Ed O'Brien - Blue Morpho (2026)

Eerste single Blue Morpho

Geen EOB meer dus... fijn, dromerig nummer met mooie strijkers. Benieuwd hoe het album als geheel gaat klinken. Z'n vorige deed me hier en daar aan U2's Zooropa denken, en ging er goed in.

Reddit - The heart of the internet

Interview met Ed over deze plaat

Ed has announced An Evening With... Blue Morpho
With Dave Okumu & Eska

4th October - Netherlands, Amsterdam, Royal Theatre Carré
14th October - Netherlands, Groningen, Oosterpoort Main Hall

Kaartverkoop begonnen.

De titeltrack klinkt nogal filmisch. Het houdt het midden tussen de wat rustiger Radiohead/The Smile-nummers en Hans Zimmer (die laatste vooral wat later in het nummer).

Erg fraai iig.

https://youtu.be/NUxPkPVDjZk?si=d06ZKdwXm9rmOerV

Nieuwe single: Incantations

Dit klinkt allemaal wel erg interessant ben benieuwd naar de rest.

Incantations doet me denken aan David Bowies Blackstar.

Eerste recensie Uncut 9/10

Ook in De Volkskrant. Ik ga het album checken.

Gitarist van niks - digitalekrant.volkskrant.nl

En "gitarist van niks" is niet letterlijk bedoeld..
Voordat alle fans in opstand komen.

En zoals zo vaak stellen de YouTube-reacties niet teleur

prachtplaat!

Op eerste gehoor is dit wel een van de betere soloplaten van een van de mannen van Radiohead. Durf nog niet te zeggen of hij ook echt gaat beklijven. Ik ben niet muzieksnob genoeg om alle referenties bij naam te noemen, maar gevoelsmatig hoor je de invloeden van een hoop verschillende artiesten terug (ik hoor allemaal muziek die ik al ken zonder precies te kunnen benoemen welke artiesten). Het klinkt allemaal lekker, maar tegelijk op de een of andere manier niet heel origineel. Alsof Ed vooral een hommage wilde brengen aan alle muziek die hem de afgelopen decennia geïnspireerd heeft, maar zonder daarbij zelf echt iets heel vernieuwends toe te voegen. Dat gezegd hebbende is het wel gewoon oprecht heel lekker allemaal en wat mij betreft een pak beter dan zijn vorige plaat. En het 'love the smell of my own farts' gehalte wat Thom Yorke soms bereikt in het experimenteren op z'n soloplaten is ook niet per se wat je altijd wil horen, en dat doet Ed hier in mijn ogen zeker niet. Het titelnummer is voor mij voorlopig de uitschieter en stond al een week op repeat voor de plaat uit kwam, wat een prachtig nummer! Komende tijd even lekker goed in laten werken allemaal.

Ook hier wederom een heel mooi album van een solist die uit een band komt. Net zoals bij Bruce Soord - Ghosts in the Park (2026) van The Pineapple Thief. Beide albums ergens dromerig en met mooie introperspectieven.

En waar Bruce Soord duidelijk ook een dikke stempel op die band legt ontdek ik hier wat meer de invloed van Ed O'Brien op Radiohead. Als je luistert naar bv het titelnummer Blue Morpho dan had dit zo op A Moon Shaped Pool kunnen staan. Kon zijn vorige album ook zeker waarderen. En dit album gaat verder meegenomen worden in de zomer.

Tsjonge, wat een mooi jaar met al die mannelijke songwriters...

Deze hoort eigenlijk bij je eigen topic thuis GrafGantz Wakker worden door in de lach te schieten, altijd +1

Sfeervol album waarvan ik nog wel even moet afwachten of het beklijft op de lange duur.

Er is iets met zogenaamde supergroepen én met het omgekeerde, mensen uit een gerenommeerde groep die solowerk uitbrengen. De eerste categorie vind ik vaak tegenvallen: de som der delen is minder dan de namen van de losse leden suggereren.

Bij de tweede categorie is het onvoorspelbaarder. Zo kan het zijn dat de desbetreffende artiest werk uitbrengt omdat er simpelweg tijd over is; een andere reden kan zijn dat de geschreven liedjes niet zo passend zijn voor het moederschip. Ik vermoed dat in het geval van Ed O'Brien beide redenen geldig zijn, al zijn er natuurlijk méér redenen te verzinnen voor een project als Blue Morpho.
Via een tip van maatje Edo ("orkestratie is Nick Drake-achtig, zeer fraai") haakte ik aan. Zijn indruk deel ik. In combinatie met de vogelgeluiden die hier en daar opduiken, is dit een kalm album dat inderdaad wel ergens in de eerste helft van de jaren '70 had kunnen zijn opgenomen.

Rijke strijkers, akoestische gitaar en ingetogen, kalme vocalen voeren aanvankelijk de boventoon. Het totaal klinkt vol en rijk, precies goed voor de bijna 40 minuten die het album duurt, ouderwets op één elpee.
Niet alles luistert even makkelijk; ik denk althans dat het slot van Sweet Spot met zijn wat onrustige soloviool niet iedereen kan bekoren. Het wordt gevolgd door Teachers. Daarin meteen een drumcomputer, waarmee dan toch duidelijk wordt dat Blue Morpho niet uit 1971 stamt, mede door O'Briens ietwat vervormde zang. Ongeschikt voor de liefhebbers van pure singer-songwriter-met-gitaar.

Twee nummers zijn kort en instrumentaal: Solfeggio én Thin Places zijn gebouwd op lange klanken. Ritme en zang keren terug op het lange slotlied Obrigado, dat met de vrouwenzang Latininvloeden krijgt, verrassend én aangenaam, zweverige gitaar- en toetsenklanken in echo's gehuld. Halverwege wordt het roer omgegooid, is de drumcomputer stil en zingen toetsen traag. Sluw bouwt het op naar een climax, waarna de muziek geleidelijk wegsterft. Prachtig einde en die kwaliteit geldt ook voor het totale album, dankzij alle - meestal - rustieke variatie.