Type O Negative - World Coming Down (1999)

De beatles-cover is geniaal! Verder ook een goede Type-O, m.i. borduurden ze nu al veel te lang voort op hetzelfde, maar als de formule goed is, why fuck with it moet Steele hebben gedacht.. Hij doet weinig onder voor October Rust, maar is wat saaier.

In diverse bladen werd World Coming Down een beetje afgedaan als een inspiratieloze stuiptrekking van een uitgeblust Type O Negative. Toegegeven, World Coming Down is een hele zit met al zijn lange, slepende gothisch getinte nummers maar inspiratieloos zou ik het niet willen noemen. Anders dan de andere albums, het geniale, explosieve debuut niet meegerekend ontbreekt het bekende Type O cynisme hier vrijwel. Ook is de warme romantiek die veelvuldig rondwaarde op succesvolle voorgangers als Bloody Kisses en October Rust hier ver te zoeken. Dat levert een album op van ongekende depressiviteit waaruit blijkt hoe zwaar het miserabele, onheilbrengende leven op de getergde schouders van Peter Steele rust.
Titels als Everyone I Love Is Dead, Everything Dies en World Coming Down laten wat dat betreft over de inhoud niets te gissen over. Met opener White Slavery wordt onthuld hoe de geest van Steele omgaat met zijn drugsverslaving. Hier zijn voor het eerst sinds lange tijd ook weer wat ruwe randjes uit het roemruchte hardcoreverleden van het opperhoofd in de vocalen te bespeuren. Het levert een uitstekende spannigsboog op in een nummer dat in de opzet vrij eenvoudig en monotoon is.
Enkel bij Day Tripper moest ik de wenkbrauwen even fronsen. Want dit is een vrij merkwaardige Beatles medley die, hoewel het wel naar eigen hand is gezet, m.i. beter op een b-kant of iets dergelijks had kunnen staan. Het laat wel horen waar de band qua samenzang de mosterd vandaan haalt.
Al met al vind ik dit World Coming Down die wat serieuzer van opzet is, op Slow Deep And Hard na, het beste wat Type O Negative te bieden heeft.

Dit album heb ik een flink aantal jaren terug eens gedraaid, en toen vond ik er niets aan. Kreeg World Coming Down onlangs van een vriend te leen, en heb hem sindsdien regelmatig gedraaid. Ik zie nu niet zo goed meer wat ik er eerder niet goed aan vond, hoewel ik een aantal nummers qua opbouw wel wat op elkaar vind lijken. En die instrumentale tussenstukjes...ach ja, niet briljant, maar geen onoverkomelijke drama's.

Zoals in mijn vorige berichtje al vermeld, heeft het een tijd geduurd voor ik dit album echt kon waarderen. Edwynn merkt terecht op dat dit album vaak wordt afgedaan als inspiratieloze meuk, en dat waren ook de enige berichten die ik er lange tijd over las. En het album kennelijk nogal bevooroordeeld ging beluisteren.
Echter, een paar jaar ouder werd ik weer nieuwsgierig naar World Coming Down, en sinds de hernieuwde kennismaking is mijn mening 180 graden gedraaid. De andere albums van Type O die ik ken (October Rust en Life Is Killing Me) zijn donker, maar altijd met een knipoog. Die knipoog is hier verdwenen, evenals de toetsenpartijen die sommige nummers van October Rust zo briljant maakten (Green Man bijvoorbeeld). Blijft over een somber, depressief album dat door de galmende stem van Peter Steele en de verwrongen klank van de gitaar nog steeds onmiskenbaar Type O Negative is.
Alle nummers zijn zwaar en zwart, hoewel nergens te zwaar en daardoor onluisterbaar. Allemaal achter elkaar een hele zit, maar gelukkig krijgt de luisteraar hier en daar een beetje lucht door korte instrumentale nummers/geluidscollages. Maar ook van die nummers spat de levenslust niet af. Integendeel.

Uit de interviews met Peter Steele die ik gelezen heb, kreeg ik altijd een beeld van een sombere, eenzame man die veelvuldig met zichzelf en de wereld worstelde. Dit album lijkt daarom een erg persoonlijk album, en is voor mij daarom het ultieme Type O Negative album.

4.5*

Wat een fantastische plaat is dit. Het begint eigenlijk al met het geweldige White Slavery. Wat een zwaarmoedig nummer. Heerlijk. En eigenlijk geld dat voor het hele album. Ik kan hier echt van genieten.

Type o Negative blijft bij mij maar groeien sinds ik dit luister.
Dat is wel eens anders bij andere bands dat het dan gaat vervelen of gewoontjes wordt. Maar bij ToN juist niet. Zeker dit album en Dead Again behoren tot mijn top. Maar eigenlijk zijn Slow, Deep and Hard, Bloody Kisses October Rust en Life Is Killing Me ook steen goed!
Pyretta Blaze en All Hollows Eve zijn meesterwerken en het absolute top voor mij op deze plaat!

Imo één van de beste en vooral meest consistente album van Type O Negative.
Eigenlijk sprak de hoes mij al eerst aan, de sfeer is echt ijzingwekkend mooi! Toen ging ik het nummer Creepy green light luisteren en dat wekte mijn interesse.
Peter Steele zingt hier ( met wat interludes ala Liver en Sinus) over zijn verslavingen en dit doet hij op een herkenbare cynische en toch zwaarmoedige manier.
Verder zijn White slavery, everything dies en pyretta blaze echt hele sterke nummers, dit mag ook gezegd worden over de overige nummers.
De hele sfeer rondom dit album past goed bij de hoes. Mysterieus, doom, cynisme.

Ik ben inmiddels zo om dat dit meesterwerk een goed plekje in mijn top 10 heeft weten te bemachtigen

Dit album vind ik het beste wat ooit is uitgebracht, denk ik, maar er zit wel een hele grote kanttekening aan.
Die kanttekening is "depressie".

Dit album kan je vanuit een goed optimisme waarderen en het gaaf vinden...
...Maar vanuit een depressief aspect (waar het eigenlijk om gaat) opent dit album een heel andere inkijk en komen er veel meer lagen teweeg!

Een meesterwerk!