Neil Young & The Bluenotes - This Note's for You (1988)

Apparte plaat van Neil Young. Meer toeters en bellen dan we van Neil young gewend zijn. Vooral aan de vrolijke toeter nummers moest ik erg wennen. Married Man en Hey Hey bijvoorbeeld. Door de blaasinstrumenten op Chrome Dreams dit album weer gaan luisteren. Ik kan het nu wat beter hebben allemaal. Ik durf zelfs te zeggen dat er een aantal geniale nummertjes opstaan. "Coupe de Ville" en "I can't believe your Lyin" steken er inderdaad bovenuit. "Twilight" en "One Thing" zijn ook erg lekker.

Het probleem met dit album is, is dat het allemaal een beetje steriel en gelikt klinkt, in tegenstelling tot het live werk. Er was ooit een plan om een dubbel live album uit te brengen, maar dat is er nooit van gekomen. Wat leftovers zijn op Lucky 13 gekomen, Ain't it the Truth en dat klinkt al een stuk beter. Ik was ooit in het bezit van een hoop bootlegs uit 87 en 88 (zelfs toen de Bluenotes Crazy Horse waren met een blazerssectie) en dat is echt een verademing.

Wat frappant is aan de live periode is dat het, samen met zijn International Harvesters tijd, de enige is waar hij een heel concert in de zelfde, voor Neil Young afwijkende, stijl doet. Ga maar na, Solo Trans en Trans World Tour (zie ook de in Berlin DVD) speelde hij maar een paar nummers in Trans Style. Met de Shockin' Pinks deed hij alleen een toegift (al zongen leden van deze band wel als de Redwood Boys in het achtergrond koortje bij de solo set). Ook met Booker T, in 93 en 2002 werd de sound niet zo drastisch aangepakt.

Wie een beetje handig is met internet, moet maar eens op zoek gaan naar het concert dat Neil Young gaf met the Bluenotes in Jones Beach, 27 Augustus 1988. Daar speelt hij niet alleen een vroege versie van Crime in the City, maar ook Days that Used to Be en Ordinary People, met de coupletten in een andere volgorde. Als 'filler' staat er ook de complete versie van 60-0 op van een ander concert, maar dat terzijde.

Dit album is wederom een typisch voorbeeld van de vreemde logica die Neil Young er op nahoud. Als je nagaat hoe sterk de live uitvoering van Ain't it the Truth is en dat de boodschap van This Note's for You in de langere versie (van Lucky 13) beter tot zijn recht komt, kun je afvragen waarom die ingodsnaam niet op het album terecht zijn gekomen. Hetzelfde geld voor het ontbreken van Ordinary People, waarvan hij vond dat de boodschap niet gepast was voor die tijd (maar vervolgens wel op Chrome Dreams 2 wordt gezet, 19 jaar later). Daarnaast zijn er nog talloze outtakes die de moeite waard zijn, het eerder genoemde 19 minuten durende 60-0, maar ook echte blues nummers als Don't take Your Love Away From Me, dat ie ook al in 83 had proberen op te nemen, maar wat niet mocht van Geffen. Het is echt een hele rits nummers: Bad News, Doghouse, Find Another Shoulder, Hello Lonely Woman, High Heels, Soul Of A Woman, Walking After Midnight, Welcome To The Big Room, Fool For Your Love, Box Car en Your Love Is Good To Me.

Je kan hem haten hierom, of van hem houden. Ik ben juist fan van Neil Young omdat ie dit soort dingen doet (plotselinge stijl-verandering en dan het beste achterwege laten). Want wat overblijft is best te pruimen, en zonder al te elitair over te komen, ik voel me best 'uitverkoren' dat ik de live kant van deze Neil Young wél heb mogen horen.

Overigens is er nu ook een 3CD bootleg compilatie Kind of Blue, van Neil's Bluenote periode. Moet ik maar eens achterheen gaan, al heb ik de meeste nummers al op Archives be Damned en vergelijkbare compilaties.

Het laatste echt grote album van Neil Young. ik vind hem zelfs tijdlozer en dus beter dan het veel geprezen 'freedom'. Na on the beach laat dit album een terugkeer naar de blues horen. Dat niveau haalt dit album niet -maar wat haalt dit niveau wel? Er is echter uitermate weinig mis met het liedjesmateriaal en young is ook goed op dreef als gitarist en zanger.