Joe Jackson - Hope and Fury (2026)

Twee nummers vrijgegeven bij Appel.
Veel belovend, nu maar wachten tot april.

Of september.

Afgezien van de kwaliteit van de muziek van Joe jackson vind ik het wel karig , Nog geen 35 miniten muziek voor €40,-.

Dit is ook de 1e cd die ik niet heb gepreordered bij 1 van de grote platenzaken/warenheuzen. Ik weet dat Britse releases sinds kort een prijsverhoging hebben gekregen maar 23 euro voor de cd vind ik echt te duur. Maar die prijs zie ik ook voor de nieuwe McCartney. Al kijk ik nog steeds uit naar het nieuwe album dat deze week uit komt.

Vitiligo ook bij vader hard ingeslagen zie ik.

De eerste beluistering bevalt heel goed.

WoNa zit je op Paaseiland ofzo, album is toch pas na middernacht uit ?

Ben heel benieuwd, de singles klinken heel vertrouwd en beter dan wat ik van het vorige album heb gehoord, die heb ik maar overgeslagen.

Een ding is duidelijk: er zit, ondanks het feit dat Joe Jackson inmiddels bejaard genoemd mag worden, nog geen sleet op de stem. Klinkt nog hetzelfde als tientallen jaren terug.

Daarmee is echter al veel gezegd: het verrast mij weinig, dit album (althans bij de eerste beluistering).

Ga ik het album aanschaffen? Er staan aardig wat cd's van Joe in de kast hier, maar of deze erbij gaat komen...? Eerst nog maar eens een paar keer beluisteren.

Die Joe...71 jaar oud inmiddels alweer. Je kunt het wel aan zijn stem horen, die klinkt niet meer hetzelfde als vroeger. Wat broos en iel, het kost hem zo te horen ook wat moeite. En dan het album zelf... Tja, wie zit daar nog op te wachten? De nummers zijn zeker niet slecht, en klinkenaf en toe zelfs vertrouwd, maar het kan me niet met pakken. In ieder geval een stuk beter dan zijn vorige album, dat vond ik echt een draak.
Beste Joe, je mag nu best met pensioen hoor... Je hebt je sporen echt wel verdiend...

DeWP schreef:Antwoord: ikke! Nou ja, in de zin van dat ik 'm zojuist, na weer een tumultueuze werkdag, via streaming heb opgezet tijdens de autorit naar huis. Vandaag verschenen en ik was oprecht nieuwsgierig. Later mijn bevindingen, de eerste indruk is alvast positief!

De laatste jaren kan je er gif op innemen. Als Joe een experimenteel album uitbrengt geïnspireerd door een raar genre, dan komt hij enkele jaren later vernieuwd terug met een geweldig pop/rock album. Na Symphony no 1, kwam hij ijzersterk terug met Night and Day 2 en na The Duke kwam het geweldige Fast Forward. Toen Joe in 2023 op de proppen kwam met een 100 jaar oud cabaret album, kon ik niet wachten tot het volgende album zou uitkomen. Nu het album Hope and Fury hier is, ben ik gematigd positief. Het is zeker geen slecht album, maar het mist naar mijn inziens juist het eerst gedeelte van de titel. Hope. En een single.

Beginnen met het positieve punten: Fabulous People en I'm not sorry. Fabulous People is het meest catchy liedje van de plaat. Het glokkenspiel geeft de track een Stepping Out vibe. Ik denk dat we die 2 in een mashup live kunnen verwachten tijdens zijn concerten. Maar daarvoor is het hoogtepunt van de plaat te horen geweest. I'm Not Sorry. Die piano riff blijft lang hangen en geeft het een heel eigen sfeer.

Aan de andere kant staan er ook enkele niemands dalletjes op. Do do do klinkt als een overblijfsel van zijn vorige plaat en had niet gehoeven. Welcome to Burning By Sea is een aardige intro voor het album maar is als compositie niet meer dan aardig. Made God Laugh moet de ballad zijn maar in de reeks A Slow Song, Be My Number 2, Hometown en Glamour & Pain komt het niet. Zelfs in de rij van de ballads van zijn afgelopen platen komt het niet.

De rest van de composities weet nergens echt te overtuigen. Andere albums gaven me het idee, dat de nieuwe invloeden hem extra inspiratie gaf. Hier kabbelt het album door. Als het dan positief is dat het album "maar" 34 minuten duurt, weet ik niet. Het album mist 1 fantastische track, waar het album omheen wordt gebouwd. Die ene single. Misschien was het beter geweest om daar nog op te wachten. Na Max Champion hoopte ik, dat het album niet zijn laatste zou zijn. Zodat als zijn carrière dan zou stoppen, dit niet zijn laatste werk zou zijn. Ik hoop nog steeds dat hij nog 1 album in zich heeft. Hopelijk slaat hij dan de experimentele kant eenmaal over.

chansadres, ik heb Fabulous People als single genoteerd. Oftewel op mijn lijst gezet die het beste van 2026 moet gaan worden. Heerlijk liedje.

chansadres Ben ik grotendeels eens met je observaties, maar...

Ik hoor dat Joe een album maakte met nummers die ook op andere albums hadden kunnen staat. Zo is "The Face" iets dat herinnert aan The Duke. Terwijl "Do do do" inderdaad klinkt als een overblijfsel van een ander album maar dan denk ik eerder aan zijn eerste albums.

Als ik luister naar diverse stijlen van piano spelen dan hoor ik dan weer Night and Day en dan weer Body and Soul.

Het zou me niets verbazen als dit allemaal afgewezen of afgevallen nummers zijn die bedoeld waren voor vorige albums die nu een herkansing hebben gekregen.

Zelf vind ik "Fabulous People" juist minder en is de afsluiter meer de ballad dan "made god laugh".

Het album klinkt levendig en ik ben blij met de vele Latin Jazz klanken van de Piano aangevuld met de tropische percussie die ik ken van de Son Cubano.

Zijn stem klinkt gelukkig nog niet zo broos als die van Sir Paul Macca... dus hopelijk heeft Joe nog een album of twee in zich.

Joe Jackson heb ik nooit intensief gevolgd; ik ken slechts een handjevol nummers. Dankzij de catch-22-notering van [i][Fabulous People/i] kwam ik bij dit album terecht, want zó'n enorm energiek nummer smaakte naar meer. Het blijkt echter by far het beste nummer van de plaat te zijn; niet dat de rest slecht is, maar de drive van genoemd nummer kom ik niet tegen op een andere track.

Nee, dat laat ik bij de foto's. Ik ben gewoon een van de gelukkigen die iets eerder mogen luisteren vanwege het blog dat ik volschrijf: WoNoBlog. Joe's nieuwe staat er nog niet op. Wel een paar oudere albums en een live show.

Hope and Fury had ik al enige tijd op 'presaven' staan, zoals dat kan bij streamingplatformen. Al volg ik Joe Jackson niet op de voet: de laatste echt indringende beluistering was in 2008 dankzij single Invisible Man, die me zeer prettig verraste.

Opeens zijn we alweer achttien jaar verder! Het eerste wat me aan de nieuwe Joe opviel was de hoes, die me aan Red Skies over Paradise van Fischer-Z herinnert: enerzijds het comfortabele leven, anderzijds de dreiging van groot geweld. Een contrast dat ik herken uit het dagelijks leven.
Toen ik het album opzette (streaming, auto in druk verkeer) meende ik dat er iets was misgegaan bij het platform. Opener Welcome to Burning-By-Sea doet denken aan een nummer van zeemansmetalgroep Alestorm, waarbij ik de stem van Joe Jackson niet herkende.

Herkenning volgde evenwel met het daarop volgende I'm Not Sorry met daarin enige Latin en dan volgt het ene na het andere afwisselende nummer. Waar anderen minder enthousiast zijn, haak ik zonder moeite aan, spijt hebbend de man niet intensiever te hebben gevolgd. De muziek doet het goed bij het opstaan, bij het forensen naar en van werk én in de avond. Meestal uptempo, afwisselende instrumenten en melodieën die me vrolijk stemmen zonder zwakkere nummers.
Ook aan die malle opener was ik spoedig gewend en achter suffe titel Do Do Do schuilt een opgewekte compositie, kort en krachtig met orgeltje. Fabulous People zou ik op single uitbrengen - als dit soort muziek nog hitpotentie had, maar kijk naar de hitlijsten en je weet beter.

Kant 2 opent met After All this Time dat groeit en groeit met prachtig subtiel pianospel, dan de wiegende 6/8-maat van The Face, het onderkoelde End of the Pier en het stemmige, bescheiden orkestrale See You in September.

Deze keer een Joe Jackson waarop ook enige gitaar klinkt, al maakt dat me eigenlijk niet uit. Hij is en blijft een liedjessmid, met welke bezetting dan ook.
Nu al weet ik zeker dat Hope and Fury dé plaat zal worden die me glimlachend aan april 2026 zal herinneren. Eerste waardering is een voorzichtige vier sterren voor een album dat veel te snel voorbij is. Dan ga ik eens twijfelen of ik dit op cd of vinyl ga kopen.

Las recent in een interview met Joe dat de hoesfoto een brand op de pier van het Zuid-Engelse Portsmouth in 1974 betreft. Brand ontstond tijdens de opnames van Tommy, de film van Ken Russell naar het gelijknamige album van The Who.

Jackson woont afwisselend in Portsmouth en New York las ik.

Joe noemt de muziek op Hope And Fury biocoastal latinjazzfunkrock…..

Begin het album trouwens steeds meer te waarderen.

BIOcoastal !?

..zie je wel ook Joe Jackson recycled zijn nummers

Eenmaal gedraaid, uit nieuwsgierigheid - al jáááren niets meer van Joe Jackson gehoord. Dit kon geen kwaad; niet dat ik nou van m'n stoel pleurde, maar het zat me ook niet in de weg; gewoon iemand die zichzelf recycle't m.b.v. van een shaker en dat netjes (goed pianospel) doet.