Dimmu Borgir - Grand Serpent Rising (2026)

Wonderlijk. Nu ik net afgelopen week weer eens alle platen van onze Noorse keurslagers beluisterde en hier wilde gaan kijken of er weer eens nieuw plaatwerk mag worden verwacht, zie ik dat ik op mijn wenken wordt bediend.

Ik ben wel heel erg benieuwd naar deze plaat. De eerste twee nummers klinken me erg lekker in de oren. Ik vond Eonian niet zo heel erg sterk. Juist nu het weer wat meer gitaar georiënteerd is ligt het meer in mijn straatje. De eerste twee nummer zijn lekker in your face en klinken meer zoals ik Dimmu Borgir het liefste hoor.

Ik luisterde zojuist Ulvgjeld & Blodsodel en ik was wel redelijk positief verrast. Ondanks dat het geluid nog steeds als een opgeblazen ballon is, zit er wel wat mystiek in dat voorzichtig herinnert aan de prehistorie van de band. Denk aan de klaterende pianolijn die in al haar eenvoud de drukte op fraaie wijze in tweeën breekt op het eind.

Staat (uiteraard) op m'n wishlist, maar had geen bijzonder hoge verwachtingen totdat ik de 1e reviews zo her en der voorbij zie komen; erg benieuwd nu...

Verbazingwekkend goed! Zeker na de eerste single had ik geen hoge verwachtingen, maar het hele album is veel veelzijdiger dan Ulvgjeld & Blodsodel deed vermoeden.

Bombastisch en cheesy, ja natuurlijk, het is Dimmu Borgir! Maar ik vind dat ze de symfonische synths, anders dan op het vorige album, nog wel relatief binnen de perken hebben weten te houden. Ze overrompelen de gitaren in ieder geval niet maar vormen (vaak) een interessante toevoeging. De productie is ook gewoon heel goed, dat helpt ook. Wel een verdomd lange zit!

Minder bombastisch en symfonisch dan we de laatste jaren van deze noorse band gewend zijn, wat overigens niet wil zeggen dat het geluid niet volledig dichtgesmeerd is. Maar goed, het gitaarwerk valt ditmaal iets meer op. Het songmateriaal is degelijk maar het album kent wat mij betreft geen echte uitschieters. Het is vooral vakwerk. Met bijna 70 minuten speelduur aan de lange kant en de band heeft de wilde jaren duidelijk achter de rug, maar ik bleef in ieder geval wel de hele tijd wakker.

Ik ben redelijk aangenaam verrast door de frisheid van het album. Ja, het is een volgepropt geluid maar het is niet doelloos. Eigenlijk verbaast het me dat de zeventig minuten zijn omgevlogen tijdens het luisteren.

Compositorisch sluit het album aan bij Death Cult Armageddon en heel af en toe herinneren de sfeerschetsen aan die van Spiritual Black Dimensions. Dat zit hem vooral in de symfonische aankleding die bij tijd en wijlen weer uit een ambachtelijk doosje lijkt te komen. In die zin behoren nummers Repository of Divine Transmutation en Recognizant tot het beste wat de band sinds jaren heeft voortgebracht. Het allermooiste vind ik wel de instrumentale afsluiter Gjǫll. Die etaleert op fascinerende wijze de gelatenheid van For All Tid en Stormblåst. Dat blijven toch mijn favorieten.

Dimmu Borgir anno 2026 klinkt gretig en bij vlagen zelfs verrassend. Dat mijn zwartgeblakerde geest daar nog eens door geroerd zou worden, had ik nooit gedacht. Een dure elpee kopen, is me wat veel gevraagd, maar een ceedeetje voor weinig behoort zeker tot de mogelijkheden.

Het is net alsof je de hele tijd naar hetzelfde zit te luisteren. Alleen track 13 vind ik luisterbaar en ook goed.