Charli XCX - Wuthering Heights (2026)

Moet dit niet onder 'score' i.p.v. regulier album?

Het is geen score (speciaal voor de film gecomponeerd muziekstuk), maar een soundtrack, bestaande uit nieuwe popnummers van Charli’s hand. Het beste type album leek me dan ook een regulier album, want het is meer een companion album voor bij de film, met nieuwe nummers van een enkele artiest. De enige andere optie die ik kan bedenken is verzamel nieuw, maar het valt niet onder die categorie volgens de Wiki als ik kijk naar wat daaronder valt. Vandaar dat ik in dubio zat en dientengevolge dit maar koos als type. Maar een score is het dus niet.

Charli XCX blijft verrassen! Ik vind het trouwens fantastisch te zien hoe meiden in de pop durven te experimenteren. Rosalia's LUX bijvoorbeeld, en Lilly Allen's conceptalbum. Misschien zoek ik er teveel achter maar het zijn vooral de Europese artiesten die experimentele pop maken, niet de Amerikaanse. Sabrina en Taylor blijven toch wat veilig en gecalculeerd bij hun succesformule. Hoewel, Beyonce's Cowboy Carter was wel een ommezwaai / power-move.. Afijn: nieuwe Charli! deze gaat op repeat en kijken of die beklijft.

Klopt, Europa is momenteel toch wel leidend. Ook met Oklou trouwens.
Hoewel je ook underscores niet mag uitvlakken.

Nou, ik ga later eens rustig dit ding van Charli aanhoren. Ik weet niet of ik het nou als een echt Charli album moet beschouwen... een vreemde eend in de bijt. Maar ik vermoed dat het genietbaarder zal zijn dan de film.

Ben het daar niet zo mee eens. Caroline Polachek bvb.

Dat moet niet moeilijk zijn. De film is tenenkrommend slecht.

Waarom vind je dat?

De soundtrack is in elk geval zeer passend. Droevige viooltjes, een soort "sad rave", zo passend. Lekker emo.
Mijn respect stijgt voor Charli. Gaat dieper dan escapistische Brat.

Caro Pola is in haar hart meer euro dan yank!
Maar zij is ook juist begonnen als indie artiest en heeft dat meegenomen naar haar recentere jaren als popmeid.

⚠️ Moviemeter crossover! ⚠️

Heb jij hem gezien? Ik ben vooraf al meewarig wanneer er weer een werk van een Brontë of Austen tot een period film voor de dames wordt gereduceerd.
En bij het zien van de casting werd dat gevoel niet minder. Margot Robbie als Cathy?? Zij is verre van blond en dat is geen oppervlakkig detail; ras en sociale status zijn relevant voor het verhaal.
Weet je wie ze wél hadden moeten casten? CHARLI. Die nota bene betrokken is bij de film, iemand die zeker wel voldoet aan het profiel van de hoofdrol, dus dat maakt het wel erg bitterzuur.

En de scriptschrijvers kunnen wel beweren dat ze het boek hebben gelezen, maar als puntje bij paaltje komt, dan is het boek nooit wat leidend is. Want iedere keer kijken ze gewoon weer af bij de voorgaande "period chick lit" films wat de esthetiek en de vibe moet zijn, en voor deze incestueuze Hollywood-spiraal hebben Brontë, Austen en Shelley maar te buigen...

Ik heb 'm nog niet gezien, nee. Dit was mijn recensie, dank u.

De film ga ik waarschijnlijk niet bekijken, maar ik was wel ontzettend benieuwd naar deze nieuwe plaat van Charli. Mij stelt ze in elk geval weer niet teleur met deze melodische score met (inderdaad) cinematische soundscapes. Na pas een keer te hebben geluisterd weet ik direct dat deze net als BRAT weer een hele tijd terug zal komen in mijn lijstjes.

De afgelopen week ben ik toevallig begonnen met het doorzoeken van 'dreampop / shoegaze' lijstjes op Spotify en Deezer. Subgenres waar ik ook nog nooit van had gehoord .... deze nieuwe van XCX past wel helemaal in mijn vibe van de week, namelijk: een beetje hipster, ietwat donker en omringd door veel synths en sound designers die zich uitleven. Precies waar ik zin in had

✌️☮️peace

Polachek vind ik dan wel weer af en toe vermoeiend, omdat ze steeds stemtrucjes doet ofzo. Dat zit hem waarschijnlijk in die switch naar hoge kopstem en weer terug haha. Het is misschien ook gewoon een onderdeel van haar 'signature sound'. Hoewel ik haar echt kan waarderen hoor zou zo kaartjes kopen als ze weer een keer in Paradiso komt oid...

Wat dacht je ervan dat Amerika momenteel een grotere (conservatieve) puinzooi is dan Europa?

Het is wel een mooiere hoes dan de vorige

Duider.

Best wel een goede soundtrack van de diva met een aantal mooie popsongs.

Heb niet vaak meegemaakt dat een film zo'n op vibes gebaseerde haatcampagne over zich heen kreeg zelfs voordat 'ie uitkwam, dus ik zou bijna uit recalcitrantie de film geweldig willen vinden. Hetzelfde geldt voor Charli's soundtrack. De realiteit blijft in het midden hangen: dit is een heel degelijk album waarin uiteindelijk ook Chains of Love en Wall of Sound behoorlijk zijn gegroeid, maar het haalt het zeker niet bij Charli's beste werk. De kwaliteit van het album gaat bijna precies lineair omlaag naarmate het album vordert, met de Sky Ferreirasamenwerking als dieptepunt, maar Funny Mouth is dan weer een toffe eigenzinnige afsluiter. Het liefst had ik gezien dat Charli ofwel vol voor het orkestrale onheilspellende geluid was gegaan, ofwel gewoon popbangers zoals Dying for You had geprioriseerd, in plaats van de midtempo pop die we hier iets te veel horen. Desalniettemin zijn er hier zeker wat nummers die me bij zullen blijven in Charli's steeds verder uitdijende catalogus, en ik waardeer het nieuwe geluid waar ze voor is gegaan zo vlak na Bengel.

(Voor de film geldt waarschijnlijk hetzelfde: vind 'm vast prima, maar gok dat 'ie me niet genoeg boeit om ervoor naar de bioscoop te gaan. Misschien is dat wel de meest recalcitrante positie in de vreemde cultuuroorlog die deze film heeft laten uitbarsten.)

Vandaag gezien en het viel allemaal wel mee. Alleen wat een irritante karakters. Maar goed, het album: ik mis net een beetje dat extra wat ervoor gezorgd zou hebben dat ik hier groot liefhebber van zou kunnen worden, maar dat sprankeltje ontbreekt waardoor ik op 3,5* blijf hangen (net als de film zelf overigens).

'Wuthering Heights' was de debuutsingle van de Britse Kate Bush, waarmee zij direct hoge ogen gooide met haar rode gewaad en eigentijdse dansbewegingen. Vele decennia later was daar Charli XCX, die al verder in haar muziekcarrière was en zich juist met een iconische groenkleur en Brat definitief op de kaart wist te zetten. Over contrasten gesproken… Uitgerekend deze ‘365 partygirl’ gaat nu aan de haal met het werk van Emily Jane Brontë, maar zal dit tot hetzelfde succes leiden als dat van de twee andere vrouwen? Of zal het ook uitlopen op een drama, zoals de conflicten tussen Heathcliff en Catherine Earnshaw in Wuthering Heights?

De soundtrack voor de gelijknamige film Wuthering Heights met Margot Robbie leek op het eerste gezicht veelbelovend, met een gesproken feature van John Cale (The Velvet Underground) op ‘House’, waarmee een ijzige sfeer werd neergezet die ook uit de koker had kunnen komen van Trent Reznor’s Nine Inch Nails. En de single ‘Chains of Love’ heeft iets betoverends, misschien omdat het mij terug doet denken aan Charli XCX’ debuutplaat True Romance. Verder heeft dit nummer iets slopends: "The chains of love are cruel / I shouldn't feel like a prisoner / My face is turning blue / Can’t breathe without you here". In dit nummer bezingt Charli XCX hoe Catherine Earnshaw haar destructieve liefdesgevoelens ervaart (het personage in Wuthering Heights trouwt immers niet met haar ware liefde, met alle gevolgen van dien.)

Met ‘Chains of Love’ wordt tevens duidelijk dat de storm een terugkerend motief op Wuthering Heights is, maar wat wil je ook met een product uit de tijd van de romantiek en een turbulent liefdesleven dat in verschillende vormen is weergegeven: "I’d rather watch my skin bleed in the eye of your storm". Of zoals op het sprookjesachtige ‘Always Everywhere’ waarop rustig naar een climax wordt toegewerkt: "I can't escape the storm you gave me". Een zieke obsessie die Catherine nooit met rust laat.

Met het epische ‘Out of Myself’, een van de weinige hoogvliegers van de plaat, weet Charli XCX toch tot woeste hoogten boven zichzelf uit te stijgen. Ook in dit nummer wordt de destructieve relatie tussen de hoofdrolspelers van Wuthering Heights bezongen vanuit het perspectief van Catherine: "Please [Heathcliff] rub the salt in my wounds / I like the person you turn me into". De strijkers vormen hierbij een mooie aanvulling op de elektronica. Daarna stort Wuthering Heights enigszins in met het weinig zeggende ‘Open Up’, dat meer de vorm heeft van een interlude.

Een ander hoogtepunt is ‘Eyes of the World’, waar ook de vergeten popprinses Sky Ferreira met een heser stemgeluid op te horen is. In dit nummer staat niet alleen de zelfdestructie van de liefde centraal, maar ook het feit dat Catherine het in de ogen van anderen én van Heathcliff nooit goed had kunnen doen: "No matter what I do, no matter what I say / You’re gonna think the things you think about me anyway."

‘My Reminder’ fungeert eigenlijk ook als reminder dat deze plaat - Wuthering Heights - in veel facetten een soort grown-up versie is van Charli XCX’ True Romance. ‘My Reminder’ heeft een vergelijkbare elektronische sound als haar debuutplaat en had misschien wel een goede afsluiter daarvan kunnen zijn.

Waarschijnlijk zal de soundtrack van Wuthering Heights positiever de geschiedenisboeken ingaan dan de film met Margot Robbie. Maar ook de soundtrack zal niet voor grote verschuivingen in het muzieklandschap zorgen want daar is deze plaat over de gehele linie niet sterk of vernieuwend genoeg voor. Wel heeft Charli XCX met haar Wuthering Heights aangetoond dat ze meer in huis heeft dan het schrijven van reflectieve dansnummers en de vaandeldrager zijn van de hyperpopbeweging. Maar dit muzikale werk zal niet haar magnum opus zijn. Dan is Brat toch toonaangevender.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Charli xcx - Wuthering Heights - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Charli xcx - Wuthering Heights
Charli xcx veroverde in 2024 de wereld met haar grootse popalbum Brat, maar keert nu terug met een donkere, bij vlagen experimentele, maar ook fascinerende soundtrack bij de film Wuthering Heights

Bij een verfilming van een boek uit 1847 denk je niet snel aan een soundtrack die is gemaakt door de Britse popster Charli xcx, maar haar naam prijkt wel degelijk op de cover van de soundtrack van de film Wuthering Heights. Het is een soundtrack met een aantal redelijk toegankelijke popsongs, maar Charli xcx graaft ook verrassend diep op het deze week verschenen album. Het is een donker album dat uiteraard met enige regelmaat kiest voor filmische klanken met veel strijkers, maar het kan op Wuthering Heights alle kanten op. Ik had persoonlijk echt helemaal niets met Brat, maar deze soundtrack spreekt me in alle opzichten aan.

Ik heb het echt talloze keren geprobeerd, maar ik had in 2024 maar geen ‘Brat summer’. Ik ben zeker niet vies van pop, sterker nog, ik hou zielsveel van pop, maar Brat van Charli xcx wilde mij in de zomer van 2024 maar niet overtuigen. Toen het album aan het eind van 2024 zo ongeveer alle jaarlijstjes aanvoerde heb ik het nog heel vaak geprobeerd, want een aantal gerespecteerde critici konden het toch niet zo mis hebben, maar ook aan het eind van 2024 viel ik niet voor het album van de Britse muzikante, wiens andere albums ik overigens niet ken.

Charli xcx duikt deze week op met de opvolger van Brat, al is het waarschijnlijk niet de reguliere opvolger van het zo succesvolle album. Wuthering Heights is immers de soundtrack bij de gelijknamige film, maar heeft wel de naam van Charli xcx op de cover staan.

De verfilming van het legendarische boek van Emily Brontë krijgt tot dusver niet al te goede recensies en na mijn mindere ervaringen met Brat had ik ook van de soundtrack geen hoge verwachtingen. Ten onrechte, want ik heb wel wat met de door Charli xcx gemaakte soundtrack bij de verfilming van Wuthering Heights.

Het is een soundtrack die op bijzondere wijze opent met House, een track waarin het gesproken woord van de legendarische John Cale domineert en wordt begeleid door spookachtige klanken. Charli xcx luisterde naar verluidt maanden lang naar de muziek van The Velvet Underground en kon vervolgens alleen John Cale vragen voor de openingstrack van de soundtrack.

De rol van de Britse muzikante is bescheiden in de openingstrack, maar in de tweede track eist ze de vocale hoofdrol op. Het is een stemmige en tegelijkertijd ook duistere track, waarin de violen aanzwellen en Charli xcx overtuigt met haar stem.

In de derde track horen we voor het eerst de van haar bekende pop, maar waar de songs op Brat mij niet wisten te pakken is het dit keer direct raak. De met wat flink wat elektronica ingekleurde popsong is buitengewoon catchy, maar is door de bijzondere sfeer ook interessant.

Waar Charli xcx op Brat vooral koos voor de zomerse klanken, is de soundtrack van Wuthering Heights behoorlijk donker. Het is een soundtrack met een aantal popsongs, maar ook een aantal behoorlijk ingetogen ballads. Het zijn ballads waarin de stem van Charli xcx wordt ondersteund met flink wat elektronica en filters, maar ze overtuigt me dit keer wel als zangeres.

Vergeleken met Brat valt vooral de kwaliteit van de songs me op. Ik ken Charli xcx toch vooral van de stampers, maar op het nieuwe album graaft ze meer dan eens verrassend diep. Het album is op hetzelfde moment ook een typische soundtrack, wat je hoort in de vele violen die zijn ingezet en zorgen voor de muzikale begeleiding van de heftige passages in de film.

Vergeleken met Brat zijn de songs op Wuthering Heights behoorlijk experimenteel. Dat hoor je in de muziek en in de arrangementen, maar ook op haar soundtrack kan Charli xcx makkelijk overschakelen naar popsongs. Die kan ik vooralsnog niet rijmen met een film die ergens in de 19e eeuw speelt, maar misschien moet ik de film toch maar gaan zien.

Hoogtepunt van het album is wat mij betreft het duet met Sky Ferreira (we wachten inmiddels al dertien jaar op haar tweede album), een track met een intensiteit om bang van te worden. Het is de kroon op een album dat me echt in positieve zin heeft verrast en dat me alsnog fan maakt van Charli xcx, die ik tot dusver misschien toch niet op de juiste waarde heb geschat. Erwin Zijleman

Naar het schijnt heeft ze tientallen keren Lou en Sterling gebeld, maar vreemd genoeg nam er niemand op.

Nico nam vast ook niet op, maar Moe zat maar te wachten op een belletje

Een degelijk pop album waar ik vooral de laatste 4 tracks heel vet vind. Toch vind ik het qua sound niet spannend genoeg om boven de hoge middelmaat uit te komen.

Ik heb deze een tijdje links laten liggen gezien "film soundtrack" en die eerdere singles pakten mij niet.
Maar deze week toch opgezet en holy shit wat een heerlijk album weer. Zit er de hele week al diep in en het past ook goed bij het grijze weer van nu. Paar missertjes inderdaad, maar het poppy Dying for you en het fantastisch geproduceerde My Reminder en Funny Mouth zijn ontzettende hoogtepunten. En ook Always Everywhere (toch een single) spookt toch grote delen van de dag door het hoofd.
Loev het