Queen's Pleasure - Stunt Double (2026)

Het nieuwe album van NL beste gitaarband is ook onmiddellijk de muzikale verrassing van dit nog frisse jaar. Want hun sound heeft de groots mogelijke mutatie doorstaan die mogelijk lijkt, terwijl de band in nog precies de zelfde samenstelling is als voorheen. De eerste 2 hoofdstukken werden gedomineerd door pure Britpop met als nadeel dat de inspiratiebronnen soms herkenbaar waren.
De eerste nummers van dit Stunt Double laten direct een heel ander avontuurlijk geluid horen, met vet aangezette nois rock, energiek en ongepolijst en tegelijk mogen de gitaren nog steeds hoekig en melodieus klinken. Productietechnisch meesterlijk. Een andere noviteit is ‘The Drop’ met heerlijk swingende funky gitaren, die tegen het eind van de song langzaam steeds gruiziger worden. Nog meer dynamiek is hoorbaar in ‘Eva’ vooral in de intense zang van Jurre.
Op afstand hun beste album so far.

Een enorme verrassing na het te gewone tweede album. Op de cruciale derde plaat gaat de band er vol voor en dat heeft niet alleen geleid tot een enorme verdieping van het geluid en palet, maar ook geresulteerd in een album vol goede songs. In tegenstelling tot bijvoorbeeld coldwarkids raak ik geregeld zeer plezierig verrast door Nederlandse bands in het, voor het gemak, postpunk genre. Daar is dit er zeker een van. (Andere voorbeelden, Global Charming, Tramhaus, Marathon om er drie te noemen.) Het zou mooi zijn als ze een (internationale) stap als die van Tramhaus zouden kunnen maken. Op basis van Stunt Double zou dat helemaal terecht zijn.