Courtney Barnett - Creature of Habit (2026)

Een nieuwe van Courtney, leuk nieuws. Zat er al aan te komen na het uitbrengen van eerste single; Stay in Your Lane. Nu is ook Site Unseen uit.

Courtney Barnett klinkt echt volledig uitgeblust, kraak noch smaak die nieuwe singles.

Oh gek, ik vind het juist wel weer eens fijne nummers van haar.

Mantis & Sugar Plum

Kijk, dit lijkt er meer op! Vooral Mantis klinkt erg fijn.

Ik vind de nieuwe nummers wel aardig, maar niet meer dan dat. Geef mij maar de ouwe gruizige sjaggerijnige Courtney.

Oei dat klinkt niet best....dat.vind ik namelijk ook verreweg haar beste periode (sometimes.....). Met de opvolgers kan ik weinig.
Ga ik er nog aan beginnen?

Toch maar aan de vrijgegeven nummers begonnen en dat maakt mij wel nieuwsgierig naar de rest. Het klinkt wat gelikter dan haar debuut album, maar zeker fijner dan de opvolgers.
Ik geef het zeker een kans!

Gewoon een prima albumpje van Courtney. Rustig met als hoogtepuntjes als ze haar sarcastische zang opzet in Mantis en Another Beautiful Day. Mantis kan als song wel eens hoog scoren bij mij aan het einde van het jaar.

Een lesje in hoe kan ik met 2 akkoorden een nummer volspelen, spijtig genoeg zonder memorabele momenten.

Het kenmerkende cynisme begon Courtney Barnett op te breken. De verbitterende teksten van Things Take Time, Take Time wekten de indruk dat de muzikant tegen een burn-out aanliep. Zelfs de alledaagse simpele irritaties wogen zwaar, waardoor ze besloot om het rustiger aan te doen. Daar paste de druk van het kleine eigen platenlabel Milk! Records niet meer tussen. Na de opheffing daarvan werd het tijd om schoon schip te maken. Sterker nog, het luchtte zodanig op, dat er weer ruimte voor liedjes in haar hoofd ontstond.

Na de tranen en het therapeutisch loslaten vloeiden de songs weer als vanouds vanzelf uit haar pen. Wanneer de woorden eenmaal op papier stonden, werden deze zorgvuldig door Courtney Barnett geanalyseerd. Dit gaf rust en betekenis maar betekende niet dat het nu direct uitstekend met Courtney Barnett ging, blijkt bij beluistering van Creature of Habit.

In het dromerige Wonder heerst de twijfel. Hoe kijkt de omgeving tegen haar aan en wordt er niet achter de rug om over haar geroddeld? De van oorsprong Australische rockster zit tegenwoordig op een prettige manier hoog in haar emoties. Ondanks dat er zeker hulp geboden wordt, moet Courtney Barnett het uiteindelijk toch allemaal alleen klaarspelen.

Creature of Habit ruimt op en openingstrack Stay in Your Lane geeft dit treffend weer. Stay in Your Lane is een ouderwetse indiepop/rocksong zoals er velen in de jaren negentig geschreven werden. Stella Mozgawa van Warpaint drukt zoals vanouds haar stempel met stevig drumwerk. Door het uptempo karakter zakt Creature of Habit niet in zelfmedelijden weg. Bijna vanzelfsprekend bewapent de zangeres zich met sarcasme en zelfspot, zij het minder dan voorheen. Het is daarbij de kunst om die zwarte rand van voorganger Things Take Time, Take Time weg te vijlen, waardoor het geen zwaarmoedig geheel wordt.

Het schrijfproces van Site Unseen kwam maar stroef op gang, pas toen folky Katie Crutchfield (Waxahatchee) zich erin mengde begon het te lopen. Ze delen hetzelfde gevoel van heimwee en vullen elkaar daarin verbaal treffend aan. Na een paar troosteloze regenliedjes breekt vanaf One Thing at a Time de zon door. Mantis presenteert Courtney Barnett als een opgewekte grunge zangeres, die haar depressies overwonnen heeft. Ze herinnert mij hier aan die andere Courtney, namelijk Courtney Love, maar dan wel in haar beste dagen. De muzikale omlijsting van Mantis meet zich hierbij met het betere Fleetwood Mac werk.

De juweeltjes bevinden zich dus in het midden van de plaat. Ook de luie slacker rock van Sugar Plum ademt het oude gelukzoekersgevoel van California in de jaren zeventig uit. De wave van Same heeft daarentegen weer een zonnige eighties uitstraling. Het lekker gestoorde Great Advice toont genoeg dwarsigheid en koppige weerhaken. Hier rekent Barnett af met de manipulerende bemoeiallen die de zangeres met al hun goede raad gaan tegenstaan.

Ouder en wijzer sluit ze met het bevredigende Another Beautiful Day af. Als de gitaar het smerig van haar zang overneemt, besef je opeens dat Courtney Barnett ook een verdienstelijke muzikant is. Het volwassen Creature of Habit mist dan wel wat van die humorvolle scherpte, het sarcasme en de zelfspot van de eerdere platen, de plaat biedt wel een mooie aanloop naar Courtney Barnetts hervonden zelfbewustzijn, en misschien nog belangrijker, naar haar zelfredzaamheid.

Courtney Barnett - Creature of Habit | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Hele fijne verrassing voor mij na twee teleurstellende albums. Ik denk dat ze haar debuut niet meer gaat overtreffen, maar dit komt dicht in de buurt. Tekstueel minder spitsvondig en beschouwend, maar ik ben blij met de weer ouderwets "rammelende" muzikale koers. Voor mij meer waard dan de voorlopige score op MM. Ik ga voorlopig voor 4.0.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Courtney Barnett - Creature of Habit - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Courtney Barnett - Creature of Habit
De Australische muzikante Courtney Barnett heeft de tijd genomen voor haar vierde album Creature of Habit en in de woestijn bij Joshua Tree de inspiratie gevonden die op de vorige twee albums af en toe wat ontbrak

Het debuutalbum van Courtney Barnett schaar ik onder de beste albums van dit millennium, maar het niveau van dit album wist de Australische muzikante wat mij betreft niet vast te houden op haar tweede en derde album, die allebei wat minder ruw en opwindend klonken. We zijn inmiddels vijf jaar verder en Courtney Barnett keert terug met haar vierde album Creature of Habit. Het is een album waarop ze wat mij betreft weer op de goede weg is. Het klinkt niet zo indringend en urgent als haar debuutalbum, maar Creature of Habit bevat een aantal aansprekende songs, die zowel muzikaal als vocaal zeer fraai worden uitgevoerd. En ook Creature of Habit is vast weer een groeialbum.

In 2013 schreef ik op De Krenten uit de Pop voor het eerst over de muziek van de Australische muzikante Courtney Barnett. Ik schreef uiteindelijk zelfs drie keer over The Double EP: A Sea Of Split Peas, waarop tracks van de eerste EP’s van de muzikante uit Melbourne waren samengevoegd.

Ik zag The Double EP: A Sea Of Split Peas in 2013 en 2014 als het debuutalbum van Courtney Barnett, maar haar echte debuutalbum, Sometimes I Sit and Think, and Sometimes I Just Sit, verscheen pas in 2015. Op haar debuutalbum klonk de muziek van Courtney Barnett nog wat veelzijdiger dan op haar EP’s en met het album maakte ze de belofte van haar eerdere werk meer dan waar, al stelde ik in 2015 zelf dat ze die belofte al lang voorbij was en haar eerste meesterwerk had afgeleverd.

Zo enthousiast als ik was over de eerste EP’s en het debuutalbum van Courtney Barnett ben ik nooit meer geweest, want op een gegeven moment raak je gewend aan het niveau dat een muzikant haalt. Courtney Barnett maakte het me bovendien niet makkelijk met haar nieuwe muziek, want het veel toegankelijkere geluid op haar tweede album, het in 2018 verschenen Tell Me How You Really Feel, vond ik bij eerste beluistering wat gewoontjes en ook het wat meer ingetogen geluid op haar uit 2021 stammende derde album Things Take Time, Take Time sprak me in eerste instantie minder aan dan haar vroege werk.

Uiteindelijk draaide mijn mening wel wat bij, want ook op haar tweede en derde album wist Courtney Barnett een prima niveau te bereiken, maar het klonk niet meer zo ruw en geïnspireerd als haar debuutalbum. De Australische muzikante heeft lang gewacht met het uitbrengen van haar vierde album, maar deze week is er dan eindelijk Creature of Habit.

Na twee uiteindelijk toch net wat mindere albums verwachtte ik niet dat de Australische muzikante weer in de buurt zou komen van haar geweldige debuutalbum en dat doet ze ook niet. Ook Creature of Habit mist het ruwe en urgente van het debuutalbum van Courtney Barnett, die ik destijds vergeleek met Patti Smith en PJ Harvey. Dat waren vergelijkingen die destijds maar ten dele opgingen, maar het zijn namen die ik niet meer terug hoor bij beluistering van het nieuwe album.

Ook Creature of Habit klinkt weer wat minder stevig, wat toegankelijker en wat melodieuzer, zowel in de muziek als in de zang. Toch bevalt het nieuwe album van Courtney Barnett me wel en het bevalt me in ieder geval een stuk beter dan de twee voorgangers, al groeiden die uiteindelijk wel wat.

Aan het begin van het album is het even zoeken naar de echt goede songs, maar Creature of Habit bevat er uiteindelijk wel een respectabel aantal. Courtney Barnett heeft het Australische Melbourne verruild voor Los Angeles en werkte daar samen met topproducer John Congleton, die een album altijd net een beetje extra meegeeft.

Ook de sound op Creature of Habit heeft baat gehad bij de ervaren hand van John Congleton, die gelukkig nog wel wat ruwe kantjes heeft laten zitten, bijvoorbeeld in het lekker stevige One Thing At A Time, mijn favoriete track.

Het gitaarwerk van Courtney Barnett komt prachtig uit de speakers en ook het drumwerk van Warpaint-muzikante Stella Mozgawa mag er zijn. Zeker in de beste songs op het album overtuigt Courtney Barnett redelijk makkelijk, zeker als ze ook nog wat Californische zonnestralen toevoegt aan haar songs. Een geslaagde comeback wat mij betreft. Erwin Zijleman

Ze staat wat zonniger in het leven, maar laat de gitaren nog steeds lekker rammelen, hoor. Met dat heerlijk zeurderige toontje weet ze haar statement nog goed te maken. Go Courtney, Go!

Voor mij is het heel duidelijk, dit is haar beste album tot op heden. Juist datgene wat mij altijd irriteerde, is weg. Dat slacker, verveelde, ongeïnteresseerde in haar stem is vervangen door een prettiger leven in de zon in Californië. Het kan ook liggen aan Warpaints Stella Mozgowa en/of John Congleton.

Het vorige album vond ik uiteindelijk echt vreselijk, dat daarvoor verveelde na enige tijd. Daar is met Creature Of Habit nog geen enkele sprake van. Een aantal nummers sprankelt en dat is nieuw bij ms. Barnett. Is het toeval dat het beste nummer op de plaat, 'One Thing At A Time', samen geschreven is met Mozgowa? Ik denk het niet. Zelfs de lege(re) nummers doen het prima en de nummers die dichter tegen haar "oude" zelf aankruipen, zijn dan ook gewoon goed te doen, maar ook lichter van toon.

Ik stond niet te springen om dit nieuwe album van Courtney Barnett te gaan luisteren, maar ben blij dat ik het toch gedaan heb. Sterker, de LP ligt al enige dagen in huis.