Elf - Carolina County Ball (1974)

De nummers steken goed in elkaar
Elf stond in deze jaren in het voorprogramma van Deep Purple. Het is geproduceerd door Roger Glover en het titelnummer doet qua sfeer wel wat denken aan een relaxtere versie van "Love Is All" van Glover's "The Butterfly Ball" album uit hetzelfde jaar. Tja daar heeft Dio ook meegeschreven en kreeg daar in eerste instantie niet eens z'n naam voor op de hoes...

Maar terug naar Elf, ook hier de honky tonk inslag door de eeuwig meespelende piano heel de tijd. Maar de sfeer is nu vaak sprookjesachtig, anders als op het debuut dus. Een duidelijke voorloper van wat Rainbow ging doen!

Zeker weten. Alleen swingt dit wat meer. Ze hebben zelfs een nummer dat Rainbow heet.. toeval?

Deze ken ik dus niet van Elf. Is dit net zo geweldig als het debuut?

Hij is ietsje beter

Oké, dan moet ik hier dus achteraan
Ik vind het debuut al meesterlijk!
Is ie makkelijk te krijgen of wordt dat diep in de buidel tasten?

Ik heb dit plaatje een jaar of 10 geleden bij The Rock in Roermond gekocht. Overigens heb ik daar ook de bij de andere werken van Elf gekocht. Tegenwoordig hebben zij ook een online shop. Een andere goede optie is Sounds in Venlo. Ook hier kan je online bestellen. De debuurt cd van Elf ligt daar voor 8,99. Deze kan je daar inderdaad bestellen als Japanse Import maar dan betaal je 34,95. Hier is de link naar Sounds. Sounds Recordshop BV Venlo - sounds-venlo.nl

Oké thanks1 Ik ga eens rond snuffelen...

Ik vind dit album een tikkeltje minder dan het debuut.
Wel absoluut de moeite waard.

Dio's neef David Feinstein is hier niet meer bij, net als het volgende album ook niet. Ik denk dat hij wat meer de metal/(hard-) rock-'n-roll erbij bracht gezien zijn latere werk met The Rods en de band Feinsrein (en onder z'n eigen naam). Maar neemt niet weg dat deze en ook het oppvolgende album zeer goed zijn en volgens mij net iets meer richting de weg qua thematiek gaan die Dio later al snel als vast onderwerp wilde aanhouden. Hoewel daar, wat duisterder als hier.

Het titelnummer had zo op Roger Glovers soloplaat uit datzelfde jaar gekund! Toeval? Denk het niet

Net iets minder dan Elfs debuutalbum. Nummers als L.A.59, Happy en Rocking Chair Rock 'n' Roll Blues maken niet echt indruk, maar voor de rest wel een aangenaam album.

Carolina County Ball is mijn instapplaat wat betreft het vroegere werk van Ronnie James Dio. Hun tweede elpee kwam binnen alsof Dio de zanger was van het vroege jaren '70 Status Quo, zoals ik die kende van deze verzamelaar. Boogierock met Dio? Kortsluiting in mijn hoofd!

Het heeft mij drie decennia gekost voordat ik dit ten volle kon waarderen, aangezien ik als puber kennismaakte met de veel steviger (zang)stijl van Dio via Rainbows Kill the King (1977) en Black Sabbaths Neon Knights. Echt waar: ik schaamde mij indertijd zowat voor deze plaat: wat een andere stijl maakte deze powerzanger vroeger?!
Het is niet hard, het is niet snel, het is al helemaal geen metal. En alhoewel duidelijk herkenbaar zingt hij cleaner, minder grommend. Vergelijk zijn zangstijl bijvoorbeeld met de voordrachten op Black Sabbaths Mob Rules (1981)... Via internet volgden incidentele herbeluistering en stijgende waardering.

In 2021 werd ik meegesleept door Dio's verhalen in zijn postume bio Rainbow in the Dark. Hierin vertelt hij hoe na Elfs debuut de draad werd opgepakt.
Gitarist David Feinstein was vertrokken en liet een groot gat achter. Nieuw is gitarist Steve Edwards en omdat Dio zich helemaal op de rol van frontman wil concentreren, geeft hij de bas door aan Craig Gruber. Op personeel vlak gebeurde er tussen de albums meer, zo speelde drummer Mark Nauseef enige tijd mee als zesde percussionist.

Belangrijker is dat Elf door Purple Records werd getekend en hun tweede album in Engeland opnam, waar een wereld voor Dio openging: hier voelde hij zich thuis, inclusief Monty Python en andere Britse humor, hiertoe geïntroduceerd door inmiddels ex-Purpleman Roger Glover, nu in dienst van de Purple Company.
Dio en toetsenist Mickey Lee Soule zijn degenen die de muziek schrijven. Glover betrekt de twee tevens bij een ander project voor de Purple Company, The Butterfly Ball and the Grasshopper's Feast.

Elf is op hun tweede iets ingetogener dan op het debuut. Minder een powertrio met piano, zoals Dio het debuut omschreef, ook al omdat Edwards subtieler gitaar speelt dan zijn voorganger en Soule soms een mellotron inzet.
In het titelnummer blazen klarinet en trompet mee, Ain't It All Amusing heeft een slot dat met alle percussie (beïnvloed door Nauseef) niet zou misstaan op het Rotterdams Zomercarnaval, in Happy ingetogen blues als in een chique nachtclub, Rainbow (hé, voor het eerst dat ik die bij Dio tegenkom!) is een wat nostalgische ballade en Blanche is met zijn vaak herhaalde en weemoedige regel "Rainy days, rainy days, too many rainy days" nog altijd niet de favoriet - wél een oorwurm. Geen wonder dat ik jarenlange gewenning nodig had…

Steviger zijn de rockende kneiters met gitaarriffs á la The Sweet, Slade en Status Quo: L.A. 59 (op de Amerikaanse editie die enige tijd na de Europese verscheen het titelnummer), Do the Same Thing en Annie New Orleans.
Hoogtepunt is Rocking Chair Rock 'n' Roll Blues (wát een titel!), waarin Dio met kopstem begint, overschakelt naar een lager register en vervolgens naar rauwer. Met zijn tempowisselingen en verschillende thema's ingenieus. 

Indertijd was dit een brug te ver voor mij. En ik wist nog zoveel níet: nergens las je dat Dio hiervoor zoetgevooisde muziek maakte onder de vlag van Ronnie and The Red Caps (vanaf 1958) en Ronnie Dio and The Prophets (vanaf 1961). Die informatie werd waarschijnlijk bewust verzwegen door de kleine man, die met zijn grote stem in heel ander vaarwater was beland en bij die koers verwarring wilde vermijden.
Tegenwoordig heb ik juist respect voor de ontwikkeling en volharding die hij tentoonspreidde. Meegroeiend met de tijdgeest, geleidelijk "my true voice" (zijn omschrijving) ontdekkend en uitgroeiend tot één der beste rockvocalisten ooit.

In 1974 werd hij alweer 32 jaar. Ondertussen werkte Elf zich op, mede dankzij een Britse tournee als voorprogramma van Deep Purple en in de VS onder meer tourend met Electric Light Orchestra.
Laatst kocht ik de cd als onderdeel van deze 2cd. Lekker album dit Carolina County Ball, al prefereer ik het steviger debuut.

Heel gek, maar het titelnummer is gewoon de tune van AVRO's Wie Kent Kwis (met Fred Oster).

Verrek, ik hoort ut!

Wiekentkwiz