U2 - Days of Ash EP (2026)

Klinkklare nonsens dit, zou zelfs haast zeggen fake news. We weten allemaal dat die clown oranje is, niet geel

Ik word wel blij van Song of the Future.
En de samenwerking met Edje Sheeran pakt uit als verwacht.

Verrassende EP die ik nu 2x beluisterd heb en mij muzikaal veel aan Songs Of Innocence uit 2014 doet denken, en dat is positief (ondanks de juist lage score hier).
Niet alle teksten op deze EP zijn van hoog niveau maar de onderwerpen zijn niet mis.

Een fysieke release zou niet misstaan.

Wauw, The Tears of Things is gewoon echt heel erg tof!! Fraaie verrassing, nadat ik ze ook al 25 jaar uit het oor was verloren.
En wat je ook van U2 (en Bono in het bijzonder) mag vinden en hebben gevonden: oneindig respect dat ze hun nek uitsteken!

Opener heeft wel tenenkrommende teksten hoor, goede boodschap maar hoe je die vervolgens vertolkt is ook een kunst. I'm 14 and this is deep-niveau.

Dat vind ik dus ook, en eerlijk gezegd vind ik American Obituary en Yours Eternally best goed. Het is juist goed dat wereldartiesten nu hun mond open doen, er is nogal wat aan de hand in Amerika en in de rest van de wereld!

Was bang voor de toekomst van deze band en leek de interesse te verliezen na zo'n 40 jaar fan zijn, maar deze e.p. knalt er plotseling wel heel fijn in. American Orbituary was even wennen ( zoveelste American Soul, Stand up Comedian), maar heeft na meer luisterbeurten veel meer in zich. De rest van de songs zijn geweldig, ook Wildpeace, een gedicht, past goed in het geheel. One life at a time ademt u2 anno 1983, wow! Yours eternally, met Ed Sheeran is toch ook wel een topper, ondanks het poppy geluid, met dank aan Garrix.

De eerste indruk is dat dit best aardig klinkt. Behalve dat de productie weer ouderwets zo plat als een pannekoek klinkt.

Helemaal uit het niets kwam U2 op ‘aswoensdag’ opeens met een nieuwe EP op de proppen, vol met politiek getinte nummers. Het was bekend dat de band (gelukkig weer met Larry op drums) bezig was met de opnames van een nieuw album, dat naar verluidt nog dit jaar uit moet komen. Maar deze nummers konden daar naar eigen zeggen niet op wachten.

De nummers klinken als een mix van het vertrouwde U2-geluid gemixt met de stijl van de laatste albums. Met als grootste verschil dat de band gedrevener klinkt en het geluid minder dichtgesmeerd is. Er is gelukkig weer gekozen om te werken met Jacknife Lee, die ook het wat meer rock georiënteerde ‘How to Dismantle an Atomic Bomb’ album produceerde.

De songs zijn gevarieerd in stijl en thema, waarbij voor mij het fraaie “The Tears of Things” er bovenuit steekt. Het nummer begint akoestisch met een sterk zingende Bono en wordt gaandeweg steeds voller, wat tot een hoogtepunt komt in een fraaie solo van The Edge. Ik kan niet goed uitleggen waarom, maar een krijg een Bowie gevoel bij dit nummer.

Andere fraaie nummers zijn ‘Song of the Future’ (dat me wat doet denken aan ‘Red Flag Day’) met het aanstekelijke “Sarina”-refrein en ‘One Life at a Time’ met wederom een heerlijke solo van The Edge en tof drumwerk van Larry.
‘American Obituary’ is me wat te geforceerd en ligt in de stijl van nummers die me in het verleden ook wat minder deden zoals ‘The Miracle’ en ‘American Soul’ (al is dit nummer wel beter) en met ‘Yours Eternaly’ willen ze in mijn ogen iets te graag mee met de moderne sound van de huidige artiesten.

Maar al met al ben ik erg blij met deze verrassings-EP. Volgens de band hebben de nummers van het aankomende album een andere sfeer (”Het album waar we aan hebben gewerkt heeft een heel andere muzikale sfeer en verhaal, een meer uitdagend vrolijk gevoel om deze angstige tijden het hoofd te bieden”), hopelijk durven ze daar dan nog wel iets meer te experimenteren.

Tip: bekijk ook eens de lyric-video’s van de nummers, die geven de nummers voor mij wel een extra dimensie.

Mooie recensie van de volkskrant.nl

Krijgt alvast de prijs voor lelijkste hoes van 2026. Allemachies zeg.

Eerste nummer gehoord. Not impressed, matige song. Goed dat ze zich uitspreken, maar de boodschap ligt er echt duimendik bovenop.

Ehm.. mag dat niet?

Was misschien wel de bedoeling...

Voor jou misschien, ik had AI en de buurman nodig

Tja, ik hou daar gewoon niet van. Maar het past wel bij U2.

U2 komt met "Days of Ash" wel heel verassend opdagen. Dit vind ik er van.
'American Obitury' Een beetje rommelig. Beetje van hak op de tak. Het gaat wel.
'The tears of things' Een mooi nummer dat zo uit hun hoogtijdagen had kunnen komen.
'Song of the future' prima nummer.
'Wildpeace' Mysterieus overgangsnummer.
'Once at a Time' Had zo op "Achtung Baby" kunnen staan. Opent prachtig.
Yours Eternally' Wel o.k. niets meer niets minder.
Als het nieuwe album van de kwaliteit is als deze EP, kijk ik er al met veel plezier naar uit.

Nog niet heel erg overtuigd na twee keer luisteren eerlijk gezegd. Ze proberen het wel, en hier en daar klinkt het ook best bevlogen maar....het pakt me nog niet echt. Ben bang dat dat ook niet gaat gebeuren maar wie weet

Vind Yours Eternally best wel een draak van een nummer.

1e gedachte toch wel 'dat we dit toch nog mee mogen maken'.
Ik had U2 artistiek eerlijk gezegd al afgeschreven getuige hun laatste albums. Knock-out en de rest van hun carrière fijn cashen met grote gigs, want er is natuurlijk meer dan genoeg materiaal voor een avondje vermaak.
Maar kennelijk is er weer wat helig vuur en de doffe ellende - waar er genoeg van is - is dan een katalysator voor een betrokken band als U2 daar iets mee te doen.
Het hoge woord moest er kennelijk zo snel mogelijk uit, niet opkroppen zal de band gedacht hebben.
Zo is deze release vrij onverwachts en een voorbode voor een op stapel staande nieuwe voltallige plaat.
Deze E.P. valt me alleszins mee moet ik zeggen. Het is in ieder geval zo dat de bevlogenheid er is en het ook wel gemeend lijkt.
Opener American Obitury is een kwade rocker en de energie is voorbeeldig, maar is tevens net even te cliché muzikaal om echt als memorabel door het leven te gaan.
Het zegje is gedaan en de kop is er af zullen we maar denken.
Maar met The Tears of Things veer ik op en is er zelfs ontroering, want hier is werk van gemaakt. 5 minuten prachtige melancholie en dat Bono's stem wat gebroken is versterkt alleen maar het sentiment. Het kabbelt, akkoord, maar wel op een boeiende en perfecte manier.
Duidelijk het beste op Days of Ash.
Song of the Future is ook best aangenaam en kent een interessant verloop. Tekstueel is Bono op dreef, dat is wel duidelijk.
Wildpeace is een 'spoken word' momentje en valt eigenlijk niet onder een liedje.
One Life at a Time is sympathiek en op zich wel aardig, maar geen song die op langer termijn nog echt memorabel zal zijn vrees ik. Misschien toch wat te weinig spannend.
Het slotstuk met Ed Sheeran en Topolia is typisch zo'n omslag naar een melodie/ refein die ik al vaker hoorde en ik vind het ook totaal niet passen bij de hoe dan ook wat donkere vibe.

Days of Ash heeft zeker aardige momenten en het lijkt of U2 zo nu en dan weer serieus de slag te pakken heeft.
Ben in ieder geval benieuwd naar hun voltallige album later dit jaar.

Bam! Voor het eerst sinds 2017 ligt er weer een nieuwe U2 op tafel. Eindelijk. Dit past natuurlijk perfect bij een band die graag speelt met symboliek en timing. Ze omschrijven het zelf als “six postcards from the present… wish we weren’t here”. Vijf nieuwe nummers en een gedicht, geïnspireerd door waargebeurde verhalen over slachtoffers van gruwelijk geweld en onderdrukking. Ik hoor in deze klanken de echo’s uit hun meest iconische jaren.

Ik ben benieuwd naar de documentaire van Ilya Mikhaylus.

Over de muziek van Days of Ash EP is de gemiddelde MuMens het tot dusver wel eens. Vijf dagen na verschijnen een 3,55 met negentig stemmen. Dat is vrij positief.
Discussie is er wel over Bono’s expliciete teksten over mensenrechten. Neem het refrein "The power of the people is so much - Stronger than the people in power" in opener American Obituary. Je kunt dit doortrekken naar de protesten in Iran, waarvan ik eergisteravond las dat men daar opnieuw de straat opgaat.
Hoe zou een ieder van ons reageren als onze overheid de rechten van zijn burgers op grove wijze overschrijdt? Ik kan me voorstellen dat de tekst me na aan het hart zou zijn. In ieder geval proef ik heilige woede in Bono’s teksten als een overheid zijn macht misbruikt.

Monsieur' houdt niet van het poëtische niveau van het eerste nummer, blijkens zijn bericht:Ik snap wat je bedoelt, maar vermoed dat Bono vooral een statement wilde maken. Literaire teksten worden maar al te snel vaag en dat laatste wilde hij hier zeker níet: de barricaden op! Dit mag niet gebeuren, beste overheid!
The Tears of Things beleef ik als poëtischer waarbij hij zich in zijn hart laat kijken én de luisteraar aan historische misstappen herinnert, zoals het zinnetje "Six millions silenced in just four years". En zo ontvouwt zich nummer na nummer een verhaal over recht en onrecht, zoals het miniatuur Wildpeace.

Qua muziek is naast The Tears of Things slotlied Yours Eternally een favoriet. Ik mis al sinds Rattle and Hum een bepaalde onstuimigheid in U2's muziek en dat heb ik hier met de overige nummers. Kwestie van smaak. De groep evolueerde en dat was goed, ze waren er niet om gestolde muziek te maken.

Dat op deze EP de woede terugkeert in de teksten, doet me denken aan die eerste jaren van U2. Heilig vuur. Compassie. Bewogenheid. Ja hoor, uit maar iets van die (punk)woede, net als toen. U2 zwijgt niet, kijkt niet de andere kant op. De mensheid maakt er soms een puinhoop van, daar mag je als muzikant best tegen protesteren.

Trump heeft nog niet officieel gereageerd op deze EP en de kritiek op zijn beleid. Maar volgens bronnen binnen het Witte Huis is hij "furious" en denkt hij na over een extra handelsheffing voor Ierland en/of verbieden dat U2 op tournee in de VS kan gaan....

In dat geval vind ik 3 sterren een magere waardering.

Hij kan beter een extra handelsheffing op Nederland gooien als hij U2 wil treffen tho.

Had er niet nog een liedje bij gekund over belastingontwijkende popbandjes? Dat mis ik echt in deze collectie.

Het is best vermakelijk zoveel users die willen dat artiesten zich uitspreken. Dat willen ze namelijk helemaal niet. Ze willen alleen hun eigen mening verkondigd horen. Het liefst door hun favoriete artiest.

Dat veel artiesten zich niet uitspreken ligt slechts aan social media. Dat er veel artiesten zijn die het wel best vinden of het zelfs eens zijn met gevoerd beleid kunnen ze niet bevatten.

Wat betreft deze ep:

Ik heb al vele jaren een haat-liefde verhouding met U2. De pieken pieken alleen steeds minder en de dalen worden steeds dieper. Deze ep valt mee. Als het album beter is dan dit kan het een mooie worp worden.

Ik deel het enorme enthousiasme en de 'hallelujah ze kunnen het nog sfeer' niet echt en ben tegelijkertijd genereus met een 3,5*, maar ik was ook niet zwaar negatief over de laatste worpen.

Muzikaal vind ik het nu niet bepaald afwijkend van al die laatste albums waar zo op afgegeven wordt, dus ik voel dat stukje niet (wat anderen blijkbaar wel doen).

Maar ze zijn weer activistisch.... nou, wat goeeeeeedddd.

En toen las ik de opmerking van XQCmoi die ik quote en dacht: dat dus. De groeten ermee, het 'fijn dat ze weer activistisch zijn'. Juist dat raakt mij dus juist totaal niet. Komt op mij niet oprecht over. Deze quote vat dat haarscherp samen.

Blijft over: prima U2 plaatje hoor, maar geen hallelujah of ze gaan weer de goede kant op wat mij betreft. Meer: ze gaan verder waar ze gebleven waren.



Spijker op de kop wat mij betreft

Bam.

Het is mooi dat iedereen zijn mening mag verkondingen en dat ook Bono zich op Days of Ash zich weer van zijn maatschappijkritische kant mag laten zien.
Man's boodschap interesseert mij geen bos wortelen, ik ben oud genoeg om zelf mijn oordeel te kunnen geven over bepaalde ontwikkelingen.
Onze Ier heeft alleen boter op zijn hoofd om anderen de maat te nemen terwijl de beste man zelf er als de kippen bij was om zijn centen onder te brengen in een belastingparadijs. Wetende dat zijn afdrachten niet ten goede komen aan de Ierse samenleving.
Gevalletje links....en rechts de zakken.....
Ik blijf echter de vrijheid van meningsuiting verdedigen, ook die van Bono. Het is aan de luisteraar wat ze van een dergelijke boodschap vinden.
Waar ik wel aan denk met politiek getinte teksten; wie maakt zich er druk om en wat doe je met dergelijke boodschappen.
Ik kan mij nog goed herinneren hoe Rage Against the Machine the next big thing was, heel rechts Amerika kreeg er van langs, maar zeker op de Europese festivalweides wilde men alleen maar pogoën op de klanken van Bullet in the Head.

Belangrijker vind ik de EP en die is degelijk maar het gebodene laat mijn wenkbrauwen niet fronsen. De dagen van The Unforgettable Fire en Achtung Baby liggen lang achter ons.
U2 is - en dat zonder negatieve ondertoon - al decennialang verworden tot een classic rock band, die het van zijn oude songs moet hebben en daar is niks mis mee.
Dat er liefhebbers zijn die deze EP een warm hart toedragen is natuurlijk prima, slecht is het plaatje ook allerminst, de songs zijn oke, echter het avontuur wordt nooit meer opgezocht door de heren.

En niet alleen U2. Vele artiesten verhuisden zelfs naar ons land omdat Nederland op dat moment simpelweg de meest efficiënte en veilige optie als doorstroomland voor royalty’s en intellectueel eigendom was. Met lage of zelfs nul‑bronbelastingen op uitgaande royaltybetalingen. Uit onderzoek van Follow The Money blijkt dat tientallen wereldberoemde artiesten hun muziekrechten in Nederland onderbrachten: The Rolling Stones (al 30+ jaar in NL), AC/DC, ABBA, Julio Iglesias, Eurythmics, Placido Domingo, Giorgio Moroder e.v.a.

Maar bij U2 komt dit blijkbaar harder aan.