Charlélie Couture - Pochette Surprise (1981)
mijn stem
1 stem
Frankrijk
Rock / Pop
Label: Island
-
Pochette Surprise (3:14)
-
Karaté (Do) Rock (3:07)
-
Le Jour de la Dernière Heure (3:52)
-
T'Inquiète Pas pour Moi (3:23)
-
M'Enfermer Avec Toi (3:20)
-
Les Pianistes d'Ambiance (2:10)
-
Les Anglais en Vacances (3:40)
-
Je Suis Dans Mes Poches (3:03)
-
La Ballade du Mois d'Août 75 (3:31)
-
Rien a l'Horizon (2e) (5:28)
0
geplaatst: afgelopen maandag om 19:53 uur
Op reis door de new wave van 1981 kom ik van de eerste hits van Duran Duran bij een onbekend album, dat ik onlangs op de gok uit de kringloop viste. Er stond geen prijs op en na lange onderhandelingen mocht ik 'm voor twee euro meenemen.
De hoes oogde new wave, vandaar de gok: dat kapsel, de speldjes. En uitgebracht bij het befaamde Island. MuMe vermeldde slechts twee albums van hem uit 1987 en '88. Discogs liet weten dat Pochette Surprise het derde album is van Bertrand Charles Élie Couture, nadat hij in 1956 in het Franse Nancy werd geboren en in 1978 debuteerde.
Titellied Pochette Surprise opent met aangename reggaepop en de vrij rauwe stem van Couture, inderdaad in de sfeer van new wave. Karaté (Do) Rock is meer richting pop, terwijl het stevige Le Jour de la Dernière Heure naar rock neigt. Met T'Inquiète Pas pour Moi volgt meer relaxte reggae, om blues te introduceren op M'Enfermer avec Toi. Veel meer dan de Engelse tijdgenoten (hipper) of die uit Duitsland (experimenteler) slaat Couture een brug tussen eigentijdse pop en traditionelere vormen daarvan. Als een jongere broer van Serge Gainsbourg; verwacht echter géén chanson.
Dat wordt versterkt op Les Pianistes d'Ambiance, waar hij vooral praat en de geluiden ons naar een restaurant of club brengen. Het gaat hier bijna naar kleinkunst. Ondertussen bekeek hij nauwkeurig de gedragingen van hen aan de overkant van het Kanaal, getuige Les Anglais en Vacances, pop met opnieuw een bluessaus in gitaar- en pianospel.
Funkpop op het swingende Je Suis Dans Mes Poches, licht dromerig swingt La Ballade du Mois d'Août 75 waarmee hij terugblikt op zes jaar terug. Rien a l'Horizon (2e) doet denken aan de muziek van Robert Palmer, die er eveneens in slaagde om new wave in een hem passend popjasje te krijgen. Na de opener is het slotlied mijn tweede favoriet op een consistent aangenaam album, dat met pittig drumwerk eindigt.
Een randgevalletje new wave wellicht, maar in de Franse context is dit duidelijk veel Angelsaksischer dan de muziek in het land doorgaans leverde. Veel van zijn werk staat op streaming, Pochette Surprise echter niet; wél op JijBuis. Aangenaam album.
Volgende album in newwaveland is de zesde van één van de grote ontstekers van new wave: Ramones en Pleasant Dreams.
De hoes oogde new wave, vandaar de gok: dat kapsel, de speldjes. En uitgebracht bij het befaamde Island. MuMe vermeldde slechts twee albums van hem uit 1987 en '88. Discogs liet weten dat Pochette Surprise het derde album is van Bertrand Charles Élie Couture, nadat hij in 1956 in het Franse Nancy werd geboren en in 1978 debuteerde.
Titellied Pochette Surprise opent met aangename reggaepop en de vrij rauwe stem van Couture, inderdaad in de sfeer van new wave. Karaté (Do) Rock is meer richting pop, terwijl het stevige Le Jour de la Dernière Heure naar rock neigt. Met T'Inquiète Pas pour Moi volgt meer relaxte reggae, om blues te introduceren op M'Enfermer avec Toi. Veel meer dan de Engelse tijdgenoten (hipper) of die uit Duitsland (experimenteler) slaat Couture een brug tussen eigentijdse pop en traditionelere vormen daarvan. Als een jongere broer van Serge Gainsbourg; verwacht echter géén chanson.
Dat wordt versterkt op Les Pianistes d'Ambiance, waar hij vooral praat en de geluiden ons naar een restaurant of club brengen. Het gaat hier bijna naar kleinkunst. Ondertussen bekeek hij nauwkeurig de gedragingen van hen aan de overkant van het Kanaal, getuige Les Anglais en Vacances, pop met opnieuw een bluessaus in gitaar- en pianospel.
Funkpop op het swingende Je Suis Dans Mes Poches, licht dromerig swingt La Ballade du Mois d'Août 75 waarmee hij terugblikt op zes jaar terug. Rien a l'Horizon (2e) doet denken aan de muziek van Robert Palmer, die er eveneens in slaagde om new wave in een hem passend popjasje te krijgen. Na de opener is het slotlied mijn tweede favoriet op een consistent aangenaam album, dat met pittig drumwerk eindigt.
Een randgevalletje new wave wellicht, maar in de Franse context is dit duidelijk veel Angelsaksischer dan de muziek in het land doorgaans leverde. Veel van zijn werk staat op streaming, Pochette Surprise echter niet; wél op JijBuis. Aangenaam album.
Volgende album in newwaveland is de zesde van één van de grote ontstekers van new wave: Ramones en Pleasant Dreams.
* denotes required fields.
* denotes required fields.