Shinedown - Ei8ht (2026)

De band opereert hier op de top van het kunnen, met songmateriaal dat zeldzaam energiek en aanstekelijk is. Werkelijk alle tracks (en met 18 zijn dat er nogal wat) steken vernuftig en tegelijkertijd compact in elkaar, met amper een overbodige noot. Zanger Brent Smith presteert daarnaast op topniveau. Wat een magistrale strot heeft die man toch. Enige minpunt is wellicht dat het album wel erg toegankelijk is, met amper een echt stevige passage, maar wanneer het niveau zo hoog ligt als hier hoor je mij niet klagen.

Op de een of andere manier heb ik nooit een klik gekregen met deze band met zanger Smith in de gelederen.
Zo op het eerste gehoor kan ik - net als bij veel andere schijven van de heren - goed begrijpen dat men met name in de Verenigde Staten een bepaalde populariteit geniet.
Smith is een prima zanger, de songs worden compact gehouden en de band verstaat de kunst om de nummers als vrij snel mee te zingen/brullen, al naar gelang de insteek van de track.
Wat mij echter tegenstaat aan bands als Shinedown; het steekt allemaal zo formule matig in elkaar dat ik al vrij snel afhaak.
Noem het een gebrek aan spontaniteit, een tekort aan avontuur, of een steeds herhalend recept dat mij parten speelt bij de band.
Elk nummer wordt opgebouwd volgens het bekende recept; verse en chorus, een verdwaalde gitaarsolo, Smith die oeh's en ah's uitbraakt en een dichtgesmeerde productie.
Is het album dan ook slecht, dat valt op zich dan ook wel weer mee.
Ei8ht is gemaakt voor de Amerikaanse markt, hier in Europa lopen we niet zo snel warm voor dergelijke bands.
Shinedown is voor mij als een McDonald's menu; soms best lekker voor de snelle trek, maar in vergelijking met een gevarieerd 5-gangen diner met uiteenlopende ingrediënten, komt het er maar karig vanaf.