De La Soul - Cabin in the Sky (2025)

Dat ziet er veelbelovend uit ❤️

Hmm, niet helemaal, vanaf dan digitaal te beluisteren/downloaden, maar pas vanaf eind januari fysiek in de winkel (op CD en 2LP).

Er zijn dan (op vinyl) twee verschillende hoezen om uit te kiezen, dit is de alternatieve hoes:

De La Soul - Cabin In The Sky (Opaque Sky Blue Vinyl w/ Alternate Cover)

Fijne typische De La Soul Liedjes die eerste vrijgegeven tracks. Vooral dat nummer met geweldenaar Q Tip is erg fijn. Benieuwd naar het hele album.

Dit klinkt - ondanks die 2,5* als eerste, wel erg vroeg gegeven stem - op het eerste gehoor heel fijn, zomers, zorgvuldig.

Had hem gisteren al en er zijn 8 De La platen om mee te vergelijken en dan komt dit er niet best vanaf. Anonieme beats en veel te veel features die ook nog eens alle kanten op gaan. Jammer want ik gun ze het allerbeste.

Royaal in elk geval dat je ze het allerbeste gunt.

Tuurlijk, sympathieke lui met een enorm track record. Maar we leven niet meer in de Daisy Age. Ik zet even laag in maar deze krijgt de kans nog wel in de rotatie want De La.

In sommige opzichten: helaas.

Qua muziek was ik er in 'de Daisy Age' nog net niet bij (in 1989 was ik 7 á 8 jaar oud, in de mid 00's kocht ik uiteindelijk De La Soul's eerste twee albums), maar in retrospect komt het tijdperk erg ontspannen over.

The package klinkt aangenaam. Wel had er in het nummer iets meer een lijntje naar het heden mogen zijn, hoe tegenstrijdig het ook klinkt na de regels hierboven. Zoals de Armand Hammer e.d.-hoek het verleden (hier en daar met een vage Native Tongues-zweem) en het heden wel verenigt, en ook met kwaliteit.

Altijd raar gevonden als een groep die een belangrijk lid verliest verder gaat. Ze gebruiken zijn vocals, het is warm, zonnig zelfs. Toch haalt het niet het niveau van andere platen (ben zelf echt een fan van "And the anonymous..." en het is veel, en veel te lang. Ik zou starten op een 3*.

Ik vind het ook een tegenvaller. Ik heb De La Soul altijd een leuke feel good hiphop act gevonden, maar ze hebben nooit het niveau van bijvoorbeeld A Tribe Called Quest of Digable Planets gehaald, zelfs niet op hun eerste drie platen die nu wel als klassiekers worden bestempeld.

En dit album? Het is aardig, een mooie ode maar meer niet. Veel te lang en te weinig innovatie na ruim 9 jaar afwezigheid.

Eerste luisterbeurt klinkt erg fijn. Lekker speels en zomers geluid, niet al te ingewikkelde raps, en veel sterke features. Precies wat ik van De La Soul verwacht eigenlijk. 70min is wel lang en dat kan nog wel eens de valkuil van dit album zijn, iets wat ik vaker heb met De La albums, maar tot nu toe is dit genieten.

Na 1996 hebben ze eigenlijk nooit meer een consistent hoog niveau gehaald, natuurlijk hebben ze individuele toptracks gemaakt - ik noem een Held Down (2001), Much More (2004), Forever (2009), of Pain (2016) - maar hun albums zijn nooit meer in de buurt gekomen van hun eerste twee platen, of van mijn persoonlijke favorieten Buhloone Mindstate en Stakes Is High. Ik ga dit dan ook niet met hoge verwachtingen luisteren, of misschien niet eens in zijn geheel luisteren - Day in the Sun klinkt prima, maar van Run It Back word ik nou ook niet heel enthousiast.

Nou, ik heb me kostelijk geamuseerd met deze hoor, heerlijke plaat die een lekker vloeiend geheel vormt, ondanks het verlies van Dave/Trugoy is het een vrolijk en upbeat album.

Helaas nog lang wachten tot eind januari voordat deze fysiek uitkomt. Tot die tijd dan maar genieten van de digitale De La ️.

Heiligschennis. De eerste vier albums van De La Soul zijn stuk voor stuk absolute klassiekers en staan op dezelfde hoogte als de door jou genoemde groepen (die ik overigens botervet vind).

Neuh toch niet helemaal mee eens. Oke de eerste is echt vet en lekker fris, maar daarna werd het nooit slecht maar als je het vergelijkt met tijdgenoten, hebben die De La Soul albums die daarna uitkwamen mij nooit volledig kunnen boeien van a to z. Teveel filler op die albums ( en dan kijk ik vooral naar Stakes is High ).

Maargoed dit is voor jou waarschijnlijk vloeken in de kerk en ik kan dus echt wel genieten van De La albums, ik schrijf ze alleen niet zo hoog aan als jij dat doet.

Benieuwd ook wel wat je van dit nieuwe album vind?

Goed album! 1 voor de jaarlijstjes vind ik. Met oog voor de ambacht hip hop, en voldoende kwaliteit. Goede teksten, rijke beats. En jawel ruim 1 uur album. Chapeau de la soul!

Weet niet precies waarom, maar moest bij beluisteren steeds aan Pete (Peter Hurkmans - Forwhomthepetetolls) denken. Zo definitief die dood, opeens zul je nooit meer een album luisteren, terwijl je dat elke dag doet.

Bij de opener word ik steeds redelijk hyped (nu skip ik 'm inmiddels), maar dat maakt de plaat niet helemaal waar. Een beetje te lang en af en toe wat saai. Ook de gast-verses zijn niet overal echt bijzonder. Beetje middle-of-the-road voor mij, ik denk aan een 3,5*, maar zet 'm de komende tijd nog wat vaker op.

Veel liefde voor Esposito én De La, maar die namedrop-intro is meer dan drie minuten cringen.

Gus Cring

Die intro vind ik echt neit tof, snap de bedoeling ook niet. Eerste 2 tracks na intro zijn saai, maar Good Health is wel aardig. Daarna weer tracks die naar mijn mening weinig inspirerend zijn, A Quick 16 is mwah niet slecht niet tof. Dan weer een hele rits aan ongeïnspireerde tracks die op ieder ander album totaal geen indruk maken maar omdat dit De La is je hoopt dat je iets mist wat de track eigenlijk heel tof maakt. Meestal vind ik Q tip wel tof helemaal in combi met de la maar die track is ook weer meh. Nas is een legend en zeker een van mijn favoriete rappers aller tijden maar deze track is weer een grote teleurstelling. Beats zijn matig, raps vrij doorsnee. Ik begin me nu ook enorm te irriteren aan die stem die alle tracks aan elkaar koppelt.
Different World klinkt als een B versie van Little Brother. Veel mindere beats, vrij kale productie, slechte rap en irritante zang. Little Brother is top en dit lijkt een ripoff.
Patty Cake is wel weer aardig maar toch ver van het level van hits van De La door de jaren heen.
Normaal ben ik een groot fan van turntablism maar op The Silent Life of a Truth vind ik het niet veel aan. Ook die raps weer alsof hij er geen zin in heeft. En Eff wordt gered door Black Thought, die man kan niet slecht rappen.
Dan weer waardeloze tracks, inclusief die met Bilal waarvan je zou denken die combi is fire.
Cabin in the Sky is weer iets beter, weer niet heel vet maar zeker een paar leveltjes boven eerder genoemde tracks.
Dont push me is aardig maar het refrein is zo ontiegelijk lelijk dat ik die track gewoon weer kut vind. Zonde want kwa beats en raps best tof, maar wellicht een goede afsluiter kijkende naar de eerdere tracks.

Ik wil het heel goed vinden, ik ben een De La lover met name de eerste albums. Ik vind het meer en deel van de nieuwe generatie niet tof en luister vooral veel 90's werk of rappers die in de jaren 90 opkwamen en weer wat nieuws uitbrengen.
Ik had gehoopt op een 3.5-4* album, niet eens hoger maar gewoon weer even die good feel van het bestaat nog. Ik kan dit serieus niet hoger geven dan een 2.5 met pijn in het hart.

Ja vooral omdat je gewoon weet wat er komt. Lauryn Hill deed dat trouwens ook, maar dan meer dan 20 jaar geleden en ook een stuk subtieler. Dit album wordt overigens best goed ontvangen overal, maar de tendens hier is dat het wat matig is. Of zijn we gewoon verwend geraakt met sterke hiphop albums de afgelopen jaren?

Gelukkig geef je aan dat het jou nooit volledig heeft kunnen boeien. Daar verschillen wij van mening over, en dat mag.
De eerste vier albums hebben voor mij juist een klassieke status. En elk album heeft een eigen karakter.

Ik luister het nieuwe album nu voor het eerst (ben nog niet op de helft), en ik geniet ervan. Hartverwarmend hoe Trugoy zijn plek in de nummers heeft gekregen. Uiteraard niet meer de sample-tsunami van weleer, maar sophisticated grote-mensen-hiphop!

Hij gaat de laatste tijd ook door mijn hoofd. Peter bracht levendigheid op het forum, was regelmatig het startpunt van een 'beste hiphopalbum wedstrijd' en entameerde met vuur pittige discussies. Ik mis dat.

Hier stond mij ook iets van bij, maar zie zijn naam nergens staan in de credits (of tijdens de intro). Zijn terugkeer was toch wel passend geweest bij deze serie.

Saaie plaat helaas. Had Run it back al gehoord en die beviel (bevalt) me wel. Dankzij namen als Tip, Black Thought, Bilal en Common namen de verwachtingen verder toe, maar helaas is het weinig soeps allemaal, met af en toe zelfs tenenkrommende refreintjes plus veel te veel niets toevoegend gezwets. Vastberaden hem uit te luisteren, maar dat voelt als doorbijten... (ben bij Different World)

Ik moet tot mijn teleurstelling ook concluderen dat dit niet is wat ik ervan had verwacht. Ik had de hoop dat dit het beste album van de, tot zover matige, Legend Has It-serie zou zijn. De single Day In The Sun is eigenlijk wel tekenend voor het hele album; een tikkeltje vreemd/verassend met wel een heel fijne, zonnige sfeer, maar uiteindelijk toch te lang en flets om echt indruk te maken. En dat terwijl dit nummer, en het hele album, niet abnormaal lang duurt. Ik zet het album gemakkelijk even op en luister met plezier, maar de behoefte om het uit te luisteren (of op repeat te zetten) is dan weer totaal niet aanwezig.

En als je de naam Slick Rick op een De La-album ziet staan en je krijgt dit... jammer!

Ik vind het wel een fijn vibeje.. Ontstijgt wel de klassieke hiphop ofzo met interessante beats en ook wel veel interessante features.. Ik erger mij alleen wel dood aan de skits en aan Esposito..

Juist daarom is dit album zo welkom vind ik

Het is wel een beetje langdradig allemaal, maar verder luister 't prima weg

Niet echt iets voor mij.

De La Soul hoort bij de stroming "alternative hip hop", een subgenre waar acts zoals A Tribe Called Quest en The Roots ook bij horen. Laat dat nu eigenlijk een stroming zijn waar ik niet erg bekend mee ben, dit zijn artiesten die me nooit echt hebben weten grijpen. De La Soul is me zelfs bijna volledig onbekend. 3 Feet High and Rising beluisterde ik wel eens een keer of twee, maar het is me niet bijgebleven.
Cabin in the Sky is hun eerste album sinds de dood van Trugoy the Dove, en het tweede dat ik van hen check.

Deze LP is een fijn project geworden dat in principe weinig verkeerd doet. Posdnuos is een fijne MC, maar niet eentje dat mijn interesse echt weet vast te grijpen. Hetzelfde kan eigenlijk gezegd worden over de producties op Cabin in the Sky.

De intro van Giancarlo Esposito vind ik geweldig gedaan, zo mogen wel meer artiesten hun album beginnen. Cruel Summers Bring FIRE LIFE!! swingt heerlijk uit de pan (voornamelijk het gedeelte van Yukimi). Nas zet zijn voortreffelijke feature run verder met Run It Back!!. The Silent Life of a Truth is, wat mij betreft, het hoogtepunt.
De overige nummers springen er voor mij niet uit. Slecht is het absoluut nergens, dit is gewoon geen album waar ik snel naar teruggrijp. Er kon, met 20 nummers en een speelduur van 1:10u, wel gesnoeid worden in de tracklist.

Dit was het album uit de Legend Has It...-serie waar ik niet bepaald naar uitkeek, maar ook geen verwachtingen van had. Het valt niet tegen, toch heeft De La Soul me niet kunnen overtuigen om verder in hun discografie te duiken.

Helemaal klaar voor de finale van deze serie: Light-Years van Nas & DJ Premier!

3,5*

Heb dit album nu tweemaal geluisterd. Weet eigenlijk nog niet zo wat ik ervan moet vinden. Ik vind het wel prettig luisteren maar het gaat het ene oor in en de ander weer uit. Klinkt wel relaxt funky, wat ik gewend ben van De La maar het is voor mijn gevoel ook een rommelige plaat. Daar stoor ik mij wel wat aan.