Kacey Musgraves - Middle of Nowhere (2026)

Vrij expliciete clip (en tekst) bij Dry Spell. Wat ik van het liedje vind, is nog wat lastig oordelen na één luisterbeurt.

Van Dry Spell werd ik bij de eerste luisterbeurt wél blij. Danial Tashian zit weer achter de knoppen, net als Depper Well (en Jarah Jarosz laatste album, Polaroid Lovers). Dus ik heb er zin in, zéker als ik kijk naar de colabs op dit album.

Nu nog hopen dat ze net als Megan Moroney naar Nederland komt. Kan dat ook van de bucketlist af.

Wat de tekst van Dry Spell betreft (en de video), deze discussie doet me denken aan die bij Wood van The Life of a Showgirl.

Niks mis met sexy lyrics, maar dit is gewoon heel erg slecht. Dan helpt het niet mee dat muzikaal gezien het liedje ook vrij weinig om het lijf heeft.

Ik ben wel benieuwd waarom je de compositie zo slecht vind.
Ik vind het tekstueel ook wat tenenkrommend zeker in combinatie met de over de top clip, waarbij ik zeker door de fysieke verschijning van mevrouw Musgraves, en dan met name dr lip fillers erg afgeleid raak. ( En dat terwijl ik niet op vrouwen val).
Maar muzikaal vind ik dit liedje mede door de hook al best wel een oorwurm. Leuk dat gitaarwerk en die lichte country invloed. Ik denk ook dat het in de context van het album wel meer op z'n plek valt, want ook dat heeft miss Musgraves al vaker bewezen. Toch wel benieuwd dus.

Hyped!

Hoop dat dit album teruggaat naar de tijden van pageant material en van daarvoor, dan ben ik weer zo om

Jaa, hoop het ook! Vond Deeper Well niet slecht, maar het legendarische niveau van de eerste 3 platen werd helaas niet gehaald.

Dry Spell sowieso de grappigste song + clip combi die ik in tijden heb gehoord Gewoon leuke tongue-in-cheek, niks mis mee op zijn tijd


Precies dit. Veelvuldig op repeat hier

Ook Luke Laird schoof aan achter de knoppen. Dat stemt hoopvol, want hij was ook betrokken bij de eerste drie meer country gerichte albums van Kacey.
Tekstueel is dit toch wel weer heel spitsvondig bij nadere beluistering. Welke country zangeres doet haar dit na, eigenlijk niemand...'I am So Lonely, Lonley with a capital H' De hele wereld staat in brand, maar onze Kees wil gewoon over de toonbank getrokken worden

Het kan niet snel genoeg 1 mei zijn wat mij betreft.

Dry Spell : je hoeft niet om de hoogte zijn van het voormalige bestaan van een site als Big Mellons om de nauwelijks verholen allusies naar explicit sexual behavior (zoals slapping a mellon, eat a peach - denk Bob de Rooij) te ontwaren. Maar het voorkomen van de dame alleen al, plus de afgrijselijke slippers cum badstofsokken - bij mannen voor de meeste vrouwen bij een (blind date) een ultimate deal canceller - voeg daar eens bij de 'cuntry brawl' en dan maakt de totaalsom dat ik elsewhere op zoek ga naar muzikaal rendement.

Snapter nix van, dit is mij veuls te gemaakt, maar dit zal echt wel aftrek vinden onder de fanboys.

Middle of Nowhere is weer een fraai country liedje, met mooi pedal steel spel. Wel erg kort, het liedje had nog wel wat meer mogen open bloeien en daarnaast weet ik ook niet of ik het nou echt een album opener vind, maargoed het wordt wel duidelijk dat dit weer echt een country album gaat worden. Zin in!

Daar ben ik er één van beste Mjuman. Muziek hoeft niet altijd ingewikkeld te zijn.

En wat betreft de vrijgegeven nummers: Die gaan weer een beetje terug naar Country light en maakt me nieuwsgierig naar het album. Lijkt in iedergeval voldoende koerswijziging in te zitten om herhaling van zetten te voorkomen. Daar staat tegenover dat haar vorige album onweerstaanbaar was voor mij. Afwachten maar....

In 2018 sloot ik Kacey in mijn hart door haar album Golden Hour. Dat album maakte overuren in de auto terwijl we rondtoerden in de VS met als perfecte decor woestijnen en stille dorpjes. Het kon gewoon niet perfecter. Hoor ik dat album dan denk ik gelijk terug aan die geweldige reis.

Het album star-crossed viel nogal tegen na Golden Hour (maar dat weet ik ook wel aan de beleving die er nu niet was) en Deeper Well was eigenlijk best een fijn album.
Het oudere werk is ook prima te noemen, maar ik grijp er minder snel naar.

Genoeg nieuwsgierigheid naar Middle of Nowhere zonder verwachtingen. Het blijkt dat ze terug gaat naar haar Country roots. Country voor de massa? Wellicht, maar ik hou er wel van.

Iets meer country, maar helaas springt ze wel iets teveel op het typische country geluid wat andere (nieuwe) pop country zangeressen nu maken. Zelf ben ik niet zo'n fan van het nieuwe country geluid.

Op voorhand was ik blij, want pageant material heb ik zelfs 5 sterren gegeven. Ook same trailer different park is fantastisch.
Hier weet ik na 5 seconden bij de meeste nummers wel welke kant het opgaat.
Jammer, maar de commercie wint zoals wel vaker.
Slecht is het allerminst te noemen, maar ik mis ook wel een eigen smoel.

Ik vrees dat Kacey mij nu echt kwijt is. Deeper Well was al een stap in de verkeerde richting imo.

Ach, ik zet pageant material wel weer op

Ik ben wel heel benieuwd wat je bedoelt met nieuw country geluid Juul1998B meer invloeden van pop ofzo, of makkelijk in het gehoord liggend. Maar dat was de muziek van Kacey altijd al toch?

Ik ga deze eens vanavond goed tot mij nemen, ik vind de nieuwe single Dry Spell nog steeds erg leuk. Ook omdat Kacey weer wat meer van haar spitsvondigheden in de lyrics laat zien. Ik vind die kant van haar (de zelfspot en sterke metaforen) altijd erg goed. Same Trailer en Peagant Material zijn mijn favoriete albums samen met Golden Hour. Als dit enigszins in de buurt komt ben ik al tevreden.

Ik noem een Megan Moorey, Lainey Wilson en Ella Langley, die sound.

Daar ben ik het helemaal mee eens Daarom wil ik je graag attenderen op het nieuwe album van Sumie, te verschijnen in juni op Bella Union. Sowieso een label met mooie releases.

De Volkskrant is in iedergeval enthousiast.
KACEY MUSGRAVES ★★★★☆ - digitalekrant.volkskrant.nl

De eerste luisterbeurt is heel positief. Veilig binnen de lijntjes en mierzoet, maar ik dompel me onder.
Ik zie de humor van een liedje als "dry spell" wel in en ook de video vind ik grappig en lekker over de top; niks mis mee in mijn ogen.
Zeker ook omdat het "gecompenseerd" wordt met rake en gevoelige teksten in nummers zoals "abilene" en "coyota". Mooie beschouwingen.
Dus ja....het is mierzoet, maar als je het anders formuleert: prachtig geproduceerd en gemusiceerd en man o man wat een stem.
Er zijn maar een paar zangeressen die zonder hun stem te verheffen zo'n stempel kunnen drukken op muziek.
Voor de liefhebbers (mjuman?) Tessa Rose Jackson is ook zo'n hemelse zangeres met Lighthouse als prachtig album.
Yes!! Ik ben een fanboy!!

Recensie | Kacey Musgraves - Middle Of Nowhere | Nieuweplaat.nl

Country is de laatste tien à vijftien jaar opgesplitst in grofweg twee richtingen. De ene richting is meer traditioneel en rootsy (bijvoorbeeld Chris Stapleton), de andere richting is meer popcountry-geluid, waarvan Kacey Musgraves een van de vaandeldragers is. Of beter: opnieuw is. Haar vorige album (Deeper Well, 2024) had een meer folkgeluid, maar op haar nieuwste plaat Middle Of Nowhere is het als ‘vanouds’ driekwartier popcountry in al haar clichés.

Die zijn een aantal tracks lang nog wel te verhapstukken, maar allengs begint het nogal op de zenuwen te werken, met name het overvloedig gebruik van de steelgitaar. Het album opent met het titelstuk: Middle Of Nowhere. Dat is meteen ook het meest originele stuk dat we op de plaat tegenkomen. Verrassend is het driekwartsmaat refrein tegenover de vierkwartmaat coupletten. Tel daarbij op een melodielijn (vooral in de eerste aanzetten van de coupletten) die wat wegheeft van Somethin’ Stupid van Frank en Nancy Sinatra, en je hebt een prima song te pakken.

Dry Spell is het meest komische nummer van de in totaal dertien liedjes. Het zijn de subtiele edoch platte taalgrappen die allemaal verwijzen naar een (te) lange periode van seksuele droogte: ‘I’m so lonely, lonely with a capital H/If you know what I mean.’ Ja Musgraves, zelfs in steenkoolengels ben je heel goed te begrijpen.

Maar wanneer we bij de derde track aankomen beginnen de wielen van dit album uit het karrenspoor te lopen. Back On The Wagon is een optelsom van country-clichés: old-school countryrijm (hunny, money, funny), het er aan de haren bijgesleepte ‘the fourth of July’, de ’geleende’ overslaande stem van Dolly Parton en de almaar doorjengelende steelgitaar. Minstens zo versleten klinkt Abilene: een druilerig lied over de 115.000 inwoners tellende stad Abilene in Texas. Een van die inwoners is een jonge vrouw die op een dag sigaretten gaat kopen om vervolgens de bus te pakken om nooit meer terug te keren (‘nothing good ever happens anyway in Abilene’). Pluspunt van dit lied is de afwezigheid van de steelgitaar. Nadeel is dat er een banjo voor in de plaats komt.

Middle Of Nowhere leeft gelukkig nog wel even op door de klanken van Loneliest Girl. Met name het sfeerrijke arrangement dat klinkt als een combinatie van Fleetwood Mac en John Mayer (probeer je in te beelden dat hij het is die de solo speelt op de steelgitaar zo rond minuut drie), klinkt overtuigend en aantrekkelijk.

Wat volgt zijn een aantal weinig verheffende samenwerkingen, waarvan die met Miranda Lambert tot de meest bedenkelijke mag worden gerekend. Ongemakkelijk cabaretesk met tenenkrommende teksten. Musgraves kennende zal dit ironisch bedoeld zijn, maar heeft in dit geval als bijeffect dat je de artiesten nauwelijks serieus kunt nemen als die zichzelf niet serieus neemt.

Aan het einde wordt er nog een verwoede poging gedaan om met enkel een klassieke Spaanse gitaar een moment van zelfreflectie te creëren. Het werkt! …totdat na zo’n twee minuten die verdraaide steelgitaar de boel weer eens komt vergallen.

Als je een countryalbum op zijn merites moest recenseren op basis van de hoeveelheid countryclichés en gebruik van steelgitaren, dan hadden we met Middle Of Nowhere te maken met een van de beste countryplaten aller tijden. Maar luisteren we breder en diepgrondiger, dan klinken de tracks op Middle Of Nowhere toch vooral als een wat tegenvallend ‘Gen-Z-country’-album.

Misschien wel Kaceys meest 'country' plaat tot nu toe. Ik dig dit wel.

Pageant material en same trailer different park roepen je.
Die zijn veel meer pure country.

Beide eens

Mijn favoriete albums van Kacey zijn Deeper Well en (in iets mindere mate) Golden Hour. De overige albums liggen me veel minder, deze valt ertussen. De pareltjes vind ik Rhinestoned en oorwurm Dry Spell. De samenwerkingen vallen helaas wat tegen m.u.v. de song met Billy Strings.

It's weird that such a tiny town
Would have such a large amount
Of cowboys that just can't get off the fence

*****

Het is een frkn home-run van een album ! ! !

Coyote (over buizen) is geniaal

Dan hebben wij een behoorlijk andere definitie van wat country is. Hoe leuk ik beide ook vind, ze hebben een hoger pop gehalte dan dit album (zeker Pageant Material).

Zeer oneens. Maar dat kan natuurlijk. Dit album staat bol van de country pop cliches en ligt in lijn met de vrouwelijke pop- country sterren van dit moment. Denk aan Megan Moorey, Lainey Wilson en Ella Langley. Dat had ik bij die andere albums toch veel minder. Veel minder commercieel vooral.

Tja ik lees hier veel, in mijn ogen vreemde reacties dat Kacey teveel lijkt op de hedendaagse pop country sound. Maar ik moet Edgar18 daarin gelijk geven, dit album klinkt meer country dan Peagant en Same Trailer, mede door het veelvuldig gebruik van de pedal steel maar ook klinkt er voor het eerst echt Mexicaans/texaanse roots door. Natuurlijk is het vederlicht, maar dat is toch ook Kacey's handelsmerk?
Je zou het dus ook kunnen omdraaien; misschien zijn we inmiddels zo gewend geraakt aan de country pop sound die nu dominant is en kopiëren zangeressen Kacey juist. En wat betreft de country clichés; dat deed ze toch altijd al. Zo'n thema als een toxische relatie benoemen in Abilene heeft ze ook al behandeld op Merry Go round.

Ik zie dit album dus als een mooie aanvulling op haar discografie. Zo goed als Golden Hour is dit album niet, maar Somewhere In The Middle Of Nowhere biedt juist voor elk wat wils, zonder wisselvallig te worden. De samenwerken vallen alleen inderdaad wel wat tegen. Willie Nelson is echt nauwelijks te horen en ook is de stem kleur van Miranda Lambert teveel lijkend op die van Kacey. Ik had een duet met Miley Cyrus veel spannender gevonden.

Al met al wel een prima Kacey Musgraves album, want Deeper Well was aardig, maar deze country pop sound ( of hoe je het ook wil noemen ) past haar uiteindelijk veel beter.

Ik heb ook met enige verbazing de opmerking gelezen. En ben team Edgar in deze. Clichés? Prima natuurlijk. Dat zijn die eerste albums van haar dan toch ook (sowieso staat tegenwoordig elk genre bol van de clichés: niet zo verwonderlijk met een steeds groter wordend stukje muziekgeschiedenis).

edit: ik zie nu dat vinylbeleving min of meer hetzelfde zegt, dus ook team vinylbeleving

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Kacey Musgraves - Middle of Nowhere - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Kacey Musgraves - Middle of Nowhere
Kacey Musgraves keert, relatief snel na het succesvolle Deeper Well, terug met Middle of Nowhere, waarop ze de countrymuziek weer wat steviger omarmt, maar ook het unieke Kacey Musgraves geluid niet is vergeten

Ik hou er wel van wanneer de honingzoete stem van Kacey Musgraves wordt omringd door melancholische klanken van de pedal steel en de lap steel en dat is een combinatie die vaak is te horen op Middle of Nowhere, waarop Kacey Musgraves zich weer wat meer laat beïnvloeden door countrymuziek. Invloeden uit de wat traditioneler klinkende Amerikaanse of Texaanse rootsmuziek spelen zeker een rol op het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante, maar Middle of Nowhere is ook nog altijd een popalbum zoals alleen Kacey Musgraves ze kan maken. Het album klinkt in muzikaal en productioneel opzicht prachtig, maar natuurlijk is er ook dit keer die unieke stem, die alles wat wordt aangeraakt in goud verandert.

Wanneer we de drie albums die ze maakte als tiener en het, overigens prima, kerstalbum uit 2016 niet meetellen, is het deze week verschenen Middle of Nowhere het zesde album van de Amerikaanse muzikante Kacey Musgraves. Van de vorige vijf koester ik er vier, want met het breakup-album star-crossed heb ik nog altijd een lastige relatie, al vind ik het album inmiddels wel beter dan bij de release in 2021.

Met name Pageant Material uit 2015, Golden Hour uit 2018 en Deeper Well uit 2024 reken ik tot mijn favoriete albums aller tijden. Niet zo gek dus dat ik sinds de aankondiging van Middle of Nowhere met torenhoge verwachtingen heb uitgekeken naar het nieuwe album van Kacey Musgraves. Gisteren is het album verschenen en sindsdien heb ik naar niets anders meer geluisterd.

Middle of Nowhere werd de afgelopen weken aangekondigd als het countryalbum van Kacey Musgraves. Die aankondigingen zaten er niet ver naast, want zeker vergeleken met Golden Hour, star-crossed en Deeper Well, hebben invloeden uit de country flink aan terrein gewonnen op Middle of Nowhere. Kacey Musgraves keert op haar nieuwe album deels terug naar het geluid van Same Trailer Different Park en Pageant Material, waarop invloeden uit de country overigens een net wat andere rol spelen dan op Middle of Nowhere.

Ook op haar nieuwe album is Kacey Musgraves weer trouw aan producers Daniel Tashian en Ian Fitchuk en ook een aantal vertrouwde songwriters keren terug op Middle of Nowhere. Wat verder opvalt bij het bestuderen van de credits is het grote aantal gastvocalisten, want Gregory Alan Isakov, Billy Strings, Miranda Lambert en Willie Nelson duiken op voor duetten of achtergrondzang.

Invloeden uit de country en met name de country uit het verleden hebben aan terrein gewonnen op het nieuwe album van Kacey Musgraves en dat geldt ook voor andere invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek waarmee ze opgroeide in het piepkleine Golden in Texas, waaronder zydeco, maar ook de pop is zeker niet vergeten op Middle of Nowhere, zonder dat Middle of Nowhere maar een moment klinkt als de countrypopalbums van het moment.

Vergeleken met haar vorige albums zijn de lap steel, de pedal steel en de banjo weer wat vaker te horen, wat de country-vibe in de muziek versterkt. Kacey Musgraves maakt deels countrypop die past in het heden, maar het album heeft ook met grote regelmaat een tijdloze en zorgeloze jaren 70 sfeer. Die komt ook terug in de teksten, waarin de country clichés zeker niet uit de weg worden gegaan, iets wat overigens niet nieuw is in de teksten van Kacey Musgraves.

Middle of Nowhere is in tekstueel opzicht een wat melancholisch album met veel songs over verloren liefdes, foute mannen en eenzaamheid, thema’s die ook niet nieuw zijn voor Kacey Musgraves. Het album staat vol met typische Kacey Musgraves songs, die deels ook op haar vorige albums hadden kunnen staan, en het zijn songs die makkelijk verleiden. Coyote en het breekbare Hell On Me vind ik vooralsnog de prijsnummers van het album, maar het aantal persoonlijke favorieten neemt heel snel toe.

Ik vind Middle of Nowhere in muzikaal en productioneel opzicht weer prachtig en wat diverser dan de vorige albums van de Amerikaanse muzikante, maar natuurlijk is er ook weer de engelenstem van Kacey Musgraves, die 13 songs lang betovert met haar uit duizenden herkenbare stem. De zang op Middle of Nowhere is ook dit keer weer onwaarschijnlijk mooi, waardoor ik vrijwel onmiddellijk in katzwijm lag. Over het album dat aan het eind van het jaar mijn jaarlijst gaat aanvoeren hoef ik vanaf nu niet meer na te denken. Erwin Zijleman

Nou heren .....ik kan niet anders dan jullie mening onderschrijven. Ook ik verbaas me over sommige reacties hier en laten we alle vergelijkingen achterwege laten en het over dit album hebben. Daar is ook naar mijn mening niks mis mee. Natuurlijk is muziek beleving en smaak nooit objectief, maar muziektechnisch is hier niks mis mee. Kundige productie, goed gemusiceerd en hemelse zang. Is het je smaak niet, dat kan. Uiterlijk van Kacey niet naar je smaak, dat mag ook, maar zou geen invloed moeten hebben op de beoordeling van de muziek.
Enige twijfel voor mij is of dit album na vele luisterbeurten naar een 5* gaat groeien.