David Eugene Edwards - Mercurial Silence (2026)

Een nieuwe DEE, ik vind zijn vorige album nog altijd prachtig, kijk uit naar deze en….heb een kaartje voor Tivoli in november!

Idem, en idem

Ik kijk hier ook echt naar uit, de vrijgegeven nummers zijn in ieder geval geweldig.

Vanmorgen voor het eerst beluisterd. De eerste 2 nummers zijn weer ouderwets donker en bezwerend. Het derde nummer dreigt wat vrolijker te worden met zowaar een speelse intro (Flagstaff) maar al snel worden 's-mans intenties weer duidelijk. Hel en verdoemenis wordt over ons afgeroepen, bijbelteksten worden gedeclameerd en de heer wordt aangehaald.
Wel is er duidelijk een ander geluid hoorbaar met synthesizers die bij tijd en wijle de zware kost wat luchtiger te verteren maken.
Uiteindelijk een mooi album en ik verheug me op zijn concert op 19 november in het Burgerweeshuis. Tot die tijd zal ik me onderwerpen aan god's woord...
Voorlopig een 3½ ster.

Wat een fantastisch duistere plaat. David blijft aan mijn oren hangen. Verslavend plaatje!

Niut Shaes laat me helemaal niet los. Wat een nummer! Die ambiance, erg sterk ingezongen. Kippenvel. Ook hoe die banjo erdoorheen tokkelt. Geush Urvan ook grimmig prachtig!

Onlangs zag ik David Eugene Edwards met Sixteen Horsepower optreden, waarmee we terug in de tijd reisden. Parallel daaraan reist hij solo vóóruit met een nieuwe aanpak. Vaker afspelen doet de muziek groeien, op één aspect na. Daarover dadelijk meer.

DEE, actief met de groepen Sixteen Horsepower en Wovenhand. Men plakte er stijlbenamingen op als 'gothic country', 'postpunk Americana' en 'apocalyptic art'. Als altijd is er een zekere vernieuwingsdrang in de muziek. Zeer zeker geldt dat voor Mercurial Silence, waar hij aan de slag ging met beats en synths die ik ken uit de wereld van triphop.
Daarbij zit er meestal minder effect op zijn stem, die daardoor iets - iets - meer naturel klinkt. In combinatie met bijvoorbeeld banjo maakt dat een volgende smeltkroes van stijlen ontstaat; wie in hokjes denkt, zal de wenkbrauwen fronsen.

Dit fenomeen van het plotseling integreren van elektronische muziek is niet nieuw: bluesman Gary Moore ging hem voor bijvoorbeeld en de alt. folkies van Shearwater eveneens. Bij hen leidde het tot werk dat na enige gewenning goed beviel. Het kan dus.

Hier was het extra hard "werken". Elektrische gitaren ontbreken, tussen de afzonderlijke nummers zijn er echter verschillende sferen. Edwards is hoorbaar in de studio aan het stoeien geweest met de diverse mogelijkheden die deze muzikale wereld biedt.

Na de nodige draairondjes komen een paar nummers bovendrijven: Ureaus, Geush Urvan, Doubting Zurvan, Perfumer en Ninefold. Het symfonische (!) instrumentale titelnummer dat afsluit heeft met z'n mystiek wel iets van de B-kant van David Bowies Low.

Mystiek? Wat wil dan niet groeien? Wel, mijn begrip van de lyrieken. Je kunt ze spiritueel noemen, voor mij is het een ratjetoe. Aan de titels te zien van Armeense, Egyptische, Griekse, Hebreeuwse, Hindoe- en Perzische mythologie annex symbolisme, waarbij de planeten een grote rol spelen. Snapt u het? Nou, ik totaal niet...

Boem. Terug op planeet aarde. Mijn lief vertelt me net dat "we" op het wk voetbal van Zweden hebben gewonnen en ik sluit af met een 6 als voorlopig schoolcijfer. Misschien moet ik straks eens The Planets van Holst luisteren, wellicht groei ik dan in inzicht.

Vooralsnog vind ik de voorganger mooier maar dat album had ook even nodig om echt binnen te komen. Het doet een beetje denken aan Risha, trouwens erg irritant dat dit niet meer op Spotify staat, dat was ideale fietsmuziek. De combinatie van de traditionele klanken van Dave met zijn banjo en de elektronica vind ik vooralsnog erg goed uitpakken maar in de zomermaanden heb ik minder behoefte aan de meer donkere kant van Dave's muziek.
Dit is echt een album waarvoor ik in de juiste stemming moet zijn, in de herfst zal ik er eens dieper op ingaan:)