Ik vind het jammer dat Geoff Tate het verleden toch niet los lijkt te kunnen laten. Het live opvoeren van de integrale klassieker uit 1988 vind ik nog tot daar aan toe, maar op den duur moet je toch live wat andere dingen willen spelen zou ik zeggen. Deel 2 was al een slap aftreksel van het eerste deel, en dat was feitelijk ook al een soloplaat van hem. 'Power' klinkt daarentegen best aardig en de beste man is tegenwoordig ook weer prima bij stem, dus ik laat het geheel toch maar weer over me heenkomen tzt. Maar een nieuwe plaat in de stijl van Sweet Oblivion had ik ook niet erg gevonden.