Future Islands - From a Hole in the Floor to a Fountain of Youth (2026)

De eerste verzamelaar van Future Islands voelt eigenlijk als een gloednieuwe plaat aan. De meeste nummers werden namelijk nooit eerder uitgegeven, of althans niet in deze vorm. Reworks, remasters, ingekort, enz. Vandaar ook dat sommige oudere nummers nu een 2026-single zijn. From a Hole in the Floor to a Fountain of Youth, een lyric uit Pinnochio (2009), is zo een bijzonder mooi geschenk naar aanleiding van hun 20-jarige bestaan.

Swingt als een tiet, dit. Sommige nummers klinken lekker rauw ook.

Future Islands ontdekte ik in 2015 toen zanger Samuel Herring over een afzetting sprong op een Nederlands festival, beelden die viraal (?) gingen en mij bereikten.
Een triviale kennismaking wellicht, maar daarachter bleek een fijne synthpopgroep te opereren.
Het eerste nummer dat ik van hen hoorde was Seasons, dat echter op From a Hole in the Floor to a Fountain of Youth ontbreekt.

Toch is met deze verzamelaar een fraai overzicht gemaakt. Future Islands heeft een herkenbaar geluid en de band schrijft bovendien pakkende liedjes. Wie beweert dat het retromuziek is, heeft gelijk. Popstructuren met coupletten en refreinen, niks bijzonders. Alsof Human League of Ultravox of Depeche Mode of Soft Cell er een bondgenoot bij kregen. Tegelijkertijd neemt Future Islands een eigen plek in met warme liedjes vol rijke melodieën en sfeervolle geluiden.

Ten opzichte van die namen zijn we inmiddels veertig jaar verder en is Future Islands alweer twintig jaren onderweg. Laat onverlet dat slechts één ding telt: mooie liedjes zijn mooie liedjes.

Het is een vaak gehoorde, haast clichématige, reactie na verschijning van een dubbelalbum:
'Als ze de beste nummers hiervan nou op een enkel schijfje hadden gezet, was het resultaat vele malen beter geweest.'
Die opmerking komt op mij altijd een beetje dommig over, want het mist dat een album méér is dan een verzameling vermeende hoogtepunten; er zit een zekere visie achter het geheel en wanneer een band beluit een dubbelaar te brouwen zal dat toch al helemaal het geval zijn. Ik ga er vanuit dat dit dus ook voor dit Future Islands-album zak gelden, maar toch moet ik bekennen dat bij elke luisterbeurt die 'dommige' uitspraak tot mijn grote schaamte bij mij naar boven komt drijven.
De makke is vrees ik domweg dat die unieke en heerlijke maar toch vrij beperkte stijl van deze band - die zich hiervoor zes albums lang nauwelijks ontwikkelde maar elke keer opnieuw wist te overtuigen - vrij ongeschikt blijkt om zo lang de aandacht vast te houden. Zelfs hun belangrijkste en meest onderscheidende ingrediënt, die bizarre Stem van mister Herring (onmogelijk om te horen zonder zijn legendarische podium-capriolen voor je te zien) gaat op zeker moment vermoeien.
Natuurlijk blijven er genoeg parels in de pap te vinden. Zeker de helft van de nummers is sterk tot ijzersterk te noemen en de rest is verre van slecht. Maar bij elkaar is 't gewoon too much, het wordt gewoonweg een saaie brij.
Je zou bijna geneigd raken om van die beste nummers een playlistje te destilleren, voor de duur van een enkel album.
Maar natuurlijk doen we dat niet, zo zijn wij niet. Écht niet.

Ach, maar dat is suf, ik kom er dus nu achter dat dit helemaal geen nieuw album betreft, maar een compilatie van restmateriaal waaronder demo's uit hun beginjaren. Gek dat ik dat helemaal gemist had, uiteraard moet dit dan met andere oren beluisterd en beoordeeld worden. Bovenstaande review moet dus als niet verzonden worden beschouwd.