Lou Gramm - Released (2026)

Mijn verwachtingen zijn nul komma nul want dat zijn stem volledig weg was bleek al jaren terug met ontstellend zwak materiaal van de lou gramm band (staat die release op Mume?) of is dit eerder materiaal?

Long hard look is sowieso een oud nummer, verzamel album?

Ja, en True blue love ook natuurlijk, dat was in de originele versie nog een hitje in de VS. Kennelijk nieuwe opnamen, in dit ene geval een akoestische versie. En verder, zo lees ik op sites als Blabbermouth, vooral materiaal dat hij al in de jaren tachtig schreef en dat de albums destijds niet haalden. Klinkt als restmateriaal, maar wellicht waren die nummers gewoon nog niet voltooid. Oud werk en wat nieuws geschreven nummers, in samenwerking met zijn oude maatje Bruce Turgon, die hij al kent uit de tijd van Black Sheep (pre-Foreigner).

Ik hoop er het beste van, want ik gun Lou Gramm het allerbeste, zeker na alle gezondheidsproblemen die hij heeft doorgemaakt. Maar ook mijn verwachtingen zijn niet hooggespannen. Eigenlijk is het al heel wat dat hij 'back in business' is.

Heb me nooit zo verdiept in het oeuvre van Gramm, maar Young Love klinkt goed en typisch 80's rock. Toch wel benieuwd naar de rest

Een beetje een afzichtelijke hoes, met een foto van een man die er zo bepaald niet meer uitziet. Helaas, ten tijde van I want to know what love is (1985) was hij een behoorlijk knappe man.
Qua stem, hij schijnt toch nog te toeren, moet het nog kunnen. Van de week zelfs nog, met zowel een eigen band als bij Foreigner.
Hij moest voor de 'herziene' 4 vorig jaar ook nog eens nieuw inzingen op plekken waar ik dat niet zou zeggen.
Helaas had hij nooit Foreigner moeten verlaten. Onderlinge meningsverschillen zijn altijd goed voor het creatieve proces.
In 1992 werd hij herboren Christen en kwam in 2009 met een Christelijk Rockalbum. Ik heb daar uiteraard geen enkele mening over maar meestal wordt het creatief dan een beetje dunnetjes en gaat het met de verkopen ook behoorlijk de verkeerde kant op.
Zonde van de stem maar hij mag dat uiteraard zelf weten.

Maar ik betwijfel of we een Waiting for a girl like you gaan terugvinden op dit album.

Ik heb die meningsverschillen ook nooit zo goed begrepen. Lou wilde meer de hardrock kant op. Of zoiets. Terwijl zijn eigen solo albums nou niet echt heavy metal zijn maar toch behoorlijk in het verlengde liggen van eerder Foreigner werk en het Lou loze album uit 1992 behoorlijk hard rockte (maar weinig impact maakte).

Volgens mij zit of zat het meningsverschil bij de credits voor "I Want to Know What Love Is". Gramm was van mening dat het 35/65 procent was voor Jones en Jones dacht 5/95.

I said, 'Five, Mick?' I said, 'You should just keep it all.' And he did. He didn't say, 'No, Lou. Please. Let's work it out.' I said, 'Five percent for me after all the work I did on the song?' I said, 'You should just keep it all.' And he didn't say anything. He just kept it all. And you know the millions and millions that that song has brought in?" bron: Lou Gramm Was 'Crushed' by Credit Split on Foreigner Hit - ultimateclassicrock.com

Lou ging inderdaad de hardrock kant op. Shadow King is een top album met maestro gitarist Vivian Campbell op sologitaar.Helaas maar 1 album gemaakt

Retro 1980-hoes. De man is nu 75. Laatste keer dat ik hem hoorde was in 2019 op het album The Secret van Alan Parsons als leadzanger van het nummer Sometimes. Wat toen ook opviel was zijn veranderde stemgeluid. Leuke release toch wel. Niet (meer) verwacht.

Haha, deze cover bevat wel zo'n beetje alle lelijkheid die een ontwerper zich kan veroorloven. Zelfs als ik een die-hard Lou Gramm fanaat was zou ik dit album niet vooraan op het schap zetten. Wat een treurnis en doet ook vermoeden dat de inhoud van eenzelfde niveau is. Hopelijk voor de liefhebbers niet het geval.

Hm, ik denk dat de randen van de hoes naar Foreigners verzamelaar Records verwijzen. Een jukebox. Enne, wat mij betreft geen problemen ermee! Ben benieuwd naar de muziek.

Als ik het goed heb zijn dit een verzameling van nooit eerder uitgebrachte nummers die oorspronkelijk in de jaren '80 zijn opgenomen. Sommige nummers waren niet geheel uitgewerkt enz.
Deze vandaag voorbij laten komen via spotif. Gramm klinkt in ieder geval vanouds goed. En dat de beste man zingen kan/kon is natuurlijk overbekend. Een van de betere wat mij betreft. Verder nix nieuws onder de zon. Een lekkere sax solo ontbreekt zelfs niet bij Walk the Walk . Te vroeg om een echt oordeel te vellen. Maar de eerste indruk is prima.

De eerste 6 nummers zijn prima nummers. Die op geen enkel Foreigner plaat hadden misstaan. Gramm zijn solo platen verschillen sowieso maar weinig wat dat betreft. Eigenlijk had hij helemaal geen solo platen hoeven te maken. In feite is dit Foreigner zonder de leden van Foreigner. Met dat verschil dat deze band prima gitaristen heeft, Vivian Campbell (die alleen op het eerste nummer meespeelt) en Gary Hoey. En deze mannen leveren heel wat beter werk af dan Foreigner chief Mick.J. En daar zeg ik nix geks mee, denk ik. Jones zijn kracht ligt in het schrijven van mooie Foreigner nummers. En Gramm is wat mij betreft de beste AOR zanger. No doubt.
Mooi dat de productie meer dan prima is. Geen typisch jaren 80 blikkerig geluid, die zijn eerdere solo platen teisteren.En dat Lou hier staat te zingen als een(?) LOU GRAMM , is volkomen logisch. Want alles is zo gelaten zoals het is opgenomen in eind jaren 80. In zijn heydays was deze man eenvoudigweg king.
De eerste 6 nummers knallen er zeer zeker lekker in. Goed geschreven nummers. Met mooi gitaar werk.
Long Hard look is wat dat betreft het beste voorbeeld. Heerlijk nummer. Met een Gramm die weer eens prachtig soulvol staat te zingen.
De overige 4 nummers vind ik maar matig. Zelfs het prachtig gezongen Word Gets Around kan mij maar weinig bekoren. De steeds terugkerende refreintjes beginnen me behoorlijk te irriteren. En dat overkomt me wel vaker bij die laatste 4 nummers.