Dimmu Borgir - Eonian (2018)

Yep, na meer dan zeven jaar, de nieuwe met de eerste video: DIMMU BORGIR - Interdimensional Summit (OFFICIAL MUSIC VIDEO) - YouTube.

Een nieuwe video/song waar ik niet gelijk heel erg enthousiast van wordt. Heb ik hier nu 7 jaar op moeten wachten?. Zo mild heeft Dimmu Borgir nog nooit geklonken. Geen blast beats, nóg meer orkestrale invloeden. Gitaren staan opvallen zacht in de mix. Op basis van dit nummer ben ik bang dat het voor mij een tegenvaller zal worden.

En nog eentje.
DIMMU BORGIR - Council Of Wolves And Snakes (OFFICIAL MUSIC VIDEO) - YouTube

Het lijkt wel alsof ze nu een horror metal band zijn geworden. Vind het niet slecht hoor, maar wel erg tam allemaal. Maar goed, wie weet is de rest erg tof en vallen deze nummers op hun plek. Een mens mag hopen.

Deze tweede bevalt mij wat beter als de eerste maar ik ben nog steeds niet heel enthousiast. Ik had na 7 jaar wel wat meer verwacht dan dit. Het is weer erg tam.

"Interdimensional Summit" klinkt gewoon als Nightwish met Sagrath achter de microfoon. "Council Of "Wolves And Snakes " klinkt wel erg experimenteel voor Dimmu's doen en hoorde ik in het begin nou een didgeridoo of klonk het naar dat instrument door de zanglijnen? Typisch dat ik dan juist het begin nog wel waardig vind klinken en het eind verzanden in clichémelodieën terwijl men op YT juist positiever is over het laatste gedeelte.

Op basis van deze twee tracks heb ik in ieder geval de pre-order geannuleerd. Ik had na het horen van het eerste nummer nog goede hoop dat ze het meest radio vriendelijke nummer als eerste zouden laten horen. Ik wil nu toch eerst de hele plaat horen voor ik hier 20 piek aan uitgeef.

Héél gaaf nummer! Sowieso een spannende band die zich maar blijft vernieuwen en daarmee uit een scene is gebroken die vernieuwing afkeurt. Maar niet vernieuwen om het vernieuwen; de kwaliteit druipt er zoals altijd weer van af.

Ik hoor juist totaal geen vernieuwing in de nieuwe nummers. Het eerste nummer vind ik héél erg veilig, en hoor ik geen enkel kenmerk van Dimmu in terug. Het tweede nummer vind ik juist heel krampachtig overkomen. Maar goed, op basis van twee nummers een plaat op waarde schatten is onmogelijk. Eddie wacht rustig af.

Nu de eerste luisterbeurt loopt begin ik wel wat enthousiaster te worden. Het is vooral veel bombast, heel veel bombast. Mijn eerste gevoel is dat het tempo op veel plekken wel wat opgeschroefd had mogen worden. Dimmu blijft erg veel in de mid-tempo range hangen, ik vind/vond ze altijd op hun best als het gas er goed op gaat.
Los van dat denk ik dat ik me met deze plaat wel ga vermaken, afgaand op de eerste luisterbeurt.

Als je naar vernieuwing zoekt ben je toch echt bij de verkeerde band hoor. Je hoort hier inderdaad wat dingen die Dimmu Borgir zelf nog niet gedaan heeft, maar dat wil niet zeggen dat ze voor veel andere bands al een goede twintig jaar deel uitmaken van het vaste recept (en vaak met beter resultaat).

Daarom zei ik ook: die zich maar blijven vernieuwen.

Goed punt. Daar kan ik niets tegenin brengen.

De plaat zelf al gehoord?

Nee, nog niet. Binnenkort eens goed voor gaan zitten. Abrahadabra was er ook niet een die makkelijk naar binnen gleed.

I am sovereign staat hier chronisch op repeat!

We learn as we teach
We teach as we speak
We speak as we seek
We seek what we learn

Ik heb hem afgelopen week meerdere malen geluisterd maar ik ben bang dat dit niet echt mijn ding is. Het is niet meer de Dimmu Borgir die ik hoorde op In Sorte Diaboly of de platen daarvoor. Veel te melodieus en het tempo te laag het lijkt wel of ik naar nightwish oid luister maar dan met shagrat achter de microfoon. Ik kan het ook weer niet echt slecht vinden, daarvoor is het allemaal weer te goed en te proffesioneel gedaan. De plaat heeft absoluut zijn momenten maar door de bank genomen is het niet mijn kopje thee.

I am Sovereign is inderdaad wel het beste nummer van deze plaat. Verder ben ik er nog niet over uit: is dit een groeiplaat of juist eentje die je zat wordt? Nog maar een paar keer beluisteren dan...

Dat pakte even anders uit dan verwacht; ik ben direct bij de eerste luisterbeurt al om. Ergens begrijp ik de Nightwish-vergelijkingen en daarmee gepaard gaande kritiek wel, maar ik vind ze dat Disney-jasje erg goed staan. Het is voller, bombastischer, trager en daarmee ook dynamischer. Neem die korte versnellingen in het geweldige Council of Wolves and Snakes; die maken zoveel meer impact doordat het contrast met de trage stukken zo groot is.

Nu nog even hopen dat het niet precies andersom gaat vergeleken met de vorige en deze na een paar keer al gaat vervelen. De eerste indruk is echter heel positief.

En nee, ze zijn niet vernieuwend in het muzikale spectrum, maar wél binnen hun eigen kaders. Knap, hoe ze zich uit die starre scene hebben losgerukt en nu extreem succesvol zijn terwijl ze zichzelf blijven uitdagen.

Hij moest even binnenkomen, maar ik ben nu toch onder de indruk! Dimmu Borgir vermaakt weer, en schrijft catchy nummer na catchy nummer. Deze gaat nog veel gedraaid worden dit jaar, en het is niet eens herfst/winter!

Ik zie Council of Wolves and Snakes nog wel uitgroeien tot zomerhit. Hele stranden die straks We are gods here for the taking. Yield to the dragon's embrace zingen.

Na meerdere luisterbeurten ben ik toch verkocht eigenlijk. Een stuk sfeervoller en kalmer dan voorheen, maar nog steeds is de black metal aanwezig, alleen wat beter gedoseerd. De momenten dat ze nu gaan knallen, knallen ze des te meer door het verschil. Hele gevarieerde plaat die nu eens heel mooi, en dan weer heel kwaadaardig is. Vooral die koortjes weten de sfeer goed te vertolken. Favorieten zijn toch wel 'Ætheric', 'Council of Wolves and Snakes', en 'Archaic Correspondence'.

Ik ben ook echt om, en denk dat ik mijn score ook ga verhogen. De combinatie van rauw en bombast van Enthroned Darkness Triumphant/Spiritual Black Dimensions gaan we niet meer krijgen, maar als we dan in ieder geval de bombast mogen houden ben ik erg blij! Het klinkt voor mij als een beetje als Death Cult Armageddon deel 2, en gezien dat mijn favoriet is vind ik dat helemaal niet erg.

Weer lekker bombastisch en overweldigend, zoals we van deze noren gewend zijn. Het album is daarnaast razend knap geproduceerd, met veel aandacht voor detail en een prachtige balans tussen al het audiogeweld. Maar toch... het is mij allemaal iets te symfonisch en niet duister genoeg. Echt vrolijk kun je het songmateriaal dan ook weer ook niet bepaald noemen, maar er is zoveel gesleuteld aan de melodieuze death metal dat kracht en agressie veelal verloren zijn gegaan. Het resultaat is dan ook eerder mooi dan bruut.

Nee, ik zet nu gewoon een streep door deze clownesk(e) (geworden) band. Dit gaat helemaal nergens meer over. Mid tempo gedoe met een overdaad aan koorzang en tierelantijntjes. Totaal niet spannend, en totaal niet vergelijkbaar met het oudere en soms expirementele werk.
Wat ik vooral mis een een bepaalde sfeer en samenhang, die was bijvoorbeeld erg sterk aanwezig op Spiritual Black Dimensions. Dit klinkt gewoon inspiratieloos.

Jammer Nyarlathotep (of zoiets) want ik vind dit een geweldig album. Ik ben totaal geen black liefhebber maar vind dit album helemaal geweldig, net zoals hun vorige cd. Heerlijk bombastisch, van zware black naar klassiek en terug maar allemaal lekker catchy. Knap hoor, als je dit kunt schrijven.

Wat een heerlijk metal album is dit. Prachtige bombast om door een ringetje te halen. Zo'n beetje alle registers worden opengetrokken om een luister ervaring pur sang van te maken. De muziek productie sluit zich daar naadloos op aan. Een open sound om u tegen te zegen. Voor mijn gevoel zit ik een soort kerkgebouw waar het orgel uit is gesloopt en plaats heeft moeten maken voor een metalband. De muziek mag dan wel hard zijn, edoch ik heb wel het gevoel dat er over iedere noot is nagedacht. Iets wat ik toe schrijf aan dat de klankkunst me bij de les houdt. Met andere worden wat kunnen een kleine 55 minuten kort zijn

Eonian is een flinke verbetering ten opzichte van de nietszeggende formuleplaat die als Abrahadabra door het leven ging. Natuurlijk propt de band elke vierkante centimeter weer vol met geluid. Alleen dit keer komen er ook arrangementen voorbij die wél iets lijken te zeggen. Niet meer tegen zo'n orkestje zeggen: 'speel maar wat voor de vuist weg want er is toch budget' maar gewoon dingen die iets betekenen voor de opbouw van de composities.

In die zin kruipt Dinmu vaak in de richting van Therion. Vooral als er van die overdonderende koren aanzwellen. Dat is winst want juist Therion zwakt de boel al een tijdje af op de schaal van metal.

Hoogtepuntje is het het fabuleuze Rite Of Passage. Want ja, dat klinkt als verloren gewaande familie van Therions Siren Of The Woods. Het sterft al net zo fraai weg.

Wie had dat kunnen denken van Dimmu Borgir? Dat we weer eens wat zinnenprikkelends voor de kiezen kregen met ze.

Buitengewoon sneu nummer.

Toch wel een heel fijn album eigenlijk. Je moet even vergeten dat Dimmu zijn roots in de black metal heeft en de band zoals die vandaag klinkt op zichzelf beoordelen. En dan hoor ik geweldige gevarieerde nummers als Aetheric en I Am Sovereign. Het ene moment beukt het lekker weg, seconden later laten ze hun gevoelige kant horen met mooi melodieus gitaarwerk. Ja, het is wel heel bombastisch allemaal. En ze zijn wel echt iets doorgeschoten in de inzet van koortjes.

Council Of Wolves And Snakes vind ik juist een hele aardige song. Vooral in de eerste helft laat de band zelfs ruimte in de muziek toe. De uitheemse elementen voegen iets toe aan het geheel. De sjamaanchants geven het ook nog eens een apart tintje mee Heel typisch voor dit album hoe die vele geluiden samen vallen met de song an sich.
Dat was in het verleden wel anders.

Black metal was nooit mijn cup of tea.
De laatste jaren echter is mijn smaak behoorlijk aan het verschuiven, of beter gezegd, aan het uitdijen.
Nou ben ik sowieso iemand die alles luistert wat los en vast zit, behalve Reggae.
Bands als Ne Oblivicaris, Wintersun, Wilderun en nu ook oudjes Dimmu Borgir vind ik heden ten dage geweldig.
Nou zullen de eerdere albums door velen als beste worden gevonden, dit album echter is mijn kennismaking met de band.
Symphonisch erg sterk, een fan in wording.

Inmiddels zijn er vijf jaren verstreken sinds Eonian. Natuurlijk zitten daar ook ruim twee jaar aan COVID tussen, maar gezien de relatieve stilte van Dimmu Borgir vrees ik dat het langzaamaan einde oefening is. Wellicht brengen ze nog een, hooguit twee, albums uit en zal hier en daar nog wel opgetreden worden. Creatief gezien is het hoogtepunt wel duidelijk voorbij. Ik kan niet zeggen dat ik vol vertrouwen dit laatste album in ging, maar de stilte van acht jaar heeft hier toch zeker wel goed gedaan.

Je zal Dimmu Borgir niet heel snel herkennen in deze muziek. Zelfs Shagrath klinkt (nog steeds krachtig) wat anders. Het tempo ligt wat lager en de stijl is duidelijk beïnvloedt door gothic rock/metal. Het doet daarom regelmatig denken aan die concurrent van de hoogtijdagen: Cradle of Filth. Het gitaarwerk is ook niet meer zo snel, maar het venijn druipt er nog wel van af. Ik geloof niet dat Dimmu Borgir zo beheerst geklonken heeft. Waar Dimmu Borgir eerder indruk maakte met toeters en bellen, is dat nu een stuk kleinschaliger. Ook al heeft de band een flink koor weten op te trommelen. Ik mis wel echt de krakers die de band eerder maakte, maar overall klinkt het allemaal best sterk. Er heerst een fijn naargeestig/aggressieve sfeer. Zodoende klinkt Dimmu Borgir hier echt beter dan ik had gehoopt.

Eindstand:
1. Puritanical Euphoric Misanthropia
2. Enthrone Darkness Triumphant
3. Eonian
4. In Sorte Diaboli
5. Spiritual Black Dimensions
6. Death Cult Armageddon
7. Stormblast
8. Abrahadabra
9. For All Tid

Ik ben verward over hoe goed ik dit album eigenlijk vind. Het doet me qua stijl meer denken aan oudere albums van Tristania en Trail Of Tears, maar om eerlijk te zijn... ik mis die stijl misschien uiteindelijk ook wel een klein beetje? Je weet wel, die bands die 'gothic' metal speelden, maar in toch niet helemaal echt 'gothic' klonken maar meer als black metal met wat orkestraties of soms wat dansbare elementen. Het koor hier voegt echt een enorme hoeveelheid sfeer toe en levert bijna Cradle Of Filth-achtige situaties op bij vlagen. Maar het materiaal voelt echt wel geinspireerd en luistert heel fijn weg. Ik heb oprecht geen idee hoe de fans hier toentertijd op reageerden en of de band het zelf als een succes ziet, maar ondanks het feit dat het in de Dimmu catalogus misschien wat vreemd aanvoelt... Eonian is oprecht een hele sterke plaat!

Eindstand:
1. Puritanical Euphoric Misanthropia 4,5*
2. Spiritual Black Dimensions 4,5*
3. Eonian 4,5*
4. Enthrone Darkness Triumphant 4*
5. In Sorte Diaboli 4*
6. Death Cult Armaggedon 4*
7. Abrahadabra 3,5*
8. Stormblast 3*
9. For All Tid 3*
Gemiddelde: 3,89*