Big Big Train - Woodcut (2026)

Er zijn altijd van die bands die je als ‘prog head’ eigenlijk goed zou moeten vinden, maar die op een of andere manier je toch niet weten te raken. Flower Kings en Yes zijn in mijn geval goede voorbeelden.
Big Big Train was ook altijd een prima voorbeeld van een band die op papier in mijn straatje zou moeten passen, maar hoe vaak ik het ook probeerde, de spreekwoordelijke klik bleef uit.

Tot nu dan! Wat een magnifiek album. Het concept, de uitwerking van de teksten, de geweldig gevarieerde muziek, de prachtige finale, álles klopt aan dit album.
Het is nog vroeg in het jaar, maar dit is absoluut ‘album of the year’ materiaal.
5 sterren.

BBT liet met voorganger The Likes Of Us al horen dat de band met Alberto Bravin een waardig opvolger van David Longdon te hebben gevonden. Inmiddels heeft de Italiaan zich dermate bewezen dat hij als arrangeur en producer een centrale rol heeft bij de totstandkoming van het 16de album van de band. Het leidt ertoe dat de band in zijn 36-jarig bestaan misschien wel het sterkste en meest coherente album uit hun discografie afleveren!

Waar eerdere albums altijd wel een paar tracks hadden die mijn ervan weerhielden om een maximale score te geven, passen de nummers hier helemaal in de flow van het album. Een klassieker in wording!

Helemaal niet mijn genre, dit soort musicalmuziek - te gepolijst, te bedacht, en een stem uit de reclamefolder. Maar ach, je probeert eens iets waar veel mensen met een betrouwbare smaak enthousiast over zijn, en het is natuurlijk wel retestrak en inventief allemaal. Op ambachtelijk niveau kan ik het dan ook waarderen. Op emotioneel niveau haal ik er niet zo veel uit. Maar misschien is het op een dag wel aan me besteed, wanneer ik een slechtgeklede vijftiger ben geworden en met een dood biertje aan de bar van het lokale poppodium instemmend met Big Big Train sta mee te knikken.

Woodcut is zo’n album waarvan de band trots vermeldt dat het hun eerste echte conceptplaat is. Alsof de vorige werkstukken vrijblijvende potloodkrabbels waren. Het verhaal draait om een kunstenaar die worstelt met inspiratie. Iets waar Big Big Train zelf geen last van heeft met een speelduur van ruim een uur. Daarnaast lijkt de band eerder te vertrouwen op hun onmiskenbare muzikaliteit om een bepaalde sfeer neer te zetten dan op hun evenzeer aanwezige talent om liedjes te schrijven.

Maar eerlijk is eerlijk. Het geluid is keurig netjes verzorgd en heel erg Big Big Train. Precies wat je verwacht van een band die Woodcut een spannende titel vindt. En dat heeft zo z’n charme. Maar in de praktijk heb je toch al snel het idee naar een museumgids te luisteren die nét iets te enthousiast en nét iets te lang blijft klessebessen over houtsnijkunst.

Bij mij is iets vreemds aan de hand met betrekking tot de muziek van Big Big Train. Ik leerde hun muziek pas in 2013 kennen met English Electric: Full Power. Dat album maakte destijds op mij een een verpletterende indruk. En nog altijd vind ik dit hun beste.

Uiteraard heb ik toen de albums van voor 2013 beluisterd, maar die deden mij niet zoveel. Echt een band die destijds nog flink zoekende was.

Maar in de jaren 2013 t/m 2021 was ik serieus verslaafd aan hun muziek. Ik draaide de albums uit die periode erg vaak, hoewel ik het met Grand Tour en Common Ground al een tikkie minder begon te vinden.

Na een aantal personele wisselingen, maar vooral na het overlijden van David Longdon in november 2021 was voor mij de magie weg. Tuurlijk, de band deed erg zijn best en de nieuwe zanger kon best wel wat, maar het sloeg bij mij niet meer aan. Die albums beluisterde ik 2 of 3 keer, maar dat was het dan wel.

Maar het vreemde is, dat ik de albums uit hun goede periode ook nog maar zelden beluisterde. Vreemd, want ik vind ze nog altijd erg goed.

Tja, en naar aanleiding van de lyrische recensies van vele muziekbladen èn die van verschillende MM'ers ben ik toch weer een paar keer naar Woodcut gaan luisteren. En ik snap het niet. Oké, ze hebben een basisidee voor het album. De songs zijn ook best wel goed, en het zijn geweldige muzikanten. Maar de muziek raakt mij nog altijd niet. Maar zoals boven uitgelegd: het ligt gewoon aan mij.