Kacey Musgraves - Middle of Nowhere (2026)

aERodynamIC - ondanks dat ik NIET tot de Kees-fanboys behoor, wil ik hiet ook een zuit in het dakje doen. Genoeg lieden met een country-corpus van 5 gram die wieterwalen over wat wel en wat niet, zonder erbij stil te staan dat ook in country zoiets als oldskool en nu country bestaat. Die lieden zou ik willen voorstellen eens te luisteren naar Going back to Harlan van Emmylou, of in de uitvoering van de gezusters McGarrigle (met Emmylou) en dan vast te stellen wat dat is. Waarschijnlijk ben ik meer van de oldskool (ook een Alison Krauss met Union Station), omdat die puurder is en minder aan gefrutseld.

Om in concerttermermen te spreken: bij Emmylou, Alison Krauss en Iris Dement moest de bar dicht, bij Kacey mag ie open blijven.

Het is bekend dat je geen liefhebber bent, mag ik vragen wat de reden was om zo snel al dit album te gaan beluisteren (het is 1 dag uit)? Ik vind het namelijk niks voor jou om dat dan zo snel te doen

Waarom zou je old en new school country met elkaar willen vergelijken? Is het één beter (old) dan het ander(new)? Muzikale ontwikkelingen in de muziek zijn toch van alle tijden? Elke muzikale stroming evalueert in een nieuw jasje en dat kan je smaak niet zijn, maar dat wil toch niet zeggen dat Alisson Krauss mag en Kacey Musgraves niet, omdat het niet is goedgekeurd door de old school politie?
Muziek blijft zich ontwikkelen en soms ga je met de stroom mee of haak je af. Als Mjuman zijnde haak je af en dat is prima, maar ik bepaal graag zelf wat ik wil luisteren en dat is ook naar Alison Krauss trouwens.

Eens. En grappig genoeg zijn er genoeg genres die zo enorm zijn doorontwikkeld en pop, soul funk, jazz en klassiek en nog veel meer sub stromingen en genres combineren. Ik noem een hiphop cultuur, waar er veel minder over gemuggenzift wordt of iets wel of niet pure hiphop/rap is. Als iets goed klinkt, klinkt het gewoon goed. Punt.

Bij country ligt het allemaal nog erg gevoelig. Misschien komt dit wel omdat genre lang 'gekaapt' is door een conservatieve witte groep Amerikanen?
Het valt mij op dat binnen dit genre er wel vaker discussies zijn over of een album genoeg country is of niet. Een dergelijke discussie ontstond ook bij het laatste album van Beyoncé. Cowboy Carter werd op dit forum maar matig ontvangen ( het was geen pure country, Bey's stem was niet country genoeg etc etc ) terwijl ik dat album een knotsgekke maar heerlijke stijlen stampot vond. Hoe leuk is het ook vrij te zijn van hokjes en gewoon te maken wat je inspireert zonder dat het meteen gelabeld moet worden?

Dat is precies wat ik bedoel! Onbevooroordeeld van muziek genieten. Of niet en dan laat je het links liggen; doe ik zo vaak en dan zonder opgeheven vingertje.

Hip hop is toch juist bij uitstek een cultuur waarin gemuggenzift wordt of het wel of niet “echte” hip hop is? Tegenwoordig misschien wat minder dan voorheen, maar de groep die klaagt lijkt mij in principe dezelfde conservatieve categorie die bij country klagen. En country artiesten zelf (in de volledige breedte van het genre) tonen vrijwel altijd respect naar hun voorgangers, wat dit bij hip hop juist weleens aan schort (zeker bij de meer commerciële variant).

Verder 100% eens met je punt, hoor!

Daar is een goede verklaring voor - bij Tidal floepte dit album - naast de nieuwe Tori Amos - op als 'aanbeveling'- waarschijnlijk omdat ik eerdere albums ook beluisterde; en ik was gewoon nieuwsgierig, wat men hier waardeert.

En mbt tot het hanteren van (sub)genres en labels. Categoriseren, labels hanteren - om iets terug te vinden (zoals bij een verhuizing) of als referentie heeft gewoon zin; dat maakt iets bespreekbaar. Bovendien is vergelijken een doodgewone menselijke activiteit. Kijk maar eens naar verschillende topics hier, zoals ik zoek meer van dit genre. Dit: Onbevooroordeeld van muziek genieten is imo een irrealis: ieder heeft zijn eigen context (incl muziekopvatting, stemming en smaak) - daar kan je niet omheen: waar de één Brothers in Arms een prachtnummer vindt, kan de ander het nummer niet meer horen, omdat het ooit op de crematie van een dierbare werd gedraaid.

Ik zal dit heus nog wel eens draaien (en wie weet kan ik dan wel naar 3* overgaan; of misschien juist de andere kant uit), maar voor mij klinkt dit te bedacht, te weinig authentiek en het pakt me niet.

Voor mij hoef je je stem niet te veranderen hoor Mjuman; als je het niks vindt even goede vrienden.

Waarom ik reageer op je berichten is omdat ik moeite heb met je stellingname en het daar niet mee eens ben. Muziek is meer een kwestie van smaak dan je denkt en beïnvloed een uitgebrachte stem. Muziek hoeft dus niet aan een bepaalde standaard te voldoen om een voldoende of onvoldoende te verdienen (old school).

Ik probeer te stemmen naar wat ik hoor: productie, muzikaliteit, songs, zang. Dat is goed en knap gemaakt in het genre of niet.
Als het mijn kopje thee niet is stem ik vaak niet. Heel soms een 2 of 2.5 als bijvoorbeeld de muziek goed is, maar de productie bagger.

Muziek is beleving/smaak en natuurlijk mag er alleen op die manier gestemd worden, dat gebeurt hier helaas heel vaak. Ik vind dat niet altijd eerlijk naar de artiest. Die kan evengoed iets heel knaps hebben gemaakt en wordt afgeserveerd op dat het iemands smaak niet is.

Wij hebben dus een fundamenteel meningsverschil.

Ik vraag me af in hoeverre het meningsverschil fundamenteel is. Op de lagere school kreeg je cijfers voor "vlijt" en "ijver" - later in je leven is het niet alleen de inspanning (prestatie) die telt, maar ook de inbreng en het resultaat. Een artiest kan naar eigen inzicht zich een slag in de rondte hebben gewerkt en naar eigen idee een goed album hebben afgeleverd, maar de ontvangst ervan bepaalt het succes. Genoeg voorbeelden te vinden waarbij het succes lang op zich laat wachten - zoals bij de laatste twee albums van Talk Talk. Overigens betekent commercieel succes niet meteen dat het een kwalitatief hoogwaardig album is (quantity is not quality).

Je noemt een aantal aspecten productie, muzikaliteit, songs, zang waarop je muziek beoordeelt, welnu ik hanteer nagenoeg dezelfde, aangevuld met innovatie/creativiteit en soms weegt het ene aspect zwaarder dan het andere.

Om het met Spandau Ballet te zeggen - to cut a long story short - vind ik vanmiddag rust en tijd, draai ik het hele album nogmaals en zal ik met een 'wide open mind' luisteren en er nog op terug komen.

Best een mooi plaatje, net als de vorige twee
De pedal steel hou ik wel van, de gladde sound kan ik ook waarderen, maar het gaat ook een beetje ene oor in, andere weer uit.
Horses and divorces springt er voor mij uit
En soms lijkt het wel een country-pastiche, ik bedoel, de tekst van Back on the Wagon, is dat serieus?!

ZwaagjeEn dan nu de herdraai.

Heb zoveel mogelijk persoonlijke bagage op de parkeerplaats gelaten en ben opnieuw ingestapt.

De liedejs zijn prettig, ze doen geen vlieg kwaad, er wordt goed gemusiceerd en de productie klopt.
Ooit maakte ik met een Zweedse maat een roadtrip door Zweden (o.a. Småland en Blekinge) in de Mercedes cabrio (380 SL) van diens pa; onderweg - toerend door de 'wide open spaces' hadden we regelmatig Springsteen op de speakers - ik ben geen Springsteen-fan - het paste en het klopte.

Op de betere momenten zou ik deze Kacey Musgraves ook wel op de speakers willen hebben, in een vintage Mustang cabrio tourend door Californië, Arizona en Utah (afbakenen is gewenst in de US). Wat betekent dat verder, wat zijn de bedenkingen? Ga gerust even zitten

Nou het is erg licht, het beroert me niet, ik mis authenticiteit, bezieling en zeker tekstueel laat het te wensen over. Met dit niveau zal Kacey nimmer als Bob Dylan de nobelprijs voor literatuur in de wacht slepen. Een veeg teken: mijn wederhelft - toch niet de meest kritische - vroeg na 4 nummers of er iets anders op mocht. Nu draait beneden Colour of Spring

Oja, ik verhoog naar 3* vanuit de roadtrip-gedachte.

Sportief dat je het nog een 2de kans geeft Mjuman, maar vergis je niet....Kacey grijpt je zo maar ineens bij je lurven als je niet uitkijkt

Dat gebeurde bij mij bij haar vorige album Deeper Well en dat was niet eens tijdens een road trip. Het album daarvoor, golden hour, was voor mij niet meer dan een guilty pleasure, want mierzoet en dat mag ik niet mooi vinden van mezelf, want ik ga voor kwalitatieve muziek. Afijn....je kent het wel. Met het album Deeper Well greep ze me bij de lurven en durfde ik er echt voor uit te komen.....ik ben fan.

Als je voor iets meer inhoud gaat geef dan het album lighthouse van Tessa Rose Jackson een kans; fluister zacht, maar bloed mooi!
Tessa Rose Jackson - The Lighthouse (2026) - MusicMeter.nl

Muzikale groet!

De hoge stemmen en postieve berichten maken me zeer benieuwd! De eerste luisterbeurt gisteren gedaan bij het koken, vandaag ga ik er even goed voor zitten.

De opener smaakt alvast naar meer, net als Dry Spell. Bij Horses and Divorces en Uncertain, TX kreeg ik een beetje een Frans Bauer gevoel.

Die Kacey, ze doet het weer! Mijn eerste indruk was wat middle-of-the-road, zeker binnen haar catalogus. Een beetje wat van alle albums zonder dat het echt uit de verf komt. Inmiddels behoorlijk wat sessies verder en de conclusie is dat het wel de beste beetjes zijn van alle albums. Soms dromerige folk en (mier)zoete pop, maar ook mooie traditionele country en goede teksten. Alle nummers hebben zich alweer genesteld in mijn hoofd inclusief het 'grappige singletje' Dry Spell. Wederom een prachtig album. Everybody Wants To Be A Cowbo is momenteel favoriet met onderwerp/teksten a la 'Same Trailer Different Park'.

Deze nummers bevestigden ook mijn theorie dat traditionele country soms niet ver is verwijderd van (foute) Nederlandstalige muziek.

Voor wat het waard is allemaal. Naast de positieve recensie in De Volkskrant ook een positieve in OOR.

Recensie: Kacey Musgraves - Middle Of Nowhere - oor.nl

Met oa:
"Het is wederom een plaat die van begin tot eind aanvoelt als een intens kwetsbaar en dierbaar project, waar heel veel liefde in is gestopt door Musgraves en iedereen die ze erbij betrok"

"Project" - laat Hornbach het maar niet lezen

Ja helemaal eens. Ik blijf deze maar draaien en Everybody Wants to Be A Cowboy is echt een beest van een track die van mij nog wel langer had mogen duren. Wij neuriën thuis ook de hele dag Dry Spell en ook Lonliest Girl is een geweldig nummer, I Believe in Ghosts heeft een fijn gitaar (mini) solootje en Hell On Me is zo'n fraaie afsluiter zoals Kacey dat goed kan. Ik ren deze week nog snel naar de platenzaak om de Kees collectie een beetje up to date te houden. Zin an!

Ik ontdekte dat Tidal inmiddels ook de songteksten laat zien. Hele plaatje compleet.

Is het te vroeg om te verhogen naar 5*? Als Mjuman durft te verhogen kan ik niet achterblijven.

Ook hier Vinyl in bestelling bij de plaatselijke winkel.

Ik zit ook al op een ruime 4,5* inmiddels Zwaagje. Het is nooit te vroeg om het aantal ⭐️⭐️ te verhogen

Een van de weinige klasse recensies van Randy Timmers. Chapeau

Aan de ene kant vind ik Uncertain, TX en Horses and Divorces wel komisch, bijna tongue in cheek. Aan de andere kant vind ik het accordeon wat té prominent aanwezig. De rest van het album is gewoon goed, al ben ik iets minder lyrisch dan over Golden Hour en Deeper Well. Dit luistert lekker weg, daarop stonden nummers die me écht raakten.