Flea - Honora (2026)

Deze was al een tijdje bekend:

A Plea

En nu is er ook:

Traffic Lights (feat. Thom Yorke)

4 covers, 6 originele nummers.

22 mei te zien in Paradiso.

Nummers twee en drie zijn erg fijne 'priegelmuziek'. Jazz, blues en nog wat meer in de mix. Prettig ingespeeld iig. Er gaat iets relaxed vanuit.

Dat ik nog ooit iets post-00's op zou zetten dat gelinkt is aan de RHCP, zag ik niet aankomen. En deze nummers überhaupt niet.

Oei! Flea en 'Jazz'. Als dat maar goed komt.

Afgaande op de door mij genoemde nummers is er weinig te vrezen.

Tenzij je een purist bent.

Hij doet dit ook verre van alleen. O.a. Jeff Parker werkt eraan mee.

Flea heeft vroeger trompet gespeeld en is een jazz liefhebber

Thinkin Bout You wordt prachtig gecoverd.

Benieuwd naar de rest!

De EP Helen Burns deed me niet zo veel, maar een jazz debuutalbum met covers van nummers die ik wel kan waarderen (Maggot Brain, Thinkin Bout You) plus gastartiesten waar ik groot liefhebber van ben maakte mij enorm nieuwsgierig. Overigens zijn de andere twee covers Wichita Lineman van Glen Campbell, geschreven door Jimmy Webb en Willow Weep for Me, een jazzstandard van Ann Ronell.

Dat Flea trompet speelt wisten we al omdat hij dat bij Red Hot Chili Peppers al liet horen. Zou de funk ook in deze jazz terug te horen zijn? Als je kijkt naar het feit dat er covers op staan van Funkadelic en Frank Ocean zou je zeggen dat dat toch wel het geval zou moeten zijn. En dat is het dan ook: funk en pshychedelica zijn zeker terug te horen, maar het is voornamelijk jazz. Jazz van een niet al te moeilijke soort, maar ook weer niet enorm toegankelijk voor niet-jazz liefhebbers. Ik verwacht dan ook niet dat verstokte Red Hot Chili Peppers fans dit geweldig gaan vinden.

De bijdrages van Yorke en Cave zijn zeer zeker de moeite waard en ik moet zeggen dat het hele album me behoorlijk weet te boeien (Frailed is prachtig). Lekker groovende jazz is aan mij wel besteed. Dat Flea niet in het rijtje jazz-giganten geplaatst zal gaan worden met Honora is een zekerheid. Maar ik prijs de man dat hij eindelijk iets met zijn grote liefde, jazz, is gaan doen. Het pakt goed uit.

Nick Cave die zingt. Ook altijd prettig. Prima album dit.

Mooie plaat hoor, maar wat een mooie albumhoes ook.

Hier word ik erg blij van. Geslaagde fusion van moderne puristen jazz dankzij Jeff Parker & co en interessante covers en bijdragen van Yorke en Cave en maken het toegankelijk voor breder publiek voor wie “A way out of easy” te saai is.

De mevrouw op de foto is Flea's schoonmoeder, Shahin Badiyan, die afkomstig is uit Iran, in de jaren '60.

Ik zie al wel weer belachelijk hoge prijzen voor de LP, die ook nog eens geperst is bij GZ media die bekend staan om kwantiteit boven kwaliteit.
Deze laat ik voorlopig maar even liggen.

Ik had hetzelfde, en dan ook nog eens zo'n lelijke rode kleur die totaal niet bij de hoes past (had dan transparant of wit gedaan of zo).

Maar ik vind dit echt zo'n lekkere plaat die je op vinyl moet beluisteren toch?! Dus ik heb de gok gewaagd voor de iets goedkopere (maar nog steeds erg prijzige) zwarte versie: drie kanten, waarvan kan D 'etched'.

En gelukkig: veel nieuw vinyl klinkt niet best en vaak betreft het dan ook nog eens uitgerekend die dure varianten, maar hier blijkt het niet het geval. Ik ben er zeer tevreden mee. Aan de prijs kunnen we inderdaad niet veel veranderen en het probleem tegenwoordig is dat je vaak niet hoeft te wachten op goedkope herpersingen, maar wie weet...... ik durfde de gok niet te wagen bij dit geweldige album wat ik op voorhand nooit verwacht had.