Ed O'Brien - Blue Morpho (2026)

Op eerste gehoor is dit wel een van de betere soloplaten van een van de mannen van Radiohead. Durf nog niet te zeggen of hij ook echt gaat beklijven. Ik ben niet muzieksnob genoeg om alle referenties bij naam te noemen, maar gevoelsmatig hoor je de invloeden van een hoop verschillende artiesten terug (ik hoor allemaal muziek die ik al ken zonder precies te kunnen benoemen welke artiesten). Het klinkt allemaal lekker, maar tegelijk op de een of andere manier niet heel origineel. Alsof Ed vooral een hommage wilde brengen aan alle muziek die hem de afgelopen decennia geïnspireerd heeft, maar zonder daarbij zelf echt iets heel vernieuwends toe te voegen. Dat gezegd hebbende is het wel gewoon oprecht heel lekker allemaal en wat mij betreft een pak beter dan zijn vorige plaat. En het 'love the smell of my own farts' gehalte wat Thom Yorke soms bereikt in het experimenteren op z'n soloplaten is ook niet per se wat je altijd wil horen, en dat doet Ed hier in mijn ogen zeker niet. Het titelnummer is voor mij voorlopig de uitschieter en stond al een week op repeat voor de plaat uit kwam, wat een prachtig nummer! Komende tijd even lekker goed in laten werken allemaal.

Er is iets met zogenaamde supergroepen én met het omgekeerde, mensen uit een gerenommeerde groep die solowerk uitbrengen. De eerste categorie vind ik vaak tegenvallen: de som der delen is minder dan de namen van de losse leden suggereren.

Bij de tweede categorie is het onvoorspelbaarder. Zo kan het zijn dat de desbetreffende artiest werk uitbrengt omdat er simpelweg tijd over is; een andere reden kan zijn dat de geschreven liedjes niet zo passend zijn voor het moederschip. Ik vermoed dat in het geval van Ed O'Brien beide redenen geldig zijn, al zijn er natuurlijk méér redenen te verzinnen voor een project als Blue Morpho.
Via een tip van maatje Edo ("orkestratie is Nick Drake-achtig, zeer fraai") haakte ik aan. Zijn indruk deel ik. In combinatie met de vogelgeluiden die hier en daar opduiken, is dit een kalm album dat inderdaad wel ergens in de eerste helft van de jaren '70 had kunnen zijn opgenomen.

Rijke strijkers, akoestische gitaar en ingetogen, kalme vocalen voeren aanvankelijk de boventoon. Het totaal klinkt vol en rijk, precies goed voor de bijna 40 minuten die het album duurt, ouderwets op één elpee.
Niet alles luistert even makkelijk; ik denk althans dat het slot van Sweet Spot met zijn wat onrustige soloviool niet iedereen kan bekoren. Het wordt gevolgd door Teachers. Daarin meteen een drumcomputer, waarmee dan toch duidelijk wordt dat Blue Morpho niet uit 1971 stamt, mede door O'Briens ietwat vervormde zang. Ongeschikt voor de liefhebbers van pure singer-songwriter-met-gitaar.

Twee nummers zijn kort en instrumentaal: Solfeggio én Thin Places zijn gebouwd op lange klanken. Ritme en zang keren terug op het lange slotlied Obrigado, dat met de vrouwenzang Latininvloeden krijgt, verrassend én aangenaam, zweverige gitaar- en toetsenklanken in echo's gehuld. Halverwege wordt het roer omgegooid, is de drumcomputer stil en zingen toetsen traag. Sluw bouwt het op naar een climax, waarna de muziek geleidelijk wegsterft. Prachtig einde en die kwaliteit geldt ook voor het totale album, dankzij alle - meestal - rustieke variatie.