Kilburn & the High Roads - Handsome (1975)
mijn stem
8 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Sequel
-
The Roadette Song (3:28)
-
Pam's Moods (3:41)
-
Crippled with Nerves (3:46)
-
Broken Skin (2:15)
-
Upminster Kid (5:18)
-
Patience (So What?) (3:16)
-
Father (2:00)
-
Thank You Mum (1:19)
-
Rough Kids (2:28)
-
The Badger & the Rabbit (4:00)
-
Mumble Rumble & Cocktail Rock (4:37)
-
The Call-up (4:06)
1
geplaatst: 1 maart 2024, 18:52 uur
In 1975 waren Kilburn & the High Roads een vaste waarde in de Engelse pubrockscene. Toch is het rockgehalte hier eigenlijk nul. Ian Dury en zijn kompanen zoeken het ofwel in de jaren '50, óf in de voormalige West-Indische koloniën van Groot-Brittannië. Met dank aan rbreeman voor zijn heldere historische uitleg in het vorige bericht, na zestien jaar weer eens aandacht voor dit plaatje.
De albums van new wave ontdekkend aan de hand van de afspeellijsten die ik maakte, reis ik eerst door de voorlopers van het genre. Na Milk 'n' Cookies uit de regio New York kom ik bij dit zeer Engelse buitenbeentje. We horen showbizzmuziek met vleugjes (bigband)jazz, ouderwetse rock 'n' roll én ska. Een bonte verzameling muziek; je zou het ook stuurloos kunnen noemen. Dat doe ik echter niet: alles ging door het jaren '70-filter van deze Londenaren en let ook eens op de droogkomische teksten. Dat dezelfde Ian Dury niet veel later één van de grote namen in new wave zou zijn, zou je desondanks nog niet bevroeden.
Handsome is ook op streaming te vind, maar met een andere trackvolgorde; ik heb een aparte afspeellijst gemaakt waarop de boel in de volgorde staat zoals MuMe die aangeeft, naar de oorspronkelijke plaat.
De nummers met ska/reggae: opener Roadette, het vreemdsoortige Father dat wordt gevolgd door Thank You Mum, gezongen door pianist Rod Melvin; in afsluiter The Call-up zitten steeldrums.
En die met jaren '50 muziek: showbandjazz in Pam's Moods; ballade Crippled with Nerves met daarin een tenorsaxsolo en een steelguitar die naar country knipoogt; het midtempo Broken Skin met een tu-tu-tu-tu-tu-tuu dameskoortjes, Upminster Kid op beschaafd swingende rock 'n' roll, iets uitgelatener is Patience (So What?) dat ook van tijdgenoten Showaddywaddy had kunnen zijn met hun 1976-hit Under the Moon of Love; dameskoortjes in Rough Kids en The Badger and the Rabbit; het vriendelijk rockende The Mumble Rumble and the Cocktail Rock.
De groep maakte vervolgens bezettingswijzigingen door, ging nog even door het leven als Ian Dury & The Kilburns waarna Ian Dury & The Blockheads begin 1978 mijn transistorradiootje bereikten.
Die kom ik op een volgend afspeellijstje tegen, éérst verder met lijstje deel 01. Terug naar New York, op bezoek bij The Dictators met hun protopunk.
De albums van new wave ontdekkend aan de hand van de afspeellijsten die ik maakte, reis ik eerst door de voorlopers van het genre. Na Milk 'n' Cookies uit de regio New York kom ik bij dit zeer Engelse buitenbeentje. We horen showbizzmuziek met vleugjes (bigband)jazz, ouderwetse rock 'n' roll én ska. Een bonte verzameling muziek; je zou het ook stuurloos kunnen noemen. Dat doe ik echter niet: alles ging door het jaren '70-filter van deze Londenaren en let ook eens op de droogkomische teksten. Dat dezelfde Ian Dury niet veel later één van de grote namen in new wave zou zijn, zou je desondanks nog niet bevroeden.
Handsome is ook op streaming te vind, maar met een andere trackvolgorde; ik heb een aparte afspeellijst gemaakt waarop de boel in de volgorde staat zoals MuMe die aangeeft, naar de oorspronkelijke plaat.
De nummers met ska/reggae: opener Roadette, het vreemdsoortige Father dat wordt gevolgd door Thank You Mum, gezongen door pianist Rod Melvin; in afsluiter The Call-up zitten steeldrums.
En die met jaren '50 muziek: showbandjazz in Pam's Moods; ballade Crippled with Nerves met daarin een tenorsaxsolo en een steelguitar die naar country knipoogt; het midtempo Broken Skin met een tu-tu-tu-tu-tu-tuu dameskoortjes, Upminster Kid op beschaafd swingende rock 'n' roll, iets uitgelatener is Patience (So What?) dat ook van tijdgenoten Showaddywaddy had kunnen zijn met hun 1976-hit Under the Moon of Love; dameskoortjes in Rough Kids en The Badger and the Rabbit; het vriendelijk rockende The Mumble Rumble and the Cocktail Rock.
De groep maakte vervolgens bezettingswijzigingen door, ging nog even door het leven als Ian Dury & The Kilburns waarna Ian Dury & The Blockheads begin 1978 mijn transistorradiootje bereikten.
Die kom ik op een volgend afspeellijstje tegen, éérst verder met lijstje deel 01. Terug naar New York, op bezoek bij The Dictators met hun protopunk.
* denotes required fields.
* denotes required fields.