Angine de Poitrine - Vol. II (2026)

https://www.youtube.com/watch?v=0Ssi-9wS1so
De eerste drie nummers komen hier al voorbij: Lekker groovy weer en ook een genot om naar te kijken.

Sinds het KEXP-optreden is Angine de Poitrine een enorme hype. En die hype wordt op beide platen volledig waargemaakt: ook als Khn en Klek in hun dagelijkse kloffie zouden spelen is de muziek volledig overtuigend. Wat een energie en strakheid! En in dit geval hebben de outfits ook nog een enorme meerwaarde: enorm leuk om naar te kijken. Later dit jaar live te zien in Nijmegen, Groningen en Antwerpen.

Eerste indruk is dat het weer een geweldige plaat is. De eerste drie tracks kende ik al van het KEXP optreden, maar de andere drie doen daar op het eerste gehoor absoluut niet voor onder! Hier wordt ik heel vrolijk van. Waar ik niet vrolijk van wordt is de slechte verkrijgbaarheid van Vol1 en Vol2 op vinyl. Zelfs op hun eigen site compleet uitverkocht. Ik kon mij bij Vol1 nog voorstellen dat ze misschien verrast werden door het succes, maar kan toch niet gelden voor Vol2?
Ik heb kaartjes voor Vera in Groningen, maar hoop de platen toch voor die tijd op vinyl te hebben.

Angine de Poitrine is de afgelopen weken verworden tot een ongelooflijke hype, waar de rek nog lang niet uit lijkt te zijn. En dat alles dankzij slechts één zowel beruchte als geniale live-uitvoering in de studio van KEXP. Het is goed om ons te beseffen dat deze plaat al is opgenomen vóórdat de bekendheid van het buitenaardse duo de epische proporties van heden ten dage bereikte. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat dat mij vooraf best wel gerust stelde, omdat daarmee in ieder geval is voorkomen dat de plotselinge globale populariteit in enige vorm zijn weerslag had kunnen hebben op de muziek.

Daarover gesproken, ook op Vol. 2 etaleert Angine de Poitrine een geluid dat nu toch wel tot de 'signature sound' van de band mag worden omgedoopt: spetterend en vernuftig gelaagd microtonaal riffwerk gecombineerd met gruwelijk groovende en pulserende baslijnen die worden begeleid door intens stuwend en zeer verfijnd drumwerk. Tegenintuïtieve maatsoorten, gecompliceerde akkoordenkeuzes en hoofdbrekende polyritmes worden daarbij niet geschuwd, maar vormen zelfs een integraal onderdeel van de muziek. Het muzikale resultaat van al deze elementen gecomineerd, heeft een vervreemdende doch intrigerende uitwerking. Aan de ene kant is het geheel uiterst hypnotiserend, terwijl het karakter van het riff- en baswerk dansbaar en erg aanstekelijk is - zelfs gezien het feit dat er muziektechnisch enorm veel uit valt te halen als het gaat om steeds opschuivende maatsoorten, complexe ritmische structuren en spannende klankkleuren.

Angine de Poitrine laat horen trouw te blijven aan de eigen unieke muzikale identiteit, maar ook dat ze met dit nieuwe album niet slechts voor een herhaling van zetten lijkt te willen gaan. Of om het anders te formuleren: er is hier echt sprake van een Vol. 2, in plaats van een Vol. 1.1. Op smaakvolle wijze verbreedt en verdiept Angine de Poitrine twee aspecten binnen haar geluid. Ten eerste komt de band in de opbouw naar het einde van de nummers op Vol. 2 wat harder en puntiger uit de hoek dan op de voorganger. Regelrechte metal zou ik het niet per definitie willen noemen, maar de muzikale verbinding met het genre is onmiskenbaar. Luister bijvoorbeeld eens naar de manier hoe opener 'Fabienk' onverstoorbaar en uiterst krachtig naar een climax toewerkt, met een vinnige riff als basisingrediënt en pulserend drumwerk dat met harde bekkenslagen het robuuste metalen karakter extra accentueert. Of neem het intense bass- en riffwerk op 'Yor Zarad', dat scheurend tekeer gaat en zeker qua structuur niet had misstaan op een progressief metalalbum.

Ten tweede schuwt de band het niet om haar stippelige tenen in onverkende genrewateren te dippen. Het vierde nummer, 'Utzp', verraadt invloeden uit de country-, bluegrass- en traditionele volksmuziekhoek. Hoe Angine de Poitrine die invloeden naar haar hand weet te zetten en ze moeiteloos binnen haar karakteristieke en authentieke geluid weet te verwerken, laat zien dat de Klek en Khn heer en meester zijn over hun instrumenten en het muzikale experiment niet schuwen door onbekende wateren te verkennen.

Logischerwijs is de razendsnelle populariteitsontwikkeling van de band nog niet van invloed geweest op de muziek, maar ik kan mij niet voorstellen dat de ontwikkelingen van de afgelopen weken de mannen achter de pakken koud laten. Angine de Poitrine is de muzikale spreekbuis van een fris, hoopvol en nieuw geluid tegen een hardvochtige en fragiele wereld die aaneenhangt van oorlogen, verharding en artistieke steriliteit. Laat ons daarom alsjeblieft in onze handen knijpen en dankbaar zijn dat dit soort muzikale acts vandaag de dag nog op brede steun, vreugde en enthousiasme kan rekenen van een ongekend groot wereldwijd publiek. Sprankjes hoop en licht zijn altijd aanwezig in een plek die misschien pertinent duister lijkt. Angine de Poitrine is daar het levende bewijs van.

Als hier een complete band achter had gestaan dan had dit zoveel vetter kunnen zijn. In de basis klinkt het best tof, lekkere grooves en wel toffe microtonale riffs. Echter na een tijdje klinkt het voor mij net allemaal wat te eentonig ook. En ik krijg dus het gevoel dat omdat ze maar met zijn tweeën zijn, er niet alles uit gehaald kan worden qua sound.

“In de beperking toont zich de meester”. Juist doordat ze maar met z’n tweeën zijn en zich de limiet daarvan laten opleggen, klinkt de band zoals ze klinken en spreekt het zovelen aan. Die beperking werkt ook in de hand dat er veel met een looper wordt gewerkt, en ja, dat werkt herhaling/eentonigheid in de hand.

Ik geniet juist weer van de creativiteit waarmee de gitarist de looper weet in te zetten.

Ik heb 3 nummers gehoord maar wordt ontzettend nerveus hiervan. Niet voor mij gemaakt deze muziek. Maar dat heb ik vaker met math rock.

Re-release van beide platen staat gepland voor 12 juni

Heerlijk tegendraadse, microtonale math rock die er toch in slaagt om te funken en grooven als een malle. Utzp ga ik als een dronken oom op een bruiloft van dansen.

Vandaag de hele dag in de auto gehoord. Maar deze hype zal aan mij verder voorbij gaan.

Sodeknetter, de hele dag vind ik ook wel ambitieus voor dit type muziek. Is toch een beetje alsof je concludeert dat je niet van mosterd houdt nadat je een hele pot hebt leeggelepeld.

Maar er is toch niemand die je vraagt om in één keer een hele pot mosterd leeg te lepelen?

Scheelt dat ik maar 1 1/2 uur in de auto heb gereden

Het wordt er niet minder verwarrend op. Als je 1,5 uur de hele dag noemt, hoe lang slaap je dan?

Niet verwarrend, de USB stick met het album zit de hele dag in de auto. Maar ik rij niet de hele dag.

1,5 uur rijden en daarna de rest van de dag in een stilstaande auto naar muziek luisteren die je niet leuk vindt - om met Finkers te spreken: hij die het snapt snappe het maar ik snap d'r niks van.

Ik denk drie kwartier heen - werken - en dan drie kwartier terug.
Maar wat ik niet snap gezien je bericht begin vorige maand:
Waarom jezelf en andere weggebruikers dit aandoen? Zet een lekker bossa-nova plaatje op, dat scheelt een hoop ergernissen en middenvingers opsteken.

Het is wel grappig en technisch leuk. Maar zelfs de 24 bits uitgaven klinken alsof ze met een telefoon zijn opgenomen en ik vind het vooralsnog meer een gimmick en vermakelijk om op YT naar te kijken dan dat ik hier nog een keer serieus voor zou gaan zitten.

Gimmick of niet, ik vind de muziek onweerstaanbaar!
De manier waarop ze zich presenteren voegt zeker wat toe, maar is wat mij betreft niet nodig om dit een heerlijk plaatje te vinden.

Wat een k*tmuziek

Ik snap het helemaal als je dit niks vind. Enige ervaring met en waardering voor het genre (mathrock, niet microtonale muziek want dat is genre-overstijgend) is essentieel vermoed ik. Voor priegelproggers moet dit ook te doen zijn. Als je dit erg tof vind, of juist niet: probeer de twee laatste platen van Yowie eens en denk dan nog eens na over de term "horendol".

Goed dat je het zegt, die laatste van Yowie moet ik ook nog horen.
Toen ik dit voor het eerst hoorde had ik denk ik ongeveer de glimlach op mijn gezicht als toen ik voor de eerste keer Tonto of Atlas van Battles hoorde. Tenminste, die gedachte kwam bij me op.

Of gewoon open staan voor. Al krijg ik eerlijk gezegd een beetje jeuk van de term “mathrock”. Ik heb me daar ook nooit echt bewust in verdiept. Ik kom meer uit de jazzhoek en daar zijn polyritmes zo ongeveer dagelijkse kost.

Bij “mathrock” denk ik al snel aan complexe maatsoorten, hoekige ritmes, veel interactie tussen partijen, en niet zelden een soort “kijk eens hoe ingewikkeld dit is”-benadering — soms een tikje droog, met weinig blues- of soulfeel.

Angine de Poitrine zit voor mijn gevoel juist in een interessantere hoek: die hebben wel die precisie, maar het voelt nergens klinisch. Er zit duidelijk funk, groove en zelfs wat bluesy articulatie in. Ik krijg er ook een beetje punk-associaties bij — het klinkt alsof het onder eigen beheer in een bevriend studiotje is opgenomen, en dat geeft het juist karakter in plaats van dat het te gelikt wordt.

Mijn associaties gaan dan ook eerder richting Herbie Hancock in zijn Headhunters-periode, John Scofield, of zelfs King Crimson — muziek waar complexiteit en groove elkaar versterken in plaats van in de weg zitten.

Misschien zit daar voor mij het verschil: als complexiteit een doel op zich wordt, ben ik er snel klaar mee. Maar als het in dienst staat van feel, spanning en interactie, dan wordt het juist interessant.

In die zin vind ik Angine de Poitrine eerder een band die die brug slaat, dan dat ik het echt onder die (voor mij wat beladen) noemer “mathrock” zou schuiven. Je hoeft het wat mij betreft ook niet per se rationeel te “begrijpen” — als het goed voelt, klopt het gewoon.

Al betrap ik mezelf er wel op dat ik soms alsnog zit mee te tellen om het te snappen… maar goed, dat is dan weer de muzikant in me Het hoeft in elk geval niet.

Ik begrijp de hype niet zo goed. Ik snap wel de aantrekkingskracht van wat meer technische muziek, en dan nog een goeie outfit die wat in het oog springt. Maar je hebt echt nog wat bands die in dat vaarwater zitten dus wat is het dat deze zo in het oog springt. Je hebt Horse Lords, King Gizzard, Three trap Tigers, Don Caballero, Black Midi, Strawberry Girls. Waarom die niet zo? Het doet mij ook wat denken aan Primus, allemaal goed en wel voor één nummer maar na het derde heb je het wel gehoord. Dat heb ik hier ook.

Als jazz liefhebber hou ik wel van die microtonale en technische zaken, ik kan ook wel een Meshuggah appreciëren om die reden, maar ik vind dat hier de dynamiek wel wat opgeofferd wordt aan de sound (en repetitiviteit. Wel leuk voor een feestje of een optreden zou ik zeggen.