Angine de Poitrine - Vol. II (2026)

Angine de Poitrine is de afgelopen weken verworden tot een ongelooflijke hype, waar de rek nog lang niet uit lijkt te zijn. En dat alles dankzij slechts één zowel beruchte als geniale live-uitvoering in de studio van KEXP. Het is goed om ons te beseffen dat deze plaat al is opgenomen vóórdat de bekendheid van het buitenaardse duo de epische proporties van heden ten dage bereikte. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat dat mij vooraf best wel gerust stelde, omdat daarmee in ieder geval is voorkomen dat de plotselinge globale populariteit in enige vorm zijn weerslag had kunnen hebben op de muziek.

Daarover gesproken, ook op Vol. 2 etaleert Angine de Poitrine een geluid dat nu toch wel tot de 'signature sound' van de band mag worden omgedoopt: spetterend en vernuftig gelaagd microtonaal riffwerk gecombineerd met gruwelijk groovende en pulserende baslijnen die worden begeleid door intens stuwend en zeer verfijnd drumwerk. Tegenintuïtieve maatsoorten, gecompliceerde akkoordenkeuzes en hoofdbrekende polyritmes worden daarbij niet geschuwd, maar vormen zelfs een integraal onderdeel van de muziek. Het muzikale resultaat van al deze elementen gecomineerd, heeft een vervreemdende doch intrigerende uitwerking. Aan de ene kant is het geheel uiterst hypnotiserend, terwijl het karakter van het riff- en baswerk dansbaar en erg aanstekelijk is - zelfs gezien het feit dat er muziektechnisch enorm veel uit valt te halen als het gaat om steeds opschuivende maatsoorten, complexe ritmische structuren en spannende klankkleuren.

Angine de Poitrine laat horen trouw te blijven aan de eigen unieke muzikale identiteit, maar ook dat ze met dit nieuwe album niet slechts voor een herhaling van zetten lijkt te willen gaan. Of om het anders te formuleren: er is hier echt sprake van een Vol. 2, in plaats van een Vol. 1.1. Op smaakvolle wijze verbreedt en verdiept Angine de Poitrine twee aspecten binnen haar geluid. Ten eerste komt de band in de opbouw naar het einde van de nummers op Vol. 2 wat harder en puntiger uit de hoek dan op de voorganger. Regelrechte metal zou ik het niet per definitie willen noemen, maar de muzikale verbinding met het genre is onmiskenbaar. Luister bijvoorbeeld eens naar de manier hoe opener 'Fabienk' onverstoorbaar en uiterst krachtig naar een climax toewerkt, met een vinnige riff als basisingrediënt en pulserend drumwerk dat met harde bekkenslagen het robuuste metalen karakter extra accentueert. Of neem het intense bass- en riffwerk op 'Yor Zarad', dat scheurend tekeer gaat en zeker qua structuur niet had misstaan op een progressief metalalbum.

Ten tweede schuwt de band het niet om haar stippelige tenen in onverkende genrewateren te dippen. Het vierde nummer, 'Utzp', verraadt invloeden uit de country-, bluegrass- en traditionele volksmuziekhoek. Hoe Angine de Poitrine die invloeden naar haar hand weet te zetten en ze moeiteloos binnen haar karakteristieke en authentieke geluid weet te verwerken, laat zien dat de Klek en Khn heer en meester zijn over hun instrumenten en het muzikale experiment niet schuwen door onbekende wateren te verkennen.

Logischerwijs is de razendsnelle populariteitsontwikkeling van de band nog niet van invloed geweest op de muziek, maar ik kan mij niet voorstellen dat de ontwikkelingen van de afgelopen weken de mannen achter de pakken koud laten. Angine de Poitrine is de muzikale spreekbuis van een fris, hoopvol en nieuw geluid tegen een hardvochtige en fragiele wereld die aaneenhangt van oorlogen, verharding en artistieke steriliteit. Laat ons daarom alsjeblieft in onze handen knijpen en dankbaar zijn dat dit soort muzikale acts vandaag de dag nog op brede steun, vreugde en enthousiasme kan rekenen van een ongekend groot wereldwijd publiek. Sprankjes hoop en licht zijn altijd aanwezig in een plek die misschien pertinent duister lijkt. Angine de Poitrine is daar het levende bewijs van.

Of gewoon open staan voor. Al krijg ik eerlijk gezegd een beetje jeuk van de term “mathrock”. Ik heb me daar ook nooit echt bewust in verdiept. Ik kom meer uit de jazzhoek en daar zijn polyritmes zo ongeveer dagelijkse kost.

Bij “mathrock” denk ik al snel aan complexe maatsoorten, hoekige ritmes, veel interactie tussen partijen, en niet zelden een soort “kijk eens hoe ingewikkeld dit is”-benadering — soms een tikje droog, met weinig blues- of soulfeel.

Angine de Poitrine zit voor mijn gevoel juist in een interessantere hoek: die hebben wel die precisie, maar het voelt nergens klinisch. Er zit duidelijk funk, groove en zelfs wat bluesy articulatie in. Ik krijg er ook een beetje punk-associaties bij — het klinkt alsof het onder eigen beheer in een bevriend studiotje is opgenomen, en dat geeft het juist karakter in plaats van dat het te gelikt wordt.

Mijn associaties gaan dan ook eerder richting Herbie Hancock in zijn Headhunters-periode, John Scofield, of zelfs King Crimson — muziek waar complexiteit en groove elkaar versterken in plaats van in de weg zitten.

Misschien zit daar voor mij het verschil: als complexiteit een doel op zich wordt, ben ik er snel klaar mee. Maar als het in dienst staat van feel, spanning en interactie, dan wordt het juist interessant.

In die zin vind ik Angine de Poitrine eerder een band die die brug slaat, dan dat ik het echt onder die (voor mij wat beladen) noemer “mathrock” zou schuiven. Je hoeft het wat mij betreft ook niet per se rationeel te “begrijpen” — als het goed voelt, klopt het gewoon.

Al betrap ik mezelf er wel op dat ik soms alsnog zit mee te tellen om het te snappen… maar goed, dat is dan weer de muzikant in me Het hoeft in elk geval niet.