Dead Dads Club - Dead Dads Club (2026)

Dead Dads Club is een nog onbekende 4-piece band. Hometown is Malvern en dat ligt 50 km onder Birmingham. Hoor vet aangezette gitaren en de credits daarvoor zijn voor Carlos O’Connell
(id. gitarist bij Fontaines D.C.)

Dead Dads Club lijkt een nieuwe naam, maar is een voortzetting van eerdere soloprojecten zoals Palma Violets en Crewel Intentions onder leiding van bassist en zanger Alexander "Chilli" Jesson.
Bij de Fontaines D.C. speelde hij op de ‘Romance’ tour aanvullend gitaar en achtergrondzang. En daar is dan weer de link met Carlos O’Connell die voor dit album de productie deed. Daar waar eerdere albums bleven steken in goedbedoelde middelmatigheid. Weet Carlos het songmateriaal wel de juiste meerwaarde mee te geven. En dat levert uitstekende indie rock op.

De bandnaam refereert aan de dood van Alex zn vader en met titels als ‘Don’t Blame The Son For The Sins Of The Father’ is duidelijk dat er wat persoonlijks verwerkt moet worden.
De muzikale invulling geeft een passend tegengewicht voor de beladen inspiratiebron van dit album, met rauw schurende gitaren en af en toe dreigende synths. Gecombineerd met meer melodische delen, is er een fraai zelfverzekerd album ontstaan.

Hoe fijn kan het zijn om naar onbezorgde jeugdherinneringen terug te grijpen en deze als inspiratie te gebruiken en deze met de buitenwereld te delen? In het geval van de voormalige Palma Violets bassist Chilli Jesson werkt dit echter niet zo. Aan de inspiratie zal het niet liggen, alleen wordt deze overschaduwd door pijn, waardoor hij deze memoires het liefste zo ver mogelijk wegstopt.

Echter bij zijn zus Georgie Jesson heeft het van zich afschrijven een therapeutisch effect, en bundelt ze deze poëtische stukken tot een boekwerk. Onbewust moedigt ze haar broer aan om met dit verdriet aan de slag te gaan. En dan ben je opeens weer die jongen van amper 13 jaar oud, die met onbegrip toekijkt hoe zijn vader zichzelf in een drugsverslaving verliest en hier uiteindelijk aan overlijdt. Natuurlijk speelt het tevens een rol dat Chilli Jesson nu zelf vader is, en wel het beste van de relatie met zijn kind wil maken. Het veredelde Dead Dads Club eenmansproject is vervolgens al snel een feit.

De afgelopen twee jaar staat hij als extra gitarist bij Fontaines D.C. op het podium en bouwt Chilli Jesson een hechte vriendschappelijke band met gitarist Carlos O’Connell op. Dit Fontaines D.C. bandlid gelooft wel in Dead Dads Club en duikt vijf dagen met Chilli Jesson de Parijse La Frette Studios in om de tracks verder uit te werken. Er zit heel veel Fontaines D.C. creativiteit in de songs verweven, wat de Dead Dads Club plaat nog interessanter maakt. Rupert Greaves van Blind Pilgrim mengt zich vanuit de zijlijn in dit proces en voegt ook nog de nodige gitaarpartijen toe.

Dead Dads Club is soms zwaar en donker, maar over het algemeen opbeurend. Het mijmerende It’s Only Just Begun staat niet op de rand van de wankele afgrond, het is een nieuwe stap vooruit in het leven, de hergeboorte. We wanen ons ergens in die alternatieve Amerikaanse muziekscene van de jaren negentig, Slacker rock in hun hoogtijdagen. Ondanks de Londense achtergrond voelt It’s Only Just Begun niet echt Brits aan.

Soms is het heerlijk om te verdwalen, in Volatile Child is het eerder bedreigend, onvoorspelbaar en vreemd. De licht croonende Chilli Jesson bewapend zichzelf met zijn basgitaar waar de mooiste melodielijnen uit ontsnappen. De elektronische ruis in Humming Wires geeft de afstandige chaotische sfeer een bittere grijze kleur mee. Zo duister kan het leven dus zijn. Het spookachtige Goosebumps zoemt lekker neurotisch op dit thema voort. Junkyard Radiator teert op een akoestisch gothic postpunk deuntje en daar maakt Chilli Jesson met zijn kopstemuithalen het grote verschil.

Bij de Running Out of Gas folkrock vinden opgefokte frustraties eindelijk een weg naar buiten. De onmacht die vanaf zijn puberteit geen recht tot betekenis krijgt. Running Out of Gas gooit al die opgekropte ellende eruit. Running Out of Gas is een levensles gericht aan een dierbaar persoon van hetzelfde vlees en bloed die gefaald heeft. Daarna kan het alleen maar beter worden. En dat is het That’s Life popdeuntje dus ook. Een lege ongeschreven witte pagina, een writer’s block als opluchting om gedane zaken te herstructureren. Het afsluitende Need You So Bad zoekt antwoorden in de herhaling en geeft exact dezelfde zinsdelen als in That’s Life kracht en betekenis.

Het rauwe van zich af rockende Don’t Blame The Son For The Sins Of The Father is daar nog niet aan toe. De plek op de plaat is wat misplaatst, omdat deze single al eerder het licht ziet. De dreunende industriële chaos van Don’t Blame The Son For The Sins Of The Father is confronterend omdat de moeder in de karaktertrekken van haar zoon de slechte eigenschappen van haar overleden zwakke echtgenoot ziet. Deze tegenreactie komt dus heftig binnen. Need This Around is het escapisme wat hieruit voortkomt. Muziek als drug, muziek als zalvende uitvlucht. Gezonder, met hetzelfde effect. Vervolgens nog eventjes ontspannen relaxen op de divan bij de psycholoog met een Hospital Pillow in de nek.

Er zit dus heel veel Fontaines D.C. in Dead Dads Club. Dit geeft het amicale vertrouwen van Carlos O’Connell in Chilli Jesson en de onderlinge verstandshouding weer. Dit is de plaat die laatstgenoemde moest maken. Het wekt de indruk dat het bij een eenmalige concept blijft. Het belangrijkste is dat Chilli Jesson een stukje leven een plek geeft en dit vervolgens afsluit. Dat dit tevens een fraaie plaat oplevert is een mooie bijkomstigheid.

Dead Dads Club - Dead Dads Club | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com