U2 - Days of Ash EP (2026)

De band klinkt hier meer geïnspireerd en geëngageerd dan ze in lange tijd geweest zijn.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: U2 - Days Of Ash - EP - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: U2 - Days Of Ash - EP
De laatste keer dat U2 me wist te verrassen met goede muziek kan ik me nauwelijks herinneren, maar met de vandaag uit het niets verschenen EP Days Of Ash raakt de Ierse band wat mij betreft de juiste snaar

Het vandaag verschenen Days Of Ash bevat zes, of eigenlijk vijf, nieuwe songs van U2. Ik ga niet beweren dat de Ierse band in de buurt komt van haar allerbeste werk, want dat is niet zo, maar Days Of Ash is wat mij betreft het beste dat U2 in vele, vele jaren heeft gemaakt. De EP bevat voor mij vier prima songs en het zijn songs die zich uitspreken over het onrecht in de wereld van het moment. Alleen dat al levert bonuspunten op voor U2, maar voor het eerst in lange tijd heb ik weer eens met plezier naar nieuwe muziek van U2 geluisterd. Respect dus.

Ik ben al een jaar of vijfentwintig of zelfs nog tien jaar langer niet meer geïnteresseerd in nieuwe muziek van U2. De Ierse band maakte vooral met Boy, War, The Unforgettable Fire, The Joshua Tree en Achtung Baby albums die ik hoog heb zitten of zelfs reken tot mijn 100 favoriete albums aller tijden, maar zeker de album die de Ierse band de afgelopen 25 jaar maakte konden mij totaal niet boeien.

Slappe en ongeïnspireerde albums die wat mij betreft niet eens in de buurt kwamen van de grauwe middelmaat. Ik had er niet op gerekend dat dit nog ooit zou veranderen, maar vandaag is uit het niets een nieuwe EP van de band verschenen met zes nieuwe songs en het bevalt me eigenlijk wel.

Days Of Ash is een EP met een aantal politiek getinte songs. U2 spreekt zich met veel vuur uit over oorlogsmisdadigers als Putin en Netanyahu en ook de malloot die momenteel zetelt in het Witte Huis krijgt een verdiende veeg uit de pan voor het ondermijnen van de democratie en het schenden van mensenrechten.

Ik werd in het verleden wel eens moe van wereldverbeteraar met Messias-neigingen Bono, maar op het moment is wat politiek activisme in de muziek wel op zijn plaats. In tekstueel opzicht is het nieuwe werk van U2 dan ook dik in orde, maar toch wel enigszins tot mijn verbazing is Days Of Ash ook in muzikaal opzicht helemaal niet zo slecht.

Daarmee doe ik de Ierse band zelfs nog wat tekort, want eerlijk gezegd vind ik minstens een aantal van de nieuwe songs van U2 best te pruimen. Dat geldt zeker voor opener American Obituary dat qua ruwe energie wel wat doet denken aan de band in haar jonge jaren en dat ook in muzikaal opzicht lekker stevig klinkt. Het heeft een beetje een Achtung Baby vibe en daar is niets mis mee.

The Tears Of Things is juist verrassend ingetogen, maar wederom weet U2 te overtuigen, zeker wanneer de akoestische gitaren worden vervangen door fantasierijk gitaarspel van The Edge en gloedvolle vocalen van Bono. Songs Of The Future is weer wat minder opvallend, maar wel lekker aanstekelijk, met wederom een prima rol voor The Edge, die de tweede helft van de track optilt.

Wildpeach is meer een intermezzo met gesproken woord, maar met One Life At A Time pakt de Ierse band de goede vorm weer op met een song die past bij het album dat U2 helemaal aan het begin van dit millennium maakte. Afsluiter Yours Eternally met onder andere Ed Sheeran hoeft van mij dan weer niet, al is wederom het gitaarwerk van The Edge dik in orde.

Met vier prima songs laat U2 wat mij betreft wel horen dat er nog leven in de band zit en het was een tijd geleden dat ik dat op de plaat gehoord had. Veel te veel muzikanten houden zich op het moment stil en spreken zich niet uit tegen de groep heren op leeftijd die democratieën ondermijnen en verantwoordelijk zijn voor talloze onschuldige doden. U2 spreekt zich gelukkig wel uit en doet het met haar beste muziek in jaren. Ik vind Days Of Ash een groot deel van de tijd een flinke verrassing. Erwin Zijleman

best ok dit, en ik ben echt geen u2 fan

we gaan het beluisteren

Ik laat me graag verrassen
Doet Larry hier overigens weer 'gewoon' op mee?

U2, na jaren weer nieuwe nummers, Larry is ook weer van de partij. De nummers die niet konden wachten. Over de VS, Iran, Oekraïne etc. Bono die zeker in de jaren 80 zeer politiek bewogen was, wat hem ook bij vele gehaat maakte, spreekt tot U. Dat is goed. Teveel artiesten van nu zwijgen. Bang om een deel van hun fans kwijt te raken. Dat gebeurde John Lennon na het uitbrengen van het politieke album " some time in New York City" . Wie spreken zich nu nog uit? Bruce springsteen, taylor Swift, Morrissey maar vele zwijgen. En de nummers? Goed en krachtig. Ben benieuwd naar de nieuwe plaat die dit jaar verschijnt.

U2 komt hier terug geëngageerd en gedreven over. De songs halen weliswaar niet het niveau van die van hun topperiode (1980-1991) maar ik ben blij dat ze weer van zich laten horen na een tijd van stilte en zwakke albums (na 2010).
Inderdaad, in de wereld van Trump en Poetin zijn protestsongs meer dan nodig.

Recensie | U2 - Days of Ash | Nieuweplaat.nl

De wereld staat in brand: onrust in (en door) Amerika, het gewapend conflict tussen Israël en de Palestijnse gebieden, de oorlog op Oekraïens grondgebied, mensenrechtenschendingen in Iran (en vele andere plekken). Voor de vier bandleden van U2 aanleiding om vervroegd de ep Days of Ash uit te brengen, vooruitlopend op de release van nieuw album dat later dit jaar verschijnt. “De zes tracks op deze ep zijn nummers van verzet en ontzetting, van rouw — een muzikale momentopname van de huidige staat van de wereld”, aldus de band in een persbericht. De lp die volgt heeft volgens zanger Bono juist een sfeer van hoop en vertrouwen.

Wanneer termen als verzet en rouw door U2 gebruikt worden als inspiratiebronnen, gaan de gedachten al snel uit naar de periode War (1983) en The Unforgetable Fire (1984). De sound van Days of Ash heeft daar soms wel iets van weg. In ieder geval klinkt ze rauwer en minder vol van geluid dan bijvoorbeeld het laatste album Songs Of Experience uit 2017. De kritische toon van deze ep wordt in de eerste track – American Obituary – direct gezet door het vijfde amendement van de Amerikaanse grondwet te parafraseren: ‘You have the right to remain silent.’ Let vooral op de subtiele toevoeging van Bono daarna: ‘Or not…’. De snerpende gitaarklanken van The Edge klinken ouderwets vilein en zetten de boel nog een tandje extra op scherp. Let ook vooral op de drums, want ook Larry Mullen gaat ouderwets lekker tekeer.

Song Of The Future is een ode aan middelbaarscholier Sarina die door de Iraanse veiligheidsdiensten werd mishandeld en overleed aan haar verwondingen. U2 portretteert haar als ‘free spirit’ en personificatie van hoop. Enige punt van kritiek is dat U2 hier niet geheel congruent is: waarom het overlijden van dit jonge meisje nú agenderen, terwijl dit in 2022 plaatsvond? Werd die urgentie dan vier jaar geleden niet gevoeld? Daar valt uiteraard tegenin te brengen dat een dergelijk sterfgeval nooit vergeten dient te worden, wat het rechtvaardigt om op elk gewenst moment onder de aandacht te brengen. Net zoals de gebeurtenissen op ‘bloody Sunday’ pas jaren later bezongen werden door U2.

Een kort interlude komt in de vorm van een gedicht getiteld Wildpeace van de Israëlische auteur en dichter Yehuda Amichai. Het betekent zoveel als vrede die niet georganiseerd of afgedwongen is, maar organisch groeit omdat de mens er simpelweg aan toe is. Had prima op de aanstaande lp gepast. Met deze zeggingskracht en gestileerde oprechte woordkeuze past het eigenlijk op elke plaat van U2.

Op One Life At A Time hoor je dat de stem van Bono op leeftijd begint te raken. Maar deze boet zeker niet in aan zeggingskracht en lijkt er een extra laag bij te hebben gekregen. Niet langer is er alleen maar boosheid en propagandisme te horen, maar is er ook meer ruimte voor kwetsbaarheid en invoelbaarheid. Alsof Bono zijn teksten persoonlijker doorleeft dan voorheen. Wat tot slot het uitbrengen van Yours Eternally zo urgent maakt is volstrekt onduidelijk. De dagen dat Ed Sheeran als feature toegevoegde waarde had liggen blijkbaar achter ons getuige dit dertien-in-een-dozijn duet.

Na het beluisteren van de zes tracks op Days of Ash die na de sterke opener toch allemaal – in ieder geval muzikaal – wat tam klinken, blijft de vraag wat U2 precies beoogt met deze tussentijdse release. De kans dat deze zes nummers op korte termijn daadwerkelijk invloed hebben op de wereldpolitiek is gering — en daarmee hadden ze evenzogoed onderdeel kunnen zijn van het aangekondigde album. Fijn om weer naar nieuw werk te kunnen luisteren van deze legendarische band uit Ierland, maar die paar maanden zonder deze tracks tot aan de albumrelease waren we prima door gekomen.

Een nieuw dieptepunt, is dit alles na al die jaren wat je eruit haalt? Het oude werk is over het algemeen goed, met mooie uitschieters. Maar de laatste albums zijn zeer bedenkelijk, en dit zit in die lijn, Sorry, maar geen nummer vind ik de moeite waard. Jammer. Ik had het graag anders gezien

Als ie in de lijn zit, dan is het geen dieptepunt maar toonbeeld van constante kwaliteit. Sorry, ik wil net als jij iets om te zeuren hebben.

De band rockt nog wel maar Bono sleept er een beetje achteraan.

Ik vind deze EP overtuigender dan de vorige 3 albums. Geen meesterwerk maar dat verwacht ik ok niet meer van U2.

In de jaren '60 wemelde het van de protestsongs. Waarom zou dat nu niet meer kunnen? Is muziek heden ten dage enkel goed als er netjes binnen de lijntjes gekleurd wordt?

Ik denk niet dat er kritiek kwam/komt op hun politieke songs. De ergernis zat/zit hem meer in het oeverloze gepreek tijdens concerten.

Ik was muzikaal aangenaam verrast over deze onverwachter worp.

Politieke kleur verwacht je deze teksten en invalshoek.
Ja Bono en U2 waren ooit rebels, nu dragen ze een (wef) gekleurd statement uit.
Nee ik ben geen trumpert, ook geen putin-lover, maar ook geen pro zelensky, palestina.
Ja we leven niet meer in de 60/70/80’s dat je vrede bezong.

Maar eerlijk, muzikaal is dit best weer eens ok.
En ja ik ga het zodra het kan bestellen.
Nu nog ff via de appeltjesstroom

Ik betreur het ook enigszins, maar ik versta het wel een beetje. Elk debat wordt tegenwoordig zo op het scherpst van de snede gevoerd, alles wordt constant zo uitvergroot en uit zijn context gerukt, denkt dat de meeste grote artiesten weinig zin hebben om in het oog van een dergelijke storm te belanden. Zeker omdat ze online vaak al bakken stront over zich heen krijgen voor zo'n triviale zaken als mensen die een albumhoes niet mooi vinden ofzo. Ik zou het denk ik ook niet zien zitten eerlijk gezegd, de bagger die ik zo vaak op social media tegenkom in het achterhoofd houdend.

Thank the internet for that one, dus. Ik denk dat het voor een zeer groot stuk daarmee te maken heeft.

Maar terug on-topic: een nieuwe U2, yay! En geen covers dit keer gelukkig

Kan goed zijn, Bono begon na een tijd (sinds de jaren '90) zich meer bezig te houden te preken tijdens de concerten en andere zaken buiten de muziek. De band verloor ook een aantal van hun vroegere fans met de albums Zooropa en Pop.

Absoluut geen fan van U2, maar ik blijf ze toch enigszins volgen, omdat ze — tegen wil en dank — deel uitmaken van de soundtrack van mijn jeugd. Het is allemaal niet mijn smaak, maar het klinkt zeker niet onaardig, vooral in vergelijking met hun laatste worp.

Tem. Achtung Baby was ik fan van U2, nadien was mijn liefde voor U2 wat getemperd door de albums Zooropa en Pop. Achteraf vind ik die albums wel goed, zeker vergeleken met Songs of Innocence (2014), dat was een afknapper. En wat U2 bezielde om Songs of Surrender uit te brengen begrijp ik totaal niet. Deze EP is een stap in de goede richting.

Eens, en ook ik was t/m Achtung Baby fan van U2, daarna werd het ook heel wat minder, maar achteraf vind ik de albums Zooropa t/m No Line on the Horizon best nog wel meevallen, zeker in vergelijking met hun Songs of... albums, die waren voor mij ook een afknapper.

Een plaatje dat weinig deining veroorzaakt hier in huis. Niet dat ik had verwacht dat de heren mij nog van de sokken zouden gaan blazen, maar het songmateriaal is vrij doorsnee en is toegespitst op de voorgaande twee platen van de band.
Kortom; vrij (v)luchtige poprock in al zijn degelijkheid.

De marketingmachine rondom de band is er natuurlijk als de kippen bij om de politiek geëngageerde boodschap van Bono over ons heen te gieten.
An sich heb ik er geen enkel probleem om dergelijke teksten, zelfs als je het er misschien mee oneens bent, de wereld in te slingeren.
Dat Hewson straks weer als een messias op het podium staat om de inhoud van deze songs te prediken, vind ik dan weer altijd lachwekkend en tenenkrommend tegelijk.

Omdat alles zichtbaarder is zoals reacties op socials en YouTube comments. En dat levert weer zichtbare kritiek op en wellicht daardoor ook minder streams. Dat zie je ook bij de protestsong van Bruce Springsteen. Er zijn daar veel negatieve reacties ( naast de positieve). Des te beter dat het hem geen reet uitmaakt en hij zich uitspreekt. En dat is bij U2 precies zo. Ik vind het over het algemeen vrij vreselijke muziek, maar het prijst Bono en concorten dat ze zich kritisch laten horen. Dat zouden inderdaad veel meer artiesten moeten doen.

Het klinkt op zich wel goed, met verschillende nummers die leuk zijn om te luisteren. Het laatste nummer, Yours Eternity, vind ik minder. Het refrein is te simpel en blijft niet hangen. De rest van het album maakt dat gelukkig weer goed.

Wat is dit nu weer voor FvD-gewauwel. Ze zijn gewoon tegen onrecht.

Ik las het ook en ik scrolde met een zucht verder.