deze uiteindelijk ook beter vind moet op de wat langere termijn blijken, maar het zo zo maar kunnen. Fantastisch album!

Prachtig album!
Via social media kreeg ik advertenties over dit album binnen, ik had eerder nog nooit van deze band gehoord. Na Counting Stars opgezet te hebben, was ik gelijk nieuwsgierig naar de rest van dit album. Het nummer deed me qua sfeer heel erg denken aan het nummer Happy Returns van Steven Wilson (van het album Hand Cannot Erase). Laat dat nou 1 van mijn favoriete albums aller tijden zijn...

Maar deze band en dit album zijn wel een ontdekking, ik ga zeker meer van deze band luisteren. De LP van Woodcut gaat ook nog wel in mijn bezit komen.

Leuk om te horen. Ik heb deze band jaren geleden ontdekt via een mooie recensie. Eerste aanschaf was Folklore en dat was al direct een schot in de roos. BBT doet me denken aan Genesis, maar heeft een eigen sound.
Ga vandaag deze Woodcut nog bestellen, want alle recensies zijn uitermate lovend

BBT liet met voorganger The Likes Of Us al horen dat de band met Alberto Bravin een waardig opvolger van David Longdon te hebben gevonden. Inmiddels heeft de Italiaan zich dermate bewezen dat hij als arrangeur en producer een centrale rol heeft bij de totstandkoming van het 16de album van de band. Het leidt ertoe dat de band in zijn 36-jarig bestaan misschien wel het sterkste en meest coherente album uit hun discografie afleveren!

Waar eerdere albums altijd wel een paar tracks hadden die mijn ervan weerhielden om een maximale score te geven, passen de nummers hier helemaal in de flow van het album. Een klassieker in wording!

Album prima, 5.1 en Dolby Atmos mixes te triest voor woorden, bijna geen center and heights alsmede teveel front mix. Gemiste kans van deze verdere uitmuntende kwaliteits muziek. Muziek 4.5 en de mix 2

Tjonge tjonge. Wat een plaat is dit zeg. BBT zoals ik ze nog nooit had gehoord. Fris, soms heavy, hemelse samenzang, virtuoos... Kortom meer dan een uur zalig genieten van hedendaagse prog rock én BBT bewijst met dit zeer sterk album dat dit genre nog lang niet uitgestorven is.
Slechts één boodschap > KOOP DIT ALBUM !

Helemaal niet mijn genre, dit soort musicalmuziek - te gepolijst, te bedacht, en een stem uit de reclamefolder. Maar ach, je probeert eens iets waar veel mensen met een betrouwbare smaak enthousiast over zijn, en het is natuurlijk wel retestrak en inventief allemaal. Op ambachtelijk niveau kan ik het dan ook waarderen. Op emotioneel niveau haal ik er niet zo veel uit. Maar misschien is het op een dag wel aan me besteed, wanneer ik een slechtgeklede vijftiger ben geworden en met een dood biertje aan de bar van het lokale poppodium instemmend met Big Big Train sta mee te knikken.

Big Big Train - Poppodium Boerderij - Zoetermeer

Veel plezier daar !!

Woodcut is zo’n album waarvan de band trots vermeldt dat het hun eerste echte conceptplaat is. Alsof de vorige werkstukken vrijblijvende potloodkrabbels waren. Het verhaal draait om een kunstenaar die worstelt met inspiratie. Iets waar Big Big Train zelf geen last van heeft met een speelduur van ruim een uur. Daarnaast lijkt de band eerder te vertrouwen op hun onmiskenbare muzikaliteit om een bepaalde sfeer neer te zetten dan op hun evenzeer aanwezige talent om liedjes te schrijven.

Maar eerlijk is eerlijk. Het geluid is keurig netjes verzorgd en heel erg Big Big Train. Precies wat je verwacht van een band die Woodcut een spannende titel vindt. En dat heeft zo z’n charme. Maar in de praktijk heb je toch al snel het idee naar een museumgids te luisteren die nét iets te enthousiast en nét iets te lang blijft klessebessen over houtsnijkunst.

Bij mij is iets vreemds aan de hand met betrekking tot de muziek van Big Big Train. Ik leerde hun muziek pas in 2013 kennen met English Electric: Full Power. Dat album maakte destijds op mij een een verpletterende indruk. En nog altijd vind ik dit hun beste.

Uiteraard heb ik toen de albums van voor 2013 beluisterd, maar die deden mij niet zoveel. Echt een band die destijds nog flink zoekende was.

Maar in de jaren 2013 t/m 2021 was ik serieus verslaafd aan hun muziek. Ik draaide de albums uit die periode erg vaak, hoewel ik het met Grand Tour en Common Ground al een tikkie minder begon te vinden.

Na een aantal personele wisselingen, maar vooral na het overlijden van David Longdon in november 2021 was voor mij de magie weg. Tuurlijk, de band deed erg zijn best en de nieuwe zanger kon best wel wat, maar het sloeg bij mij niet meer aan. Die albums beluisterde ik 2 of 3 keer, maar dat was het dan wel.

Maar het vreemde is, dat ik de albums uit hun goede periode ook nog maar zelden beluisterde. Vreemd, want ik vind ze nog altijd erg goed.

Tja, en naar aanleiding van de lyrische recensies van vele muziekbladen èn die van verschillende MM'ers ben ik toch weer een paar keer naar Woodcut gaan luisteren. En ik snap het niet. Oké, ze hebben een basisidee voor het album. De songs zijn ook best wel goed, en het zijn geweldige muzikanten. Maar de muziek raakt mij nog altijd niet. Maar zoals boven uitgelegd: het ligt gewoon aan mij.

Ik ben eerder aangehaakt dan Tonio, maar op een gegeven moment was de magie voor mij ook wel weg en ook de oudere albums zijn de laatste jaren niet vaak meer uit de kast gekomen.

Door de enthousiaste reacties bij dit album, ben ik toch gaan luisteren en mij is het wél goed bevallen. Of de rustpauze die ik met deze band heb genomen, daar mede oorzaak voor is geweest: geen idee, maar het resultaat is dat ik Woodcut veel heb gedraaid de afgelopen weken en dat ik zelfs een kaartje voor het concert in De Boerderij heb gekocht.

Het album Woodcut van Big Big Train laat goed horen waar deze Britse progressieve rockband sterk in is. De groep staat al jaren bekend om muziek die verhalen vertelt, met veel melodie en een rustige maar rijke sfeer. Op Woodcut hoor ik opnieuw een mix van symfonische rock, folk en klassieke invloeden. Het album voelt als een lange muzikale reis met veel verschillende kleuren. Sommige nummers zijn rustig en dromerig, andere juist krachtig en vol energie.

Het album begint met “Inkwell Black”. Dit is een kort instrumentaal intro. Het klinkt een beetje klassiek, bijna alsof het een kleine ouverture is. De muziek is rustig en zet de toon voor de rest van het album. Het nummer voelt meer als een opening dan als een echt lied. Daarom werkt het goed als startpunt. Mijn waardering: 3,5.

Daarna volgt “The Artist”, meteen het langste nummer van het album. Dit stuk laat goed horen hoe veelzijdig de band is. Het nummer heeft verschillende delen. Soms is het rustig en melodisch, daarna weer krachtiger en groots. De band wisselt tempo en sfeer vaak af, waardoor het spannend blijft. Ik hoor hier duidelijk de typische progrockstijl van de band. Waardering: 4.

“The Lie of the Land” is een korter nummer dat sterk leunt op klassieke progressieve rock. De sfeer is warm en melodisch. Het lied voelt compact maar toch compleet. Door de rustige opbouw blijft het prettig om naar te luisteren. Waardering: 3,5.

Met “The Sharpest Blade” komt er een iets donkerdere sfeer. Ik hoor hier ook wat folkachtige invloeden. Dat geeft het nummer een bijzonder karakter. De muziek klinkt soms een beetje dreigend, maar blijft melodisch. Dat contrast maakt het interessant. Waardering: 3,5.

In “Albion Press” speelt de viool een belangrijke rol. Dat instrument geeft het nummer een mooi, bijna traditioneel geluid. Tegelijk heeft het lied een duidelijke drive. De muziek beweegt steeds vooruit en blijft daardoor levendig. Waardering: 3,5.

“Arcadia” vormt daarna een rustpunt op het album. Dit is een ingetogen nummer met een mooie melodie. De muziek voelt kalm en bijna meditatief. Het is een van de meest ontspannen momenten van de plaat. Waardering: 4.

Het korte “Second Press” is vooral akoestisch. Het klinkt als een klein tussendoortje met strijkinstrumenten. Het is niet spectaculair, maar het past goed in de sfeer van het album. Waardering: 3.

Met “Warp and Weft” gaat het tempo weer iets omhoog. Het nummer lijkt soms haast te hebben, alsof de muziek snel vooruit wil. Dat geeft energie, maar het voelt soms ook wat gejaagd. Toch blijft het melodisch. Waardering: 3,5.

“Chimaera” begint rustig en sober. Later wordt het nummer intensiever. Die opbouw van kalm naar krachtig maakt het interessant. De band speelt hier met spanning en dynamiek. Waardering: 3,5.

Daarna komt “Dead Point”, een lied dat sterk doet denken aan klassieke progrock uit de jaren zeventig. De melodie is mooi en herkenbaar. Het voelt vertrouwd voor liefhebbers van dit genre. Waardering: 3,5.

In “Light Without Heat” valt vooral de gitaarsolo op. Die solo geeft het nummer extra kracht en emotie. Het lied blijft verder vrij melodisch en toegankelijk. Waardering: 3,5.

“Dreams in Black and White” klinkt bijna sprookjesachtig. Het nummer is rustig en dromerig. De muziek heeft een zachte sfeer die goed past bij de titel. Dit is een van de mooiste rustige momenten van het album. Waardering: 4.

Met “Cut and Run” wordt het geluid weer steviger. De muziek klinkt intens en vol energie. Het volume en de kracht geven het nummer een sterke impact. Waardering: 3,5.

“Hawthorn White” is een kort akoestisch stuk met piano en viool. Het voelt als een kleine adempauze op de plaat. Ondanks de eenvoud klinkt het warm en sfeervol. Waardering: 3,5.

Daarna komt “Counting Stars”, een melodisch en krachtig nummer. Hier hoor ik invloeden die doen denken aan de sfeer van Pink Floyd. Vooral de dromerige opbouw en de melodieën geven dat gevoel. Het is een van de sterkste nummers van het album. Waardering: 4.

Het album sluit af met “Last Stand”. Dit nummer heeft een duidelijke drive en een energieke sfeer. Het lied voelt aanstekelijk en vormt een sterke afsluiting van het album. De band eindigt daarmee krachtig en positief. Waardering: 4.

Als geheel vind ik Woodcut een gevarieerd en sfeervol album. De band combineert rustige stukken met krachtige momenten. Ook hoor ik invloeden van folk, klassieke muziek en traditionele progrock. Daardoor blijft het album interessant van begin tot eind. Het is geen extreem experimentele plaat, maar wel een album dat laat horen dat Big Big Train nog steeds sterk is in melodie, sfeer en verhalen in muziek.

www.jorrosmuziekkeuze.nl / www.mijn-beste-muziek.nl

Gisteren heeft Big Big Train dit album in Zoetermeer volledig gespeeld. Na een wat tamme eerste set met ouder werk, stond de tweede set volledig in het teken van Woodcut. En wat een groot contrast. Ik vond de tweede set zó veel beter dan de eerste. Woodcut is gewoon een fantastisch album, wat mij betreft echt hun meesterwerk. Ik verhoog naar 5 sterren en het is (voorlopig) mijn album van het jaar.

Nou, misschien stonden meesterdch en mijn vrouw en ik wel naast jou. Zeker genoten van de live versie van dit album. Een ware trip met veel ruimte voor de muzikaliteit van de band, prachtige zang en ook heel fijn publiek. Leuk !

Ik was er ook bij. Beide sets vond ik geweldig. Wat een geweldige live band is Big Big Train toch!

Wat betreft Woodcut: Vanaf het moment dat ik dit album voor het eerst hoorde, dacht al dat het live het beste tot zijn recht zou komen. En dat bleek gisterenavond! Een weergaloos album, perfect uitgevoerd door een fantastische band.

meneer en Apieknar ik zou zeggen: plak er maar eens een mooi cijfer op!

Een band waarvan ik sommige vroegere albums met een toch wel hoge score heb bedeeld. Nu op deze Woodcut weet het me niet meer te boeien. Ik hoor de kwaliteit maar het glijdt van me af als water bij een eend. Ik hoor er teveel een formule achter nu, het klinkt ook teveel als de soundtrack bij een dagje Efteling of zo.