Kilburn & the High Roads - Handsome (1975)

Het bandje waarin Ian Dury zijn illustere carrière begon. Ik neem aan dat hij daar linksonder staat. Na het lezen van de review op allmusic ben ik op zijn minst nieuwsgierig geworden naar deze plaat.

No band has ever sounded remotely like Kilburn & the High Roads. They were an oddity at the time, and they sound even stranger decades later, a glorious blend of distinctly British humor, freewheeling vaudevillian pop, musical theater, '50s rock & roll, jazz, and, of course, pub rock, which is the scene where they made their name.

Ik heb van Kilburn & the High Roads het album Wotabunch!. Dit album heeft bijna dezelfde tracklist als bovenstaand album. Father , Broken skin en Thank you mum staan niet op mijn album maar daarvoor in de plaats wel You're more than fair, Billy Bentley en Huffety Puff. Merkwaardig, twee bijna dezelfde albums uitbrengen. Overigens op ouderwets vinyl.

Hier wordt Wotabunch als compilatie weergegeven, drie jaar later verschenen dan Handsome. Maar de tracklist van allmusic.com wijkt weer af van die jij beschrijft. Warrig...

Dat past wel bij Ian Dury.....

Handsome kwam eigenlijk te laat uit. Kilburn & the Highraods hadden de plaat al opgenomen en Warner zou 'm uitbrengen, maar door zakelijke problemen bij Warner (het sublabel dat Dury had getekend werd opgedoekt en Warner zag geen heil in verdere inspanningen dus ze schrapten Kilburn) en door onvrede met de opnames (het studiogeluid stond te ver af van de optredens) kwam het album pas twee jaar later uit. Toen was de band niet interessant meer voor de muziekpers en verdween de plaat, en uiteindelijk de band ook, geruisloos.
Dury bleef wel muziek maken en vormde uiteindelijk Ian Dury & the Blockheads, tekende een contract bij Stiff Records en stond ineens weer in de belangstelling. Toen leek Warner het verstandig er alsnog wat geld uit te slaan en brachten ze het album met de titel Wotabunch uit, met een aantal andere nummers/versies. Ik vrees dat Dury er financieel weinig van teruggezien heeft, maar bij Stiff brak-ie uiteindelijk wel definitief door, al blijft het nog steeds een onderschatte figuur, zeker buiten Engeland. Heb het idee dat-ie door in Nederland door 'muziekkenners' toch vooral als een curiositeit wordt gezien, terwijl een beetje spitten in z'n oeuvre het tegendeel toch wel bewijst.
Hij was ook één van de mensen die ervoor zorgden dat Britse bands zich niet meer blind op Amerika richten in hun teksten ('Why write 'All the way to Memphis' when you live in Walthamstow?'). En daar heb je dan weer nummers als Billericay Dickie en Plaistow Patricia aan te danken.

In 1975 waren Kilburn & the High Roads een vaste waarde in de Engelse pubrockscene. Toch is het rockgehalte hier eigenlijk nul. Ian Dury en zijn kompanen zoeken het ofwel in de jaren '50, óf in de voormalige West-Indische koloniën van Groot-Brittannië. Met dank aan rbreeman voor zijn heldere historische uitleg in het vorige bericht, na zestien jaar weer eens aandacht voor dit plaatje.

De albums van new wave ontdekkend aan de hand van de afspeellijsten die ik maakte, reis ik eerst door de voorlopers van het genre. Na Milk 'n' Cookies uit de regio New York kom ik bij dit zeer Engelse buitenbeentje. We horen showbizzmuziek met vleugjes (bigband)jazz, ouderwetse rock 'n' roll én ska. Een bonte verzameling muziek; je zou het ook stuurloos kunnen noemen. Dat doe ik echter niet: alles ging door het jaren '70-filter van deze Londenaren en let ook eens op de droogkomische teksten. Dat dezelfde Ian Dury niet veel later één van de grote namen in new wave zou zijn, zou je desondanks nog niet bevroeden.

Handsome is ook op streaming te vind, maar met een andere trackvolgorde; ik heb een aparte afspeellijst gemaakt waarop de boel in de volgorde staat zoals MuMe die aangeeft, naar de oorspronkelijke plaat.
De nummers met ska/reggae: opener Roadette, het vreemdsoortige Father dat wordt gevolgd door Thank You Mum, gezongen door pianist Rod Melvin; in afsluiter The Call-up zitten steeldrums.
En die met jaren '50 muziek: showbandjazz in Pam's Moods; ballade Crippled with Nerves met daarin een tenorsaxsolo en een steelguitar die naar country knipoogt; het midtempo Broken Skin met een tu-tu-tu-tu-tu-tuu dameskoortjes, Upminster Kid op beschaafd swingende rock 'n' roll, iets uitgelatener is Patience (So What?) dat ook van tijdgenoten Showaddywaddy had kunnen zijn met hun 1976-hit Under the Moon of Love; dameskoortjes in Rough Kids en The Badger and the Rabbit; het vriendelijk rockende The Mumble Rumble and the Cocktail Rock.

De groep maakte vervolgens bezettingswijzigingen door, ging nog even door het leven als Ian Dury & The Kilburns waarna Ian Dury & The Blockheads begin 1978 mijn transistorradiootje bereikten.
Die kom ik op een volgend afspeellijstje tegen, éérst verder met lijstje deel 01. Terug naar New York, op bezoek bij The Dictators met hun protopunk.